Frederik Van Lierde en de douchekop: alleen stoïcijns doorlopen en de pijn verbijten kan ons redden

FRANCE TRIATHLON IRONMAN NICE

Terwijl de luwste periode van het jaar zonet is ingetreden –de periode tussen 21 juli en 15 augustus-, en werkelijk niemand er nog zin in heeft, botst een Vlaming tegen een douchekop zoals alleen een Vlaming dat kan, loopt bloedend als een rund verder en wint vervolgens de loodzware triathlon van Nice. 3,8 km zwemmen, dan 180 km fietsen (op bergachtig parcours), en dan nog een complete marathon er bovenop,- het is voor een normaal mens niet te bevatten. Geef die man een beetje entourage, en hij wint op één been de Tour van boekhouder Chris Froome.
Ik heb het wel voor mensen die zichzelf kunnen afbeulen en tot het uiterste gaan. Er zit een vorm van schoonheid in het opbouwen van zo’n lichaam, nog meer dan in de prestatie op zich. Het verleggen van de pijngrens kan voor sommigen masochistisch lijken, maar het gaat, denk ik, echt om een biologische architectuur, het slijpen van een edelsteen, een lichaamskunst die een ethiek van de arbeid huldigt onder het motto van Club Brugge: no sweat, no glory. Allemaal zeer Westvlaams, geef ik toe, die minachting voor het makkelijke en het haalbare, en de vanzelfsprekendheid waarmee de last wordt opgenomen. Voor sommigen is het misschien zelfs een vorm van domheid, dat noeste opzoeken van de moeite en het weigeren van het comfort. Kan zijn, voor mij is het volgen van de makkelijkste weg een nog grotere vorm van domheid, alleen al omdat de marketeers én de politici dat zo graag willen.

Tomorrowland, waar alles gemakkelijk is

Zelf ben ik fan van bokseres Delfine Persoon uit Roeselare, wereldkampioene achter haar uren want ook nog voltijds werkend bij de spoorwegpolitie. Geen gezever, geen “getrunt”: haar smoelwerk verraadt incasseringsvermogen en koppigheid. I like. En natuurlijk ook Fien Van den Fonteyne, een 26-jarige violiste uit Eeklo die u wellicht niet kent –geen schande-, net niet goed genoeg voor de jongste editie van de Elisabethwedstrijd. Zowat tien uur per dag probeert ze dat vreselijk ding, viool genoemd, een houten kast met vier snaren, onder de knie te krijgen, of beter onder de pols. Slaat ze een weekje over, kan ze terug van nul beginnen. Objectief is dat waanzin. Waarom zet ze geen cd op? Of probeert ze geen twee cd’s te mixen via een pc-programmaatje dat je gratis kan downloaden? Of samplet ze wat klanken die iemand anders al heeft gemaakt, om snelsnel resultaat te kunnen boeken? Waarom gaat ze niet gewoon rollebollen met haar vriend, shoppen, kindjes maken?
Het antwoord ligt in wat de filosoof Friedrich Nietzsche over lijden en schoonheid zegt: dingen die makkelijk zijn, zijn waardeloos. De mens verliest elke reden van bestaan als hij zijn geluk zoekt in de pijnloosheid en de afwezigheid van ongemak. Wie niet kan lijden, kan ook niet liefhebben, en met het onvermogen tot liefhebben verdwijnt de zin voor schoonheid. Wat rest is ressentiment, angst, en veralgemeend slachtofferschap.

