Yvan Mayeur, of het verhaal van de kat en de melk: het postmoderne socialisme is veroordeeld tot kleptomanie

MayeurGraaicultuur, het is een recent woord dat vele ladingen dekt. Is een CEO met een jaarwedde van 3 miljoen euro (Carlos Brito, INBEV) een graaier, of iemand die, met goedkeuring van de aandeelhouders, zichzelf royaal bedient voor een verantwoordelijke job? Is voetballer Cristiano Ronaldo (17 miljoen per seizoen) een graaier omdat hij vraagt en krijgt dankzij een goeie manager? Is de Amerikaanse popartiest Jeff Koons, die zijn beelden kan slijten aan 16 miljoen euro ’t stuk, een hebzuchtige of een slimme jongen die het devies hanteert “Het is waard wat de zot ervoor geeft”? Zou u het voorstel afslaan en zeggen: ik kom toe met 2000 euro per maand, geef de rest aan de armen? Komaan.

Iets problematischer wordt het, als het de publieke kas betreft, het overheidsgeld. Ja, dan zijn we nog pinniger, want eigenlijk is dat ons geld waarin “gegraaid” wordt, alsof zo iemand hoogst persoonlijk in uw portefeuille komt scharrelen. Speciaal socialisten mogen dat niet, want zij worden verondersteld om bescheiden, empathisch, down-to-earth te zijn, wonend in een piepklein stulpje en werkend voor een leefloon, solidair met de verschoppelingen der aarde. Dat geldt voor PvdA-heiligen, tot dusver toch,- wacht tot ze ook aan de vetpotten zitten, zegt de cynicus. Maar voor socialisten geldt het alleszins niet: ze zijn met voorsprong de ergste graaiers, en het heeft zelfs niets met hun persoonlijkheid te maken, en zelfs niet met een cultuur van normvervaging, maar met de essentie van hun ideologie zelf. Hoe dat zo komt, leg ik u uit.

De bedelaars en de krukken

P. Brueghel: De kreupele bedelaars
Al in de Sovjetperiode stond het begrip Nomenklatura voor de elite van de Communistische Partij die zich allerlei voordelen wist toe te eigenen en een leven leidde waar de proleet, door Marx verheerlijkt, slechts van kon dromen. Hetzelfde natuurlijk in het huidige Noord-Korea. De reden waarom communisten/socialisten, eens aan de macht, zich zo graag verrijken ligt besloten in een idee van Marx zelf, dat de bezitloze klasse zich de productiemiddelen mag/moet toeëigenen. Volgens het gezond verstand mag een hongerige arme inderdaad een brood stelen, maar het Marxisme gaat veel verder, en gaat voor een totale onteigening van het privébezit door de have-nots. Dat betekent echter ook dat plunderen een logische etappe is in deze revolutie: pak wat je kan krijgen. En daar is de ene al wat behendiger in dan de andere, in die chaotische proloog van de klassenloze maatschappij.

Graaicultuur dus. Katten die dicht bij de melk zitten, doen het iets uitbundiger dan de anderen, maar so what? Vandaag hebben socialisten en gelijkheidsideologen nog een bijkomend probleem: het socialisme is helemaal niet hip. Het ideaal van de nieuwe flinkigheid mikt op mensen die zelf voor hun belangen opkomen, weten wat er te koop is in de wereld, en ook zelf hun deel van de koek willen bemachtigen. Het neoliberalisme dus. Hoe ga je daarmee om als oude socialist? Inderdaad: via een aanpassingsgedrag dat onvermijdelijk de Sovjet-nomenklatura imiteert.
Het spagaat van het postmoderne socialisme bestaat erin dat het de oude eis van gelijkheid en solidariteit met de verschoppelingen moet combineren met het nieuwe paradigma van zelfwerkzaamheid en flexibiliteit. We hebben dan te maken met een sociaal werker die zich wil opwerken. Dat kan alleen door het herverdelingssysteem zelf als een bron van rijkdom te zien. Zo ontstaat het idee van zelfbediening: publieke middelen aanwenden voor privé-gebruik. Door de oude droom van de collectivisering verdwijnen de tussenschotten tussen prive-bezit en publieke middelen, en krijg je dus collectivisten die voor eigen rekening onteigenen. In gewone taal: wanneer socialisten met hun liberale tijdsgeest meegaan, moeten ze wel in de kas graaien.

