Adriaenssens versus Vermassen: het meisje is dood, maar er valt blijkbaar nog wat uit te vechten

adriaens2

De dood van de veertienjarige Eline, omgebracht door haar moeder Mehrnaz Didgar, een neurochirurge verbonden aan het UZ Leuven, was uiteraard gesneden koek voor de sensatiemedia. Wat brengt zo’n hoog ontwikkelde academica ertoe om haar tienerdochter om te brengen? Het publiek probeert het te bevatten, in de pers verschijnt randnieuws rond haar vechtscheiding, een nieuwe relatie, en het meisje zelf dat herstellende was van een hersentumor en in behandeling was voor psychische problemen bij de bekende kinderpsychiater Peter Adriaenssens.

Diezelfde prof. Adriaenssens voelde zich geroepen om in een open brief, gepubliceerd in De Standaard, de mediaheisa rond die moord aan te klagen en zich op te werpen als verdediger van zijn vermoorde jonge patiënte, aangeduid met de naam Z. (Waarom dat meisje geen naam mag krijgen, is niet duidelijk, iedereen weet over wie het gaat en de professor verbreekt zelf het medisch geheim).
Op het eerste gezicht is de brief een nobel initiatief, waarin hij pleit voor juridische bescherming van (gestorven) minderjarigen die de pers halen, maar waarin ook de moeder, mevrouw Didgar en collega van Peter Adriaenssens, uit de wind wordt gezet. Ik citeer:
“Wij hebben met jou en je beide ouders gewerkt, en dat deden ook anderen voordien. Ze zijn verstandige mensen die op een correcte manier uit elkaar gingen, zoals we het vele jongeren zouden toewensen. Ze kwamen vaak samen voor je, namen met elkaar contact waar nodig want jij was zonder enige twijfel heel belangrijk voor hen. En die verstandhouding was er tot op het laatste contact dat wij hadden.”
Tja, dat zal dan wel, alles onder controle in de beste der mogelijke werelden. Maar hoe en waarom voltrok dit drama zich dan, quasi onder de ogen van het psychiatrisch team? Het bizarre, haast absurde gegeven dat professionele hulpverleners/specialisten niet zien wat er zich afspeelt onder de waterlijn en een 14-jarig meisje door haar moeder laten vermoorden, wekt publieke consternatie, ja, dat klopt. Mag ons dat niet beroeren? En ja, onvermijdelijk spelen de media daarop in. Niet dat ik Peter Adriaenssens schuldig acht aan het drama,- laten we het woord “schuld” hier even buiten houden,- maar mensen zoeken wel antwoorden op vragen. Zoals we ons ook vragen moeten stellen waarom de ouders van de door haar stalker gedode Mailys uit Gistel, ook minderjarig, door de politie wandelen werden gestuurd met hun klachten.
Tumor of geen tumor, het lijkt erop dat Prof. Adriaenssens in deze brief vooral zichzelf wil ontlasten en de kritiek wil voor zijn dat zijn team gefaald heeft, in de “verstandhouding” met de beide ouders. De professor zou zich beter afvragen wat er misgelopen is en waarom hij niet zag wat er bij zijn collega omging,- zoveel empathie zou men toch verwachten van een psychiater?

