Van de mat naar de lakens: de wet van de sterkste heerst ook (en vooral) in judoland

dedecker

Deze column sluit naadloos aan op de laatste zin van de vorige: de Vlaming moet eens leren neen zeggen. Want dat konden ook al die vrouwelijke judoka’s niet, waarvan er nu een aantal de beerput van de Vlaamse Judofederatie opende: trainers die aan de borstjes van 13-jarige pupillen zitten, publieke uitnodigingen in de bus om gepijpt te worden, tot en met gangbangs tijdens tornooireizen. Waarom ze lieten begaan? “We konden niet anders, we moesten meedoen, anders was het gedaan met onze sportcarrière”, zo is de teneur.

Het is natuurlijk ironisch dat uitgerekend in zo’n gevechtssport, waar kinderen en jongeren worden verondersteld om assertiviteit op te doen, intimidatie en onderwerping zo de toon zetten. Maar eigenlijk mag ons dat niet zo verbazen. Sport gaat namelijk over dominantie en het verzilveren van overwicht. Waarbij speciaal zo’n duw-en-treksport als judo ook het lichamelijk contact extra in de verf zet. Als we daar morele bezwaren tegen hebben, moeten we ook het competitiemodel van onze maatschappij en de wet van de sterkste op de korrel nemen.

En dat brengt ons meteen bij de figuur van Jean-Marie Dedecker, partijvoorzitter van de ondertussen geïmplodeerde LDD (eerst zijn persoonlijk acroniem, nu “Libertair, Direct, Democratisch”), én voormalig topjudoka.
Dedecker bedreef en bedrijft de politiek als gevechtssport en maakte daar nooit een geheim van. Het gaat erom de tegenstander te vloeren, en machtsgevoel is daarbij een cruciale component. Je moet jezelf letterlijk groot maken, opblazen, en daar heeft onze geblokte übermacho ook de fysiek voor.
Jean-Marie is als ultraliberaal dus een mannetjesputter die een maatschappelijk junglemodel nog het beste van de mogelijke werelden vindt: elk voor zich, en moge de sterkste winnen. De staat is alleen maar een pottenkijker, belastingen dienen enkel om de profiteurs te pamperen, en de klimaatopwarming is een verzinsel van groene fascisten.

Ius primae noctis

Het is een ideologie zoals een andere, die Dedecker nu als voorzitter van een quasi-onbestaande éénmanspartij wekelijks in Knack mag verdedigen, iets wat ik toch als een vorm van positieve discriminatie opvat en dus absoluut haaks op de LDD-ideologie, maar soit.
Echter, dat Jean-Marie in het VRT-praatprogramma “Van Gils & Gasten” (foto) zijn toorn laat neerdalen op die seks maniakken en van de judofederatie,- dàt lijkt me wat theater pro domo.
Want in zijn vijf jaar geleden verschenen autobiografie legt hij haarfijn uit dat hij als judocoach seksuele contacten aanmoedigde binnen het team, omdat het de sportieve prestaties zou verbeteren. Nou moe. Zie ook het bijzonder vriendschappelijk contact met zijn pupil Ingrid Berghmans (foto bovenaan). En neen, Dedecker is absoluut tegen gefriemel met minderjarigen, de daders mogen branden in de hel. Dat is dan een seksuele voorkeur die hem van de eeuwige verdoemenis redt, maar toch demonstreert de ex-judocoach hiermee onze stelling dat seks wel degelijk dient om machtsrelaties te bevestigen, ook en vooral in het sportmilieu. En dat er nu eenmaal winnaars en verliezers, nemers en gevers zijn in deze wereld.

“De eerste keren was ik enorm gechoqueerd, maar op den duur ga je dat normaal vinden. Uiteindelijk doe je er aan mee. Alles draaide rond seks. Met hoe meer jongens je naar bed was geweest, hoe populairder je werd.”

, aldus ex-judoka Sissy Veys. Dat het wijfje zich beschikbaar stelt voor de paring, verhoogt haar rangorde in de groep, en maakt de beloning uit van het alfamannetje, een win-win-situatie, wie kan daartegen zijn?

Misschien is de gelijkenis met die andere bekende judoka, ex-KGB-agent en machopoliticus, Vladimir Poetin, niet helemaal toevallig: nog iemand voor wie de gevechtssport hét paradigma van politiek en diplomatie uitmaakt. In se dienen spelregels enkel om de ongelijkheid te organiseren en het recht van de sterkste te legitimeren. Bluf, toon je sterkte, dat is al half gewonnen. Liegen mag, maar doe het met tactisch inzicht en zorg dat het niet uitkomt. Fair play is absolute zever, iets voor damesbladen. In de limiet moet ook het ius primae noctis van de trainer kunnen gelden, zijnde een standje tussen de lakens als vervolg van de houdgreep op de tatami, waar je ook niet flauwtjes moet doen als je onder ligt.
“Ik moest het doen, anders was mijn carrière om zeep”, aldus klokkenluidster Ann Simons. Andermaal en voor de laatste keer: neen zeggen is een schone kunst. Of waarom sport gewoon een afspiegeling is van de maatschappij, elk moreel idealisme is daarin misplaatst. Bent u vandaag uw baas niet vergeten te pijpen? Ippon en afgelopen.
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Een reactie op Van de mat naar de lakens: de wet van de sterkste heerst ook (en vooral) in judoland

  1. hans becu zegt:

    ik vind dit echt flauwekul. Belijdt Sanctorum nu ook al de nieuwe preutsheid en de hypercorrectheid van De Ideale Wereld waar op elke slak zout gelegd wordt, en van alles een drama wordt gemaakt ? Totaal gebrek aan zin voor proportie. Zoals open VLD en Cd&V die zowaar een parlementarire onderzoekscomissie eisen. En daarnet lees ik dat Unia het voorrang geven aan kinderen van werknemers bij het toekennen van vakantiejobs nu ook al discriminatie vindt. Sanctorum bevindt zich in hysterisch gezelschap.

Reacties zijn gesloten.