Ik ben soms levensmoe van de De Guchten in deze wereld. Krijg ik nu een spuitje?

DegUcht2

De liberale zomerkermis, met attracties als de demente papa Van Quickenborne en het ballonnencongres van de Jong-VLD, wordt nu triomfantelijk afgesloten door een telg uit de topregionen van de Vlaamse liberale familie: Jean-Jacques De Gucht. Zijn voorstel: de mogelijkheid tot euthanasie uitbreiden tot al wie levensmoe is. Bedoelt Jean-Jacques dat nu ernstig? Bij liberalen, en zeker in de komkommertijd, weet je dat nooit.
Het euthanasiedebat leeft al geruimte tijd in ons politieke landschap, waar ethische orakels genre Etienne Vermeersch zich graag profileren, naast specialisten in de materie zoals professor Distelmans, en uiteraard ook een aantal politici die op de rem of het gaspedaal willen gaan staan (bijna zei ik: de gaskraan willen openen), met god of de menselijke vrijheid als ultiem argument, al naargelang.
Ik wil best meegaan in dat debat, in alle mogelijke debatten trouwens, alhoewel. Het debat over de kooktijd van pasta bijvoorbeeld, toch liever niet, evenmin als de discussie rond de mogelijkheid van gepersonaliseerde nummerplaten. I don’t give a fuck. Als democratie verward wordt met de verplichting om overal een mening over te hebben, schiet er geen tijd meer over voor het echte leven, dus schaam u niet als u af en toe geen mening hebt.

Over Jean-Jacques De Gucht heb ik wel een mening. Hij is een omhooggevallen snol die werkelijk alleen Vlaams parlementslid geworden is door zijn familienaam en het brede netwerk van papa Karel. De verkoop-met-voorkennis van Fortisaandelen in 2008, het dossier rond belastingontduiking en de villa in Toscane, de rol in deze van mevrouw De Gucht alias politierechter Mireille Schreurs, de vrijmetselaarsloge en de Paarse constructie anno 1999, Karels lucratieve bestuursfuncties in privévennootschappen-,… de verhalen zijn allemaal bekend zonder dat het de gewezen EU-commissaris voor Handel tot op heden politiek iets kostte. De familie De Gucht bezit een aangeboren immuniteit tegen ongezonde nieuwsgierigheid en vertegenwoordigt als geen ander vandaag de oude politieke cultuur van nepotisme, lobbyisme en belangenvermenging, tot diep in de schemerzone.
Natuurlijk kan Jean-Jacques daar niets aan doen. Maar de vraag om een politiek debat rond “verruimde euthanasie” herinnert ons er weer aan hoe bedilzuchtig politiek kan zijn, en hoezeer politici hun eigen PR-strategie verwarren met het algemeen belang. Niemand zit op nog zo’n euthanasiedebat te wachten, behalve dus de beroepsmoralisten, de specialisten en euh… de politici die hun bestaansredenen willen bewijzen. Anders gezegd is Jean Jacques toch weer de zoon van zijn vader, en gaat dit om het voortzetten van een dynastie annexe familiefortuin.

Hippe positivo’s
Ten gronde dan. Moet werkelijk alles in een wet worden gegoten? In hoeverre druist dit niet in tegen de principes van het liberalisme zelf? Als ik mijn leven beu ben, dan neem ik een overdosis pillen, liefst na een heerlijk galgenmaal met zeevruchten. Wie houdt me tegen? De oorspronkelijke notie van euthanasie, als het verlossen van iemand uit ondraaglijk lijden, lijkt me een pure gewetenskwestie, maar Jean-Jacques wil er een politieke kwestie van maken en verlegt de grenzen naar het begrip “levensmoeheid”. Wie heeft het al niet eens, dat gevoel van “wat doe ik hier nog”? Ik wel, u toch ook. Wanhoop is eigen aan de menselijke existentie, en ook vrijwillig uit het leven stappen is een fenomeen van alle tijden waar de wet zich eigenlijk niet mee moet moeien.
Door de notie “levensmoeheid” te formaliseren en tot voorwerp te maken van een medisch-juridisch voetnotengevecht, ontneemt De Gucht de kwestie eigenlijk haar ethische dimensie, en krijgen we het contradictorische feit voor ons van een liberale familie die graag de grijze zones opzoekt, maar tegelijk eenieders regelneef wil spelen. Dat heet hypocrisie. Zoals heel de paarse waan baadde in morele superioriteit vermengd met een stevige dosis zelfbedieningscultuur. Op zo’n moment verlang je naar de terugkeer van no-nonsense politici à la Dehaene die de kunst van de loodgieterij beoefenen en mensen in het ethische domein zoveel mogelijk ontzien.