De waardigheid van de stilte

Er zit dus een stuk arrogantie onder deze open brief, in een pathetische stijl gesteld, het vaste kenmerk van Peter Adriaenssens die zich overal opwerpt als beschermer van het kind, witte ridder en pleitbezorger van een goede psychiatrische omkadering bij jongeren.
De realiteit is minder rooskleurig: in deze hysterische Tomorrowland-maatschappij is de onderinvestering in de kinderpsychiatrie dramatisch. Radeloze ouders die geen hulp vinden, ellenlange wachtlijsten, suïcidale gevallen die geen terapie krijgen, kinderen die verkommeren in instellingen bestemd voor jonge criminelen,… het zijn zaken waar je de professor zelden of nooit over hoort. Altijd weer overheerst het aureool van de Gutmensch en de persoonlijke marketing rond de specialist/mediafiguur die zijn professionele activiteit voor een flink stuk via de pers voert.
Dat heeft hij dan gemeen met de tegenspeler in dit verhaal: meester Jef Vermassen, raadsman van mevrouw Didgar. Vermassen legt de nadruk op de psychische onstabiliteit van zijn cliënte, die volgens hem van plan was om naderhand zelfmoord te plegen. Dat is handig om verminderde toerekeningsvatbaarheid in te roepen. Jef Vermassen speelt die these volop uit via de pers, zoals hij altijd doet, en dat stoort prof. Adriaenssens mateloos, want zoals gezegd: als mevrouw Didgar psychisch labiel was, dan had de psychiater dat moeten meenemen in zijn diagnose en heeft hij een zware beroepsfout gemaakt.
En zo voeren Vermassen en Adriaenssens, op de kap van het dode meisje, een makabere skelettendans op, die me doet denken aan het fameuze schilderij van James Ensor “Squelettes se disputant un hareng-saur” (twee skeletten vechten om een gerookte haring). Vergeet de witte ridder: dit is puur cynisme van twee specialisten/mediafiguren die toevallig rond één dossier een prestigezaak uitvechten. De waardigheid van de stilte, zoals professor Adriaenssens het in zijn schone brief uitdrukt.
Ergens ploft een gerookte haring in stukken op de grond.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

19 reacties op Adriaenssens versus Vermassen: het meisje is dood, maar er valt blijkbaar nog wat uit te vechten

  1. Dominique Viaene zegt:

    Wat hierover te zeggen dan dat ik uw analyse grotendeels volg, zeker akkoord ga met de zin: “Altijd weer overheerst het aureool van de Gutmensch (…) “. Wat het “gebruiken” van de pers betreft, is dit zeker ook het geval voor Mr Vermassen. Eigenlijk, is uw betoog vergeefse moeite: weinig burgers zullen er belangstelling voor hebben l.s. het lezen. Tomorrowland & dito andere festivals, waardeloze glamour, jet-set stories, “reality-t.v.”, Pokémon-jagen… krijgen in onze mtschappij (op onbegrijpelijke wijze!?) veel meer aandacht. Dit fait-divers, dat vele andere, soorgelijke drama’s naar de achtergrond duwt, zal met het optreden van beide (media-geile) “specialisten”, verse sensatiejournalistiek (HLN, NB, DM…) genereren die enkel een commerciële drijfveer kent. Ik vraag me eigenlijk af of zo’n intelligent én rationele specialist als Adriaenssens zelf niet het naïeve slachtoffer is geworden / zich niet heeft laten beetnemen(?) door het trendy fenomeen van “alles moet / kan / mag vandaag aan de grote klok worden gehangen… ?
    Welke drang hebben burgers/betrokkenen toch om problemen die enkel behoren tot de privé-sfeer, zo in de media (én FB) uit te smeren? Ik kan er niet bij! (Dominique Viaene.)

  2. Hans Becu zegt:

    Wat onderbelicht blijft is dat de psychiatrie absoluut het niveau niet haalt van de lichamelijke geneeskunde. Als je een zware operatie moet ondergaan kan je relatief gerust zijn, maar als het in het kopje scheefloopt is het oppassen geblazen. De menselijke geest is veel minder bekend terrein dan het lichaam. Psychiatrie is vaak nattevingerwerk qua therapie, met vooral veel pillen. Veel psychiaters zijn niet eens in staat tot een goed en diepgaand menselijk gesprek. Zij die altijd weer pleiten voor meer centen en voortdurend schande roepen moeten zich toch eens vragen stellen rond de effectiviteit van die psychiatrie, en rond de verdeling van de middelen binnen die discipline. Ik denk dat de opvang van mensen met ernstige psychische problemen budgettair zwaar voorrang moet krijgen op behandeling. De omgeving gaat vaak kapot aan de patiënt, die beter veilig opgeborgen wordt. Die is veilig, en de omgeving wordt ontlast. Dat is een zinvolle en duidelijk haalbare doelstelling, met veel meer garantie op soelaas dan de behandeling op zich, waarvan de uitkomst meestal onvoorspelbaar is. Adriaenssens is een van die mensen die via de media ervoor zorgt dat de behandelingseffectiviteit van de psychiatrie zwaar overschat wordt, net zoals Vermassen advocaten een mythische status heeft gegeven. Ze kunnen beiden zeker iets betekenen, maar veel minder dan ze suggereren. Dat Adriaenssens niet in de gaten had dat de dader zwaar labiel was bewijst net de beperkingen van die psychiatrie. Een dokter die zijn patiënt grondig op lichamelijke klachten onderzoekt overkomt zoiets zelden of nooit.

