Mei ’68, een halve eeuw later: terugblik en balans

mei68js

De hete meimaand van 1968: wie jonger is dan 50 was toen nog niet eens geboren.
Zwart-wit beelden van anti-Vietnambetogingen, Leuven Vlaams, Dolle Mina’s, de Praagse lente, Woodstock en de Flower Power, en… uiteraard de opgebroken kasseien in Parijs overlappen elkaar op een tamelijk chaotische manier. Wat betekenen die beelden vandaag? Hing er echt iets in de lucht en is het blijven hangen, of allang weer verdampt? Was het een hormonale opstoot van de middenklassejeugd, verwend door de Golden Sixties? Heeft de beweging iets meer opgeleverd dan korte rokjes, geitenwollen sokken en kakmachines?

Voor de latere generaties is de soixante-huitard het synoniem geworden van de salonrevolutionair die, eens hij zelf aan de hefbomen kwam, een nieuwe dictatuur instelde van de maakbare maatschappij, gegrondvest op een vrijheid-blijheid-ideologie, maar ook op een enorme regelneverij en het beruchte politiek-correcte dwangdenken.
Mei ’68 is een historisch feit, maar ook semi-fictie, een legende, een boulevard van verloren dromen, en uiteindelijk zelfs een scheldwoord voor alles wat links en progressief is.

Volgend jaar is ze dus een halve eeuw oud, die legende. Ter gelegenheid daarvan trek ik vanaf januari 2018 de boer op met een geanimeerde lezing: Tournée 68. Verwacht geen historisch overzicht of een academisch referaat, maar een dieptezicht met punch, getekend Johan Sanctorum.

Verdere info en boekingen via johan.sanctorum@pandora.be

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

14 reacties op Mei ’68, een halve eeuw later: terugblik en balans

  1. Marc Schoeters zegt:

    Beste Johan Sanctorum. Benieuwd hoe je met je Tournée 68 een hele avond gaat vullen. Mei ’68 was: “Tot ons dertigste mindblowend naar India liften en daarna lekker veertig jaar lang met vervroegd pensioen – op kosten van al die domme onverlichte arbeiders. Iedereen ter rechterzijde van Pol Pot en Kris Merckx is een nazi. Wij hebben altijd gelijk. Verboden te verbieden – behalve als wij dat doen. Onze tegencultuur is tegen cultuur en verdient daarvoor alleen al tot in de eeuwigheid subsidies. En alle mensen ter wereld zijn superlievvv – behalve natuurlijk boze blanke mannen. Die moeten deaud. Love! Peace! En nog iets maar dat zijn we even vergeten!” Echt. Veel meer valt er over mei ’68 niet te vertellen. Maar misschien kan je de avond verder muzikaal opvullen met “We’re Only In It For The Money” van Frank Zappa. Met de knop op “repeat”.

  2. Hans Becu zegt:

    Marc
    Wees toch eens positief, en steun Sanctorum. Want ik vind hem toch echt een van de betere wereldbeschouwers, ook al denkt hij dat ik door het nva-hoofdkwartier gesponsord word. En in Vlaanderen is zijn blog een verademing, want het Vlaams inteelt-commentariaat serveert al jaren onverteerbare eenheidsworst.

  3. Marc Schoeters zegt:

    Maar Hans toch! Ik bén positief! Ik vind zelfs negativiteit positief! Always merry and bright – om het met Henry Miller te zeggen! Ik ben blij dat er mensen als Johan Sanctorum zijn – horzels in de zachte vacht van zelfverklaarde wereldhervormers! En ik vind het ook jammer dat er niet meer positiviteit in de wereld is! Problemen zijn er om opgelost te worden – desnoods zonder geweld! Zo pleit ik al jaren voor een algemene deracialisering – onder leiding van deracialiseringsdeskundigen! En ook zou ik wil dat de mensen bewuster worden door een nog verdere humonisering! Het humoniseringsproces is verre van voltooid! Ach – als Johan Sanctorum nu eens even zijn dogmatisch pastafarigeloof opzij zou zetten en voluit gaan voor het humonisme! Hoe lief zou het hier op het internet worden! ’t Zijn maar wat ideetjes van mij hoor! Niets om je druk over te maken! Love! Peace! Happiness!