Er zit tenslotte iets pervers in dat idee van uitgebreide euthanasie, geventileerd door een zogenaamde progressieve liberaal die, in het zog van Verhofstadt, de wereld ziet als een speeltuin voor hippe positivo’s, vrolijk huppelend in een globalistische braderie vol mogelijkheden en “uitdagingen”. De levensbeëindiging wordt dan toch een netjes door de wet geregelde bezegeling van de mislukking, het zich niet goed voelen in deze wereld van glitter en glamour, of gewoon uit de boot vallen. Het leven hoort aan de winnaars, dat de sukkels zichzelf maar van kant maken. Jaja, vandaag verzekert zoon de Gucht nog wel dat hij met “levensmoe” geen mensen met een depressie of burn-out bedoelt, maar volgend jaar mogelijk wel, als er weer een komkommertijd uitbreekt en er opnieuw ethische debatten aan de orde zijn. Al wie zich niet vlekkeloos kan vinden in de vrijheid-blijheid-ideologie van deze familie van hardwerkende olijfkwekers, kan toch maar beter een spuitje overwegen. Ook filosofen en lastige caracteriels, soms wel mestkevers genoemd, mogen zich ooit verwachten aan een uitnodiging tot verruimde euthanasie. Om nog maar te zwijgen van paranoici zoals Karel Antonissen.

Heel eerlijk, ik ben af en toe levensmoe als ik de De Guchten bezig hoor. Krijg ik nu een spuitje? Of was dat de bedoeling? In een Toscaanse villa gloort het licht altijd een stuk scherper dan in onze uitregenende zomer. Cut.
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

4 reacties op Ik ben soms levensmoe van de De Guchten in deze wereld. Krijg ik nu een spuitje?

  1. Koenraad zegt:

    En Marino Keulen, ook al een liberees, die het in Charlottesville heeft horen donderen, wil nu elke Cyriel Verschaevestraat euthanaseren.

  2. Hans Becu zegt:

    Hahaa…opsturen naar Gwendolyn, de uit weldenkende cliché’s opgetrokken plastieken politica met de intellectuele diepgang van een surfplank. Helemaal in lijn met liberale teflon Guys stijl Bart Somers. Optimism is a moral duty, voorwaar. De manier waarop open VLD omging met De Decker, maar ook met Turtelboom en Van Biezen ( de racist ! ) zegt alles. Want dat zijn mensen van vlees en bloed, met fouten en gebreken maar met nog enige realiteitszin en authenticiteit , en die horen niet thuis bij de perfect people van open VLD. Dat soort teflon politici is trouwens representatief voor de hele politiek correcte paarse bende, van Tony Blair, over Verhofstadt tot Christof Calvo, Pascal Smet, John Crombez Jesse Klaver,Alexander Pechtold en Justin Trudeau en ik vergeet er nog een paar. Liberalen horen godverdomme de ondernemer te verdedigen, en de vrijheid, en de sossen de werkmenschen. Ik vraag me echt af wiens belangen dat stel paarse oenen de laatste decennia dan wel verdedigd heeft. Aan de verkiezingsuitslag en de peilingen de zien hebben ze daar overigens het probleem nog niet echt intern aangekaart. Vandaar dat JJDG zijn ethische gang mag gaan, in de hoop dat het overwaait zeker ?

  3. Maria zegt:

    Artikel : flauw, hypocriet en te kwader trouw.
    Once a Catholic, always a Catholic..

  4. bertie zegt:

    Naast euthanasie is JJDG ook een hevig voorstander van abortus. Af en toe wisselt hij het geweer van schouder, om zowel het ene als het andere steeds maar verder wettelijk uit te breiden.
    Die miserie zal pas ophouden wanneer abortus mogelijk wordt voor iedereen tot één seconde voor de geboorte en euthanasie voor iedereen vanaf één seconde na de geboorte.
    Ik stel voor dat we dat ineens zo wettelijk vastleggen. Dan zijn we meteen van dat periodiek gezaag vanaf – en is er alvast één nutteloze volksvertegenwoordiger minder nodig, die we preventief geëuthanaseerd zullen hebben, alhoewel een laattijdige abortatie wellicht beter was geweest.
    NB. Zo maken we ons ook niet meer belachelijk in het buitenland, toen ze erachter kwamen dat de wetsuitbreiding van euthanasie voor minderjarigen uiteindelijk betrekking had op 3 individuele gevallen in 5 jaar tijd. De wet die abortus legaliseert tot wanneer euthanasie begint, dient het algemeen belang perfect en maakt de rechterlijke macht haast overbodig.

Reacties zijn gesloten.