Het klimaat en het terrorisme: geluk dat er al eens een cellosnaar springt (of twee)

cello2

In feite zijn sinds een decennium nog maar twee zaken echt belangrijk op deze aardkluit: de islam en de klimaatopwarming. Respectievelijk houden deze problemen de rechterzijde en de linkerzijde van dit universum wakker, op een manier die ik bijna totalitair moet noemen: de ene helft van mijn facebookvrienden post elke dag wel iets over de islam en zijn perversiteiten, de andere helft over het milieu, de slechterik Trump en de afbrokkelende ijsbergen in het Noordpoolgebied.

Die twee Wereldproblemen met hoofdletter hebben wel wat gemeen. Beide zijn in hoge mate zelfvoedende, apokalyptische denkbeelden, distopieën om een geleerd woord te gebruiken, die ons confronteren met een tikkende tijdbom, een aflopende lont, een vijf-na-twaalf-gevoel en meer van die leuke metaforen. Pas op: dat zijn geen ingebeelde problemen, ze zijn wel degelijk reëel, het moslimfundamentalisme én de global warming.
Alleen wordt het leven vreselijk saai als ze heel ons bewustzijn gaan beheersen, en heb ik als groene atheïst geen zin om elke dag de alarmklok te luiden.

Facebook is daarbij een vat vol Pavloviaanse kwijlreflexen, de like is het equivalent van de hondse kwispelstaart. Het gevaar ontstaat dat de schrijver zijn likes liket en op de duur teksten produceert waarin het woord islam in voldoende mate voorkomt, teneinde zichtbaar te blijven. Want jawel, van zodra het niét gaat over de islam of het klimaat, is de weerklank pover. Telkens ik een reflectie neerpen over de dood van James Bond, over karkassenversnijder Jan Fabre in Venetië, of die man uit Marke die een tuinhuis neerzette met een gewei erboven op, krijg ik opmerkingen van verontruste lezers als: “Allemaal goed en wel, maar ondertussen zijn er weer mensen omgekomen bij een terreuraanslag!” of “Ondertussen stikken we hier van het fijn stof en stapt Trump uit het klimaatakkoord!”. Tja.

Snaartheorie

Over islam, terreur en tutti quanti kan ik duidelijk zijn: we laten ons erin verzuipen. Het probleem van het terrorisme is namelijk onder andere dat er té veel over geluld wordt, wat jihadi’s en andere gestoorden ongelooflijk geil maakt. De media creëren voor een stuk het probleem, zoals ik al zei: schaf het internet en de televisie af, en IS mag op pensioen. Met de klimaatkwestie zie ik iets analoogs: de media creëren een hysterie die het probleem nog vergroot. Naarmate het doordringt dat we moeten stoppen met autorijden en vliegen, groeit de ontkenning, worden de files alsmaar langer en de vliegtuigreizen alsmaar populairder/goedkoper, want vóór de boel om zeep gaat, wil iedereen toch nog wat van het leven genieten, snel nog wat petroleum opstoken en die grote wereldreis maken.
Overcommunicatie dus, dé gesel van deze tijd die de twee grrrrote wereldproblemen perfect samenvat en verenigt. De nieuwshysterie die alles opblaast, uitvergroot, ontkadert. Dus moet iemand aan ondercommunicatie doen. De aandacht en de zinnen verzetten, ontstressen, relâche, nieuwe, elegantere spanningsbogen opbouwen. Een opdracht voor artiesten, filosofen, studio 100? Misschien, ik ben streng geweest voor Samson, maar als het niet altijd over de islam en het terrorisme moet gaan, kom je op de duur wel uit bij een sprekende hond. Ik voel dat u denkt: wat miskent deze man weer hét grrrrote probleem van deze tijd, en wat een struisvogelattitude is me dit. U hebt helemaal gelijk. Hoewel.
JeongHyoun Lee, de Koreaanse die op de Elisabethwedstrijd zodanig te keer ging op haar cello dat er twee snaren tegelijk sprongen, lachend de coulissen indook om het euvel te repareren, en daarna haar satanische lezing van Hosokawa’s Sublimation doodleuk afwerkte, geeft een kostelijke hint hoe we dit zaakje kunnen klaren: namelijk kalm blijven, geconcentreerd maar niet gefixeerd doorgaan, multitasken en het overzicht houden.
Bizar ook hoe die Aziaten met “onze” muziek, die wij amper nog kunnen lezen, aan de slag gaan, haar letterlijk uitkleden en herstemmen. Afgezien van heel het opgeklopte concourssfeertje en het Brussels-francofone gekakel er rond: dit is grote klasse. Sublimation in plaats van submission. Toch een klein politiek statement?
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

3 reacties op Het klimaat en het terrorisme: geluk dat er al eens een cellosnaar springt (of twee)

  1. Marc Schoeters zegt:

    Johan – je raakt een gevoelige cellosnaar. Er is niet te veel maar te weinig globale warmte. We verbinden niet te weinig maar te veel. De kunst zal alles oplossen. Werd de Tweede Oorlog ook niet gestopt door de cellosuites van Bach? En de Vietnamoorlog door “Imagine” van John Lennon. Ja toch? Goed idee dus – dat meer meer meer muziek. Muziek verzacht de zeden. En dat is in deze middeleeuwse tijden meer dan nodig. Neem nu vannacht weer. Drie “nieuwe joden” waren in Bagdad aan de Theems even vergeten dat je daar links moet rijden en niet rechts mag denken. En dat je schapen de keel oversnijden niet eerst mag oefenen op mensen. Resultaat: er vielen weer veel mensen te verbinden. Desondanks moeten we blijven verbinden met die kansarme jongens. Zoals Theo Van Gogh smeekte enkele ogenblikken voor hij gekeeld werd: “Kunnen we er niet over praten?” Ja toch? We hebben meer meer meer tolerisme nodig. Een warmere planeet! Ja, blijven praten. Je zal zien: het verbinden komt dan wel vanzelf…

  2. hans becu zegt:

    Tja, als je vindt dat iets een probleem is omdat er teveel over gepraat wordt, dan moet je aan feitenonderzoek doen om een juist beeld te krijgen. Het rare vind ik wel dat enerzijds de Islamterreuur zeer concreet, tastbaar en meetbaar is, de opwarming van de aarde, daar heb ik eigenlijk geen last van. Behalve de Chinezen dan. Die stikken in hun fabrieksrook en uitlaatgassen, en daaraan ontsnappen zelfs de rijkste industriëlen en de hoogste partijbonzen niet als ze in Bejing uit hun gepantserde limo stappen. Vandaar. Vreemd toch, dat perselijk gejuich in onze Vlaamse Kwaliteitskranten, die direct al een nieuwe anti-Trump-as Europa-China ontwaren, met de Chinezen als nieuwe klimaathelden. Terwijl diezelfde kwaliteitspers nog altijd terreur en bomaanslagen als een islamitisch randverschijnsel voorstelt, en niet als een wezenlijk en structureel kenmerk van deze religie. Ik zou me daarover zorgen maken, als ik JS was.

  3. klokske zegt:

    Laat ons allen dankbaar zijn, dat fijne politieke lieden en de eerlijke pers niet mogen vervolgt worden voor deze misdaad, tegen hun eigen volk. En laat ons nu eens eindelijk 15 minuten
    betaalde stilte houden op de kosten van ons koningshuis om ook hier weer een dikke vinger in de pap te hebben.

Reacties zijn gesloten.