    • hans becu zegt:

      Marc,
      Ik geloof je,echt waar. JS heeft me beloofd op zijn mei 68 viering ook wiet te voorzien, en spacecake .En er is ook parking voor mijn bakfiets, samen met Alternatieve kindvriendelijke Verantwoorde Opvang voor mijn koters, inclusief traumaprotectie. En safe spaces voor mijn Afrikaanse Minderheidsvriend. Er is ook, en dat is pas echt innoverend, een ontstigmatiseringsprogramma voor Moslims in de Wij-Zij aula. En een deradicaliseringsprobramma voor linkse dogmatici met als thema : were di !.

      Ik vind dat we mei 2018 moeten uitroepen tot maand van de contra-revolutie, of beter nog : de reconquista. Na een halve eeuw maakbaarheidsgezwijmel is het welletjes geweest. En we herstellen de pastoor in ere, en we gooien de Imam buiten. Ondertussen gaan spa en ps lustig door zichzelf af te schaffen. Nu nog groenlinks vervangen door groenrechts, Calvo op zijn eigen inquisitiebrandstapel, en het kan niet meer op. Allen daarheen !

  4. Marc Schoeters zegt:

    Ach Hans! Het feest dat je me voortovert, klinkt me als flowerpowermuziek op een concept-lp in de oren! Gratis wiet & spacecake! Kindvriendelijke opvang! Ik hoop met van die rubberen tegeltjes die je nu op alle afspeelpleintjes ziet! Opdat de kindjes zich niet meer het hoofd zouden breken over de moeilijke pavés van het leven! De maakbare utopie! Het paradijs op aarde – als we de rijken laten betalen en ons vuilnis sorteren! Helaas – ik geloof er niet meer in. Het is te waar om mooi te zijn. Ik ben al heel mijn leven omringd door wereldverbeteraars en idealisten. Een mens wordt daar moedeloos van. Je zou van minder achtervolgingswaanzinnige en alcoholist worden! Ik kijk door mijn raam naar de treurigheid van de wereld en vraag me af wat het meest deprimerende is: arbeider of bedrijfsleider – maar ik kom niet tot een slotsom. Mei ’68 is weldra een halve eeuw oud. Ik al een tijdje – maar ik slaap slecht & heb een lastige stoelgang. Mei ’68 blijkbaar niet! Die gaat als de kakmachine van Delvoye maar door & door! Alsof we niet allemaal als verklede doodskoppen op weg naar het einde zijn! Nee – binnenkort nog maar eens een schier onbegrijpelijke tirade van Cohn-Bendit op de buis & de stotterende wierookwalmen van Kris Merckx of Yves Desmet. Een normaal mens grijpt toch voor minder naar de fles? En al die nog niet overleden rebellen van Mei ’68 – hoe noem je ze: meiklokjes? – hebben ook nog eens een gezicht als een overreden framboos. Als die nog vrije liefde willen, zal het met een vastgeketende blinde welkomvrouw in een sm-kelder moeten gebeuren! God o god – waarom is het allemaal zo lelijk? De bloemetjes, de jurkjes, de vredesliedjes, de liefdesboodschappen & sociale hartenkreetjes? Wanneer komt onze Lieve Heer eindelijk terug om ons uit deze hel van verbondenheid te verlossen? Reken daarvoor maar niet op de priesters, want die hebben ook allemaal het Mei ’68-virus. Tot de paus toe! Waar zijn nog de zekerheden van straf en verdoemenis? Nee, ik zie het somber in. Ouderdom en eenzaamheid wenken. Zelfs in mijn stamcafé kan ik met niemand van de aanwezigen praten. De enen zijn oudstrijders van Mei ’68 en de anderen houden van voetbal. Ik haat voetbal. Ik behoor tot het slag mensen dat wenst dat in een wedstrijd beide partijen verliezen. De wereld is om zeep! Toen we dachten dat het na Che Guevara niet erger kon, kregen we Calvo en Abu dinges! Zelfs een vriendelijke mens als ik krijgt het op den duur op zijn heupen. Laatst nog vroeg een lieve hippievriendin: “Wil je iets eten?” En ik antwoordde: “Nee, integendeel.” Met wanhopige maar vriendelijke groeten, je blogmaat

  5. Hans Becu zegt:

    Schoeters
    Enig relativeringsvermogen helpt. Het is allemaal zo erg niet als een café zonder bier. Teveel maatschappelijke ergernis is niet goed voor de gezondheid. Het café helpt niet, de fles al.ecenmin, ik haat voetbal, maar ik luister veel naar muziek, en ik speel het ook. Ideaal antidotum. Doen. En gooi je spaarpot aan diggelen, en reis door het prachtigste land van de wereld, Europa.