    • Fend zegt:

      Citaat uit “Vier en een half jaar strijd tegen leugens, domheid en lafheid”.

    • Fend zegt:

      “Ons vertrekpunt is niet het individu: we voeden niet de hongerigen, laven niet de dorstigen, kleden niet de naakten. Voor ons voortbestaan hebben we gezonde mensen nodig”. Joseph Goebbel, 1988

      • Greta Troubleyn zegt:

        Gezonde mensen bestaan niet en J. Goebel was daar zeker een voorbeeld van, als je van labiliteit en mensonwaardig gedrag spreekt. Eén voorbeeld als persoon veel gevaarlijker dan duizend of meer labiele mensen.
        Een tijd waar dokters dachten ze nog Goden waren….Gelukkig behoren die, hoogstwaarschijnlijk(?) laat ons hopen, ondertussen tot een minderheid?

      • Fend zegt:

        Een zieke ideologie en een zieke die labiel is hebben alleen de gemeenschappelijke deler “ziek”. Als men begint met het gezond-zijn of het ziek-zijn te graderen dan komt men er nooit uit. Joseph Goebbel voorstellen als een “zieke” mens is schrijnend, men dient in zo’n geval andere termen te gebruiken, ethische, goed en kwaad.

      • Greta Troubleyn zegt:

        zelfs met “goed en kwaad” waag je je op glad ijs…in oorlogstijden zijn die nuances al helemaal niet van toepassing. Elke kant denkt dat hij aan de juiste “goede” kant zit tot hij verloren is. Elke ideologie heeft zijn mankementen en per definitie gevaarlijk, is het niet op korte dan wel op lange termijn.

      • Fend zegt:

        Jaja. Juist. Goed en kwaad is sowieso moeilijk uitspreekbaar geworden in dit hedonistisch tijdperk, zoals ironisch genoeg in een oorlog. Toch bestaat er nog steeds zoiets als oorlogsmisdaden die na de oorlog in kaart worden gebracht. Maar het gaat er mij om dat ethische termen nog steeds geen medische zijn en laat ons hopen dat het zo blijft.

    • Greta Troubleyn zegt:

      Mr Becu, men zou onderhand toch stilaan mogen verwachten dat Descartes’ misvatting common knowledge zou zijn? U schat de lichamelijke geneeskunde en kunde naar mijn gevoel veel te hoog in? Legio de vele gevallen waar verkeerde diagnoses gesteld worden, hartfalen met dood als gevolg, net na een onderzoek waar alles normaal leek,(om slechts één voorbeeld te geven) de vele nieuwe merkwaardige ziektebeelden die opduiken en nog ongekend terrein enz. Alhoewel ik denk te begrijpen waarop je de verschillen wilt duiden, een waarheid zijn, als het over de complexiteit van het brein gaat, toch kan men het niet loskoppelen van het lichaam.
      Ik frons tevens mijn wenkbrauwen als ik lees dat je een pleidooi houdt voor opbergen eerder dan behandelen! Als je alle “labiele” mensen wenst op te sluiten en wegbergen wens ik je veel succes, want dan zou je heel wat bezoekers van café’s, dancings, festivals dienen op te sluiten omdat ze dronken of high zijn – een tijdelijke labiliteit vertonen.
      Het zijn trouwens niet altijd de “labiele of tijdelijk labiele” mensen die het meest gevaarlijk zijn, integendeel. Je oordeel dat de dader “labiel” zou geweest zijn! Niet bewezen en maar de vraag welke motieven en gedachten speelden al dan niet met voorbedachte rade en waarom?