Het feit dat terreur onze samenleving zo in haar greep houdt, ligt niet zozeer aan de terroristen,- daar geloof ik niks van, stumperds zijn het,- dan wel aan die samenleving zelf, die met haar hedonisme en werkelijkheidsvlucht schrik heeft van het lijden, daardoor medelijden heeft met zichzelf, en steeds meer in de greep komt van de angst die, meer nog dan doodsangst, een panische schrik is voor elke vorm van ongemak, pijn, beproeving. De medicalisering van die OCMW-samenleving en het onwaarschijnlijk hoge verbruik van pijnstillers/anti-depressiva/pepmiddelen verlagen nog die pijngrens en bevorderen de ziekmakende spiraal van het zelfmedelijden.
We kunnen wel nog via de sport genieten van andermans zweet, maar het zelf niet meer opbrengen: de supporter beleeft het gesublimeerde, plaatsvervangende zelfmedelijden van de geharde atleet. De massa is week, lui en genotzuchtig. Niets mag nog tijd of inspanning vergen. Om die reden ook vind ik heel het Tomorrowland-gedoe een vreselijke vorm van gemakzucht op alle niveau’s: mensen die afkomen op een “muzikaal orgasme” omdat een jolige nitwit daar op een podium wat schijfjes mixt, en sorry als de fans me daarvoor verketteren. De status van de tot wereldsterren verheven dj’s staat in geen enkele proportie tot wat ze doen en kunnen, namelijk quasi niets. Het is een gewichtloos universum waar alles vanzelf gaat, joden en moslims verbroederen (om daarna weer op elkaar in te hakken), en de decibels elke vorm van kritisch instinct verbrijzelen.
Misschien is het wel een late uitloper van het mei’68-syndroom. Nietzsche zou gegruwd hebben van dit soort postmodern gezelschapsdansen, waar het zelfmedelijden de overtreffende trap heeft aangenomen van de verdovende zelfstreling. Everybody happy. Onschuldig volksvermaak? Wellicht, maar het staat ook haaks op de nieuwe weerbaarheid en veerkracht waar onze cultuur zo naar snakt.
Niet te verbazen dat euh… steeds meer politici en allerhande BV’s dol zijn op dit festival en smeken om vrijkaarten, al dan niet via bemiddeling van een tabaksfabrikant. Ook koning Filip is er al gesignaleerd, waarom verbaast het me niet. Tomorrowland bestaat niet, het is van karton en piepschuim. De echte toekomst is aan verbeten bokseressen en fanatieke vioolspeelsters. Radicalisme zei u? Meer nog van dat.
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

3 reacties op Frederik Van Lierde en de douchekop: alleen stoïcijns doorlopen en de pijn verbijten kan ons redden

  1. Koenraad zegt:

    Tomorrowland verraadt de communautaire pas op de plaats : Engelse shit + koning Filip.
    Vorige week had de staatsveiligheid alle inkomkaarten nagevlooid en om niet transparante redenen een 30-tal “snoodaards weerhouden”. Begint er één op tv te bleiren dat ie er niet in mag in plekke van preus te zin dat de koning op onze kosten welkom is en hij niet… ’t Is jandorie godgeklaagd.

  2. Mister 007 zegt:

    Never say sorry to anyone… Ware bierpatriotten moeten van geen ecstasy of andere modedrugs weten! Toch verdacht, het ontbrekende postuur van onze minister van Veiligheid op de Belga-foto’s van het rave evenement op het provinciale recreatiedomein in Boom : https://www.demorgen.be/binnenland/regering-michel-proeft-van-de-sfeer-op-tomorrowland-b6db6725/… Mogelijks werd de minister binnengesmokkeld in één van de kisten van de P.A. (het geluidssysteem) of heeft hij zich aangeboden als vermomde Industrial-Hardcore-dj aan de artiestenbalie? Hopelijk had hij het gepaste schoeisel aan, industrial boots van bv. het merk Dr. Martens (“steel toe, sof internal met-guard!”) kwestie van zich niet op de tenen te laten trappen door al die technokakken! En français: techno, c’est la merde! (Par modestie et humilité, je ne mentionne rien au sujet de la visite de la Reine et le Roi, ou mieux, la visite du Roi et la Reine…)

  3. Mister 007 zegt:

    “Quand je sors le cabouche,
    ferme bien la bouche,
    car je deviens louche,
    faut pas me faire chier,
    vaut mieux degager sans demander… ”

    Qu’est ce qu’un cabouche?

Reacties zijn gesloten.