  6. Marc Schoeters zegt:

    Ik kreeg net van een allerliefste vriendin die deze blog volgt een bericht met de vraag of ik me depri voel. Maar nee – natuurlijk niet! Always merry and bright – en dat vooral als alles uitzichtloos is. Uitzichtloosheid leidt tot inzicht en vergezicht. Ach – in het internettijdperk moet je blijkaar aan elk plempsel een smiley toevoegen. In mij is het carnaval! Dat is in Mexico weliswaar het feest van de doden – maar dat mag de pret niet drukken. Na een verkwikkende reis door Bulgarije – “het prachtigste land” van het échte Europa – ga ik nu de wijze raad van Hans Becu volgen en me in de muziek onderdompelen. Muziek uit mei ’68. Het eerste pianoconcerto van Grieg. 1868. Daar kan geen oubollige flower power tegenop!

  7. Marc Schoeters zegt:

    Op gevaar dat Johan Sanctorum mijn bijdragen hier binnenkort blokkeert – of dat de Witte Dwangbuizen morgen bij me aanbellen – moet ik toch nog iets over Mei ’68 kwijt. God weet waarom. Het vervult me van een onuitsprekelijk geluk dat sinds Mei ’68 de onverbiddelijke tijd inmiddels een halve eeuw is opgeschoten. Dat betekent dat al die frisse bloemenmeisjes en ongewassen straatroeptoeters die je op de slechte foto’s van die tijd ziet zich nu waarschijnlijk door hun oude dag slepen zonder tanden, zonder haar, al wat kwijlend & dementerend, met plastic prothese & kapotte prostaat. Als dinosaurussen op weg naar het eeuwige fossielendom en de vergeetput van de geschiedenis. God geve dat ze voor ze hun laatste adem uitblazen alsnog hun ontstellende kortzichtigheid inzien – en tot wat voor puinhoop hun talibaanse afbraakpolitiek heeft geleid. Onderwijs, kunst, milieu – bijna allemaal om zeep. Een samenleving op de rand van een “superdiverse” burgeroorlog. Een planeet bijna kapot door een “hedonistisch” consumentisme. De “Golden Sixties” ja ja – maar er blijft na het feestje weinig over voor de volgende generaties. Lekker en gemakkelijk carrière maken – en dat dan “de Lange Mars door de instellingen” durven te noemen. Lang was die mars niet, hé kameraden? Kampioenen van het vroeg pensioen? En dan dat Eeuwige Gelijk van al die salonrevolutionairen – die blind bleven en blijven voor de onveranderlijke werkelijkheid. Dat er maar drie zekerheden in het leven zijn: ouderdom, ziekte, dood. Dat al dat sociaal misbaar en revolutionair gebral alleen maar diende om die drie zekerheden weg te moffelen. De generatie van Mei ’68 was geen haar beter dan de vorige of volgende. Misschien zelfs erger. Hoe kan je nu in godsnaam in alle ernst geloven dat sociale gerechtigheid ook het geluk zou brengen? Er is zeer weinig geluk, en zeer veel ongeluk. Dat weet zelfs een straathond. Geloofden die meiklokjes nu echt dat met gerechtigheid het ongeluk zou verdwijnen? Ze weten niet wat ze zeggen. Ze denken dat gerechtigheid zoiets is als een pitbull die jou niks doet, maar die jij wel naar believen op een ander kunt loslaten. Die generatie van Mei’68 is van een absoluut deprimerende geestloosheid. Het is daarom dat de “filosofie” en literatuur van die generatie zo totaal verouderd en onleesbaar is geworden. Terwijl Flaubert, Céline en Nietzsche de tand des tijds wél doorstaan. En ook de teksten van Dylan – die uit hekel aan dat “sociale” domheidsdenken zelfs terugkeerde naar de joods-christelijke wortels van onze beschaving – en Houellebecq maken een goede kans deze eeuw te overleven. Wat zal van Mei’68 overblijven? Stof tot stof, en as tot as. Hope I die before I get old – zongen de leeghoofden samen met The Who in de modder van Woodstock. Ook dat hebben ze ons dus voorgelogen…