Was u ook verbaasd toen u hoorde dat de burgemeester van de hoofdstad van Europa maar een diplomaatje bezit van sociaal assistent? Yvan Mayeur is een typisch voorbeeld van een laag opgeleide politicus met een linkse stempel, die ook in een maatpakkostuum op straat wil komen en met een sjieke slee wil rijden. Dat zijn ouderwetse dromen van de kleine man, die plots burgemeester van Brussel wordt, geholpen door zijn vaste kruiwagen Laurette Onckelinx, en de schat van Ali Baba voor zich ziet liggen.
Uiteraard gaat het om een habbekrats, die Samusocial-zitpenning. Wat is nu 700 euro per maand voor iemand met een wedde van Brussels burgemeester plus nog wat bezoldigde mandaten zoals voorzitter van de drinkwaterintercommunale Vivaqua? Niets. Het is een aalmoes, maar bedelaars leven van aalmoezen en Mayeur is mentaal het bedelaarsstatuut nooit ontgroeid. Dat maakte hem fundamenteel ongeschikt voor een beleidsfunctie, maar dat is in de politiek, en al zeker in de PS, geen punt. Het is gewoon het verhaal van de kat bij de melk, en het recht van de arme (waarin de socialist zich projecteert, óók als hij een maatpak draagt) om zijn dagrantsoen bij elkaar te stelen.
In die zin is het fenomeen Mayeur méér dan een voorbeeld van politieke graaicultuur: als patroon van de bedelaars gedraagt hij zich ook zelf als een bedelaar, en doet wat een kreupele zonder kruk doet: de kruk van een andere kreupele stelen. De paradox van de man die de daklozen helpt door hen te bestelen, is daarmee opgelost: in feite nodigt hij hen uit om hetzelfde te doen, bij de anderen uiteraard. Het postmoderne socialisme is veroordeeld tot kleptomanie. Let op uw beurs, kleine man en sla af en toe eens met uw kruk. Voor de rest niet teveel moraal in het verhaal: het is een dunne lijn tussen rechtvaardigheidsgevoel en afgunst.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

4 reacties op Yvan Mayeur, of het verhaal van de kat en de melk: het postmoderne socialisme is veroordeeld tot kleptomanie

  1. bertie zegt:

    Aangezien de oubollige terminologie van een eeuw geleden niet langer de lading dekt, stel ik dan ook voor om het postmoderne socialisme te actualiseren.
    De politieke ideologie die voorheen bekend stond als sociaaldemocratie noemen mensen met gezond verstand voortaan sociaalkleptocratie en sociaaldemocraten heten vanaf nu altijd en overal sociaalkleptocraten.

  2. Hans Becu zegt:

    Klopt niet. Hoe verklaar je de aanwezigheid van al die welgestelde hoogopgeleiden, de kaviaarsossen, stijl Kristien Hemmererechts in de spa en andere linkse partijen dan ? De oorzaak van het gegraai is gewoon een vals en overontwikkeld moreel superioriteitswaan gevoel dat je vindt bij alle linksen, groenen inclusief. Klimaat is religie en geloof. Dat.onwrikbare geloof on eigen gelijk leidt tot onverdraagzaamheid, gebrek aan zelfkritkiek , tot blindheid voor de eigen tekortkomingen en vooral : de eigen ideologie wordt nooit in vraag gesteld, en kan op zich nooit de oorzaak van abberaties zijn . Ook Moslims hebben daar zwaar last van, daarom vinden ze elkaar allemaal, groen, PvdA, spa en Moslims. Dus : Moslimterroristen zijn slechte Moslims, en rooie dieven zijn geen echte socialisten. De katholieken weten tenminste nog wat een schuldgevoel is, ecce homo, zeggen ze, en conservatieven zijn de enige mensen met een realistisch mensbeeld gekoppeld aan een weinig uitgesproken gedefinieerd ideologisch profiel. Op naar een conservatief reveil dus, maar als ik zie hoe Groen, de Islam en de PvdA het maatschappelijk discours domineren hou ik mijn hart vast. Daar komen vodden van.

  3. Koenraad zegt:

    Vergeet niet dat de Ronado’s en Messi’s van deze wereld ook betaald worden door ‘afgeleid’ Europees belastinggeld… De clubs uit de Primera Division hadden aan het eind van het vorige voetbalseizoen samen een totale schuld van om en bij de 3.530.000.000 euro, waarbij vooral Barcelona en Real Madrid aan het infuus van Spaanse banken liggen, die zelf virtueel failliet zijn, maar ‘waarborgen’ krijgen van de Europese Centrale Bank, op zijn beurt gestut door injecties van de aangesloten eurolanden, waaronder B-land, dat zelf een schuld van ± 106% van het jaarlijkse bruto nationaal product torst. O, wat is de wereld rond.

  4. Prometheus zegt:

    Jacques Dutronc – L’Opportuniste (1968)

    Je suis pour le communisme, je suis pour le socialisme
    Et pour le capitalisme parce que je suis opportuniste.

    Il y en a qui contestent, qui revendiquent et qui protestent.
    Moi je ne fais qu’un seul geste, je retourne ma veste
    Je retourne ma veste toujours du bon côté.

    Je n’ai pas peur des profiteurs ni même des agitateurs
    J’fais confiance aux électeurs et j’en profite pour faire mon beurre.

    Il y en a qui contestent, qui revendiquent et qui protestent.
    Moi je ne fais qu’un seul geste, je retourne ma veste
    Je retourne ma veste toujours du bon côté.

    Je suis de tous les partis, je suis de toutes les partys
    Je suis de toutes les cauteries, je suis le roi des convertis.

    Il y en a qui contestent, qui revendiquent et qui protestent.
    Moi je ne fais qu’un seul geste, je retourne ma veste
    Je retourne ma veste toujours du bon côté.

    Je crie vive la révolution, je crie vive les institutions
    Je crie vive les manifestations, je crie vive la collaboration

    Non jamais je ne conteste ni revendique ni ne proteste
    Je ne sais faire qu’un seul geste, celui de retourner ma veste
    De retourner ma veste toujours du bon côté

    Je l’ai tellement retournée qu’elle craque de tous côtés.
    A la prochaine révolution, je retourne mon pantalon.

Reacties zijn gesloten.