      Persoonlijk vond ik de tekst van dhr Adriaenssens ethisch verantwoord, sereen en waardevol om een tegenhanger te vinden, los van de al dan niet foutieve media informatie, waardoor je toch door beïnvloed wordt en in eerste instantie als waarheid ervaart.
      Het is alleszins schokkender, als je hoort dat dader een dokter, hier neurologe is, dan als je hetzelfde hoort, zonder dit gegeven.

      Het aureool van een dokter steeds als redder, waar men voorbijgaat aan de mogelijkheid zij ook de gevaarlijkste moordenaars kunnen zijn, door kennis en mogelijkheden of onwetendheid.

      • hans becu zegt:

        Greta
        Ik heb nooit gezegd dat artsen onfeilbaar zijn. Vraag is wat is de statistische foutenmarge, en dat weet niemand. Anekdotiek is niet representatief. Ik heb in mijn omgeving alleen maar positieve ervaringen, er zijn mensen met negatieve. Ik heb alleen gezegd dat de behandelingseffectiviteit van de Psy. gigantisch veel lager is. En dat opbergen : opvangen is niet opbergen. Mensen met zware psychische problemen zijn een enorme belasting voor de huisgenoten. Daarom opvang met behandeling, en niet enkel behandeling thuis, waar heel het gezin maanden mee onder leidt.

    • Kris van Hoeymissen zegt:

      “De omgeving gaat vaak kapot aan de patiënt, die beter veilig opgeborgen wordt. Die is veilig, en de omgeving wordt ontlast. Dat is een zinvolle en duidelijk haalbare doelstelling, met veel meer garantie op soelaas dan de behandeling op zich, waarvan de uitkomst meestal onvoorspelbaar is. ”

      Ben ik blij dat u het niet voor het zeggen had toen ik werd opgenomen in de psychiatrie met een zeer zware depressie die op een burn-out volgde.
      Ben ik blij dat mijn omgeving mij niet wou “opbergen” om ontlast te worden, maar dat zij, samen met mijn behandelaars een wezenlijke bijdrage hebben geleverd aan mijn herstel.
      Want anders was het voor mij heel anders afgelopen.
      Ik ben ook blij dat ik nu weer aan het werk ben en dat ik voor een enorme carriereswitch heb gekozen waardoor ik nu ándere patiënten in de psychiatrie en hun omgeving kan helpen in hun herstel. Er gebeurt enorm veel goeds in de psychiatrie, en net als bij een operatie voor de genezing van een somatisch probleem, waar soms iets mis loopt, is ook de psychiatrische wetenschap en behandeling niet onfeilbaar. Dat kan en moet je spijtig vinden, maar dat zal altijd zo blijven.
      Mensen “opbergen” brengt ons een heel stuk terug in de tijd, en is zeker geen oplossing.
      Ik vind, net als iedereen, de dood van dit meisje verschrikkelijk erg. Maar het enige wat prof. Adriaenssens doet in zijn open brief, is de gekende feiten weergeven als tegengewicht voor de sensationele speculaties die in de pers verschenen. En daar kan toch niemand iets tegen hebben?

  3. w. Adriaens zegt:

    De pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet.
    Vermassen gebruikt ( en misbruikt) het vermoorde meisje door verkeerde feiten de wereld in te sturen , betreffende de vermeende tumor e.d.
    Zijn cliente moet hij zien uit de gevangenis te houden en verklaard haar al ontoerekeningsvatbaar
    en haalt alles uit de kast ; vechtscheiding en veel meer
    Adriaenssens is boos omdat onbevoegden in zijn vijver wil komen vissen en weet al lang dat in de psychiatrie de middelen niet allemaal aanwezig zijn .en te kort schieten op vele vlakken.
    Dat er her en der verkeerde en valse uitspraken worden gedaan door onbevoegden krijgen we alle dagen te zien en te horen ; maar ja twee mediageilen samen is ook leuk meegenomen .
    Dat we van de feiten niet meer opschrikken niettegenstaande bovenmenselijke moed en opoffering van de media is allang geweten en schrikt ons niet meer op.
    Zelfs al is er maar een vermoeden is , toch voldoende om te veroordelen