  8. Christel Van den Maegdenbergh zegt:

    Wie mag dan die gast in de rechterhoek op de foto zijn? Hij valt wat uit de toon. Een pak ouder en met een vervaarlijk uitziende kop. Een pastafariër die zich als een mol vermomde om de argeloze studenten / lezers op te stoken en te manipuleren of vanuit de eerste rij gniffelend en smullend het Vlaamse (digitale) theater te beschouwen?
    Zelf was ik er niet bij, ik lag nog veilig en nietsvermoedend in de buik van mijn moeder weg te soezen. Het jaar waarin Martin Luther King en de jongere broer van president Kennedy werden vermoord, de Vietnamoorlog woedde, Jim Morrison Europa veroverde met de hit ‘Light my fire’. Als kind keek ik wellicht teveel naar Amerikaanse films, dat ik meer wist van wat er in de Verenigde Staten gebeurde dan hier bij ons…nu nog weet ik bitter weinig af van wat er zich werkelijk afspeelde in Vlaanderen en in Parijs. Mijn ouders waren geen hippies, werkten noest aan hun huisje met tuin, dat alsmaar groeide. Door het boek van Milan Kundera over de Praagse lente en in musea te Praag rond te lopen, werd ik dan wel iets gewaar van de revolutie van toen. Maar hier? Misschien dat vrouwen nu meer vrijheden en rechten hebben verworven dan vijftig jaar geleden, dat ze niet langer financieel afhangen van hun echtgenoot en door de anticonceptiepil ook zelf hun kinderwens kunnen bepalen. Het heeft ook wel lang geduurd alvorens vrouwen hoger op de sociale ladder kunnen geraken. Maar dat zal de oudere heren ook niet erg bevallen zijn, dat de ‘wijven’ ook de broek dragen in huis en erbuiten, dat ze met heimwee hunkeren naar de tijden van voor 1968? Maar alles kan weer keren. En dat niet alleen door de bureaucratische regeltjes en het politiek correcte denken, die ons meer beperkingen opleggen en aldus meer en meer aan onze verworven vrijheden knabbelen…ach, ik zal maar verder het boek van Oriana Fallaci lezen. Madame Bovary van Flaubert is me wat te oubollig ;-).

    • Hans Becu zegt:

      Die kerel : dat is toch Walter Zinzen, mei 68 icoon die van tijd nog uit de mottenballen gehaald wordt.

  9. Ines zegt:

    Stop met zagen en tel uw zegeningen: de wereld heeft meer events zoals mei ’68 nodig. Misstanden aanklagen en zich mobiliseren om ten minste een stem te laten horen tegen de onderdrukkers, in welke vorm ze zich ook manifesteren. Het zal helaas altijd nodig blijven in deze wereld. En Walter Zinzen was in mei ’68 dertig jaar oud. De negatieve hyperfocus van mr.Becu op alles en iedereen wat links is, begint problematisch te worden. Op zijn miserabel ontwikkeld gevoel voor humor(Afrikaanse minderheidsvriend??)zal ik maar beter niet ingaan. Misschien kan JS ook een Unia stand aanbieden bij zijn toer. Waar men voorgedrukte klachtformulieren kan krijgen voor alle discriminatiegronden die er wettelijk bepaald zijn en zelfs voor nieuwe gevoeligheden die plots kunnen opduiken tijdens de lezing van JS;)

    • hans becu zegt:

      Links ? Ik heb het over de volstrekt humorloze sujetten uit de culturele en media-wereld die schaamteloos dictatoriaal hun pensée unique aan iedereen opdringen, daarbij zonder scrupules misbruik makend van hun vlotte toegang tot de media, gegarandeerd door hun intellectueel corrupte geestesgenoten onder de journalisten, stijl Verhoeven, Bultinck en Eeckhout.
      Een greep uit de lijst : Marc Van Ranst, Kristien Hemmerechts, Pol Goossens, Walter Zinzen en madam Kris Smet, Els Keytsman van Unia, et j’ en passe.
      Daarbij komt nog de eindeloze lijst van academici en rectoren, die onze universiteiten, en dus de opleiding van jong talent, systematisch in hun “progressief” of “links” intellectueel carcan betonneren. Zoiets noem ik machtsmisbruik. En ik heb een negatieve hyperfocus en geen zin voor humor ? Heb jij walter zinzen en Co al ooit zien lachen ? Of kristien Hemmerechts. En dat de Mei-68 ziekte erfelijk is, bewijst dit stuk van de Onvolprezen Sanctorum over Jan Goossens van de KVS, zoon van kaviaar-revolutionair en salonmarxist Paul Goossens. Lezen dat stuk. En vraag je eindelijk eens af waarom Sanctorum als columnist nergens aan de bak komt, en zijn spitante blog zegge en schrijve 266 volgers heeft.
      Veel leesplezier, Ines. https://sanctorumblog.wordpress.com/2014/06/17/jan-goosssens-nen-kosmopoliet-met-lange-vlaamse-tenen/

Reacties zijn gesloten.