    • Greta Troubleyn zegt:

      “onbevoegden” meervoud dus “willen komen vissen” graag…a.u.b. zonder dank

  4. Mister 007 zegt:

    Op elektronische muziekfestivals worden bepaalde muziekstijlen door de geprivilegieerde klasse aangenomen waarvan men zich waarschijnlijk de sociale context niet meer kan voorstellen, wat er iemand toe drijft om crack te gaan dealen bv. Het is diezelfde geprivilegieerde klasse die het dan ter zake heeft over goede psychiatrische omkadering bij jongeren…

  5. Eric zegt:

    Adriaenssens heeft ooit publiekelijk, op televisie (ik dacht dat het in Reyers Laat was), durven zeggen dat niet alleen kindermisbruik door priesters, maar ook kinderverkrachtingen in de islamitische gemeenschap bespreekbaar moeten gemaakt worden. Een Gutmensch zou ik hem daarom niet noemen. Zoals men weet moet je moed hebben om in de Linkse mediakerk de islam aan te vallen. Ook in onderhavige kwestie heeft de prof gelijk, terwijl Vermassen weer eens toont hoe mediageil hij is. Komt er een bijzonder geval van moord (in deze is het een bekende neurochirurge die de moordenaar is) in de pers, dan is hij er als de kippen bij om zijn lelijke, opportunistische kop op te steken. Ik vind deze aanval van Sanctorum op de kinderpsychiater dus vooral misplaatst.

    • Hans Becu zegt:

      Dat heeft met het discussieonderwerp niks te maken

      • Eric zegt:

        Haja, en Tomorrowland wel? Zou Tomorrowland twee maanden vroeger of later georganiseerd zijn geweest, dan had Sanctorum er niet aan gedacht dat gebeuren met de moord te associëren. Alle actualiteiten worden hier op een hoop gegooid en zo krijgt men een aureool van geleerdheid terwijl het combineren van zich toevallig gelijktijdig voordoende gebeurtenissen op niks anders dan zwetsen uitdraait.

      • Dominique Viaene zegt:

        Uw reactie leidt hoegenaamd tot niets: diegenen die in dit forum reageren, gebruiken uw gemeenplaats als vb voor wat de mtschappij vandaag typeert: zoektocht naar eender wat dat plezier – zeer relatief – genereert! Amusement – maar ook drank, drugs – wordt dan, al dan niet bewust, als een gordijn gebruikt: we trekken die dicht en alle mtschapp. problemen verdwijnen uit het zicht. Joepie, en nu maar in alle onbezorgdheid “feesten”, of zoals Sartre zei: “Après nous, les mouches!”. Maar na het “plezier”, komt de harde realiteit dubbel en dik weer aan de oppervlakte: we kunnen de gordijnen niet gesloten houden! Velen vluchten in “amusement” omdat ze machteloos staan tgo de miserie en die niet in de ogen durven, willen kijken. Oplossingen laten velen liever over aan “de anderen”. “Geniet” u maar lekker verder!

  6. Greta Troubleyn zegt:

    Mr Sanctorum mag ik vragen waarom u de moeder hier bij naam noemt en in uw tekst verwijst naar het recente zwaardere geval van Mailys en de naam van dader niet vernoemt?
    Kan het zijn omdat dader hier een man is en een redelijk Europese naam zonder islamitische achtergronden? Van vooroordelen gesproken! Tevens zou u dienen te weten dat een leugen onthullen, zeggen dat iemand iets niet heeft, geen verbrekingen van medisch geheim kunnen zijn?
    Sport als killer zeker bij overdadig gebruik van middelen, sporten gezond! Hallo kroket. Voor mr Becu kan hij zijn domein om labielen op te bergen uitbreiden tot de sportwereld bij deze…

Reacties zijn gesloten.