De media en de Ramadan: een variante op het Stockholm-syndroom?

ramadan

Na een hemelvaartpauze zonder krant, TV of sociale media (hoe ziek moet je zijn om in zo’n heerlijk zomers weekend te facebooken?) doe ik de boeken terug open, en wat merk ik? Alles gaat over de Ramadan, de vastenperiode van de moslims die overdag niet mogen eten of drinken. Het is een bizarre hype: religieuze gebruiken in andere godsdiensten worden nu niet bepaald als mediageniek beschouwd (iemand nog iets gehoord van het boeddhistische nieuwjaar? Of… hemelvaart?), behalve als het over islamrituelen gaat, dan is het groot nieuws.

Ach die vasten. Als kleine jongen deed ik er zelf ook aan mee in de katholieke ritus, wat zich vooral uitte in 40 dagen snoepverbod en een doos vol opgespaard suikergoed dat op Paaszaterdag in een record tempo werd binnengespeeld tot ik er van moest kotsen. Toen al vermoedde ik dat religie gaat over compensatie en overcompensatie, nutteloze schuldgevoelens, zelfbestraffing en misbegrepen groepsgevoel. Ik behoor tot die Vlamingen die niet snapt hoe wij, na de pastoors en de kwezels naar huis gestuurd te hebben, ons met imams en aanverwanten kunnen inlaten. Is onze cultuur niet klaar voor het vrijdenken? Moet de islam een leegte opvullen die het christendom achter zich liet?
De Ramadan dus, en de tamelijk geforceerde pogingen van de media om het fenomeen te verkopen als aspect van een diverse, veelkleurige samenleving. Oppervlakkig gezien is er met die belangstelling niks mis en zou men het als bladvullend nieuws kunnen beschouwen zoals zovele andere dead donkey-onderwerpen.

Maar de nadrukkelijke positieve beeldvorming doet nog iets anders vermoeden: het lijkt een poging om andermaal onze westerse breeddenkendheid te demonsteren tegenover een ideologie die niet bepaald uitblinkt in breeddenkendheid. Het is zoals een kind dat lief spreekt en snoepjes geeft aan een kwade hond, een tactiek die succes oplevert maar soms ook niet.

Denkt men dat nog wat verder door, dan zou men van een variant op het zgn. Stockholm syndroom kunnen spreken: islamofilie als binnenste buiten gekeerde angst en onderwerpingsgedrag. Zich aanschurken bij iets dat terreur oproept, in de hoop van zelf gespaard te blijven. Een charme-offensief uit drang naar zelfbehoud. Nu al spreek ik mijn moslimbuur elke dag vriendelijk aan en doe wekelijks gratis zijn gazon af, in de hoop dat hij ons spaart als de messen gewet worden, of ons minstens een pijnloos einde bezorgt.

Een rare vorm van exorcisme dus, die zogenaamde Ramadan-hype. De religieuze berichtgeving van de profane pers ademt voor de aandachtige lezer een onderlaag van angst uit, rond het absolute doemscenario voor elke brave journalist met een persdiploma: kogels, bloedspatten op de muren, de Charlie-razzia op de redactie. Neen, daarvoor hebben we niet gestudeerd, dan toch maar liever positief berichten over de islamitische vastenceremonie en de sfeer van verbondenheid die uitloopt in het euforische suikerfeest. Een strategie die niet werkt omdat daarmee enkel de dhimmitude wordt bevorderd, het idee dat wij ons minstens passief moeten schikken naar de gebruiken van één bepaalde dominante religie, inclusief de seksuele segregatie enzovoort.

In een maatschappij die haar kompas van de Verlichting niet kwijt is, zouden media zich nooit gegijzeld voelen door een assertieve religie die in essentie andersdenkenden en ongelovigen uitsluit. Soit, een hete Hemelvaart was het, niet tot aan de hemel maar toch wel van de grond gegaan. Van mij mogen ze voorlopig nog even vasten en naar Mekka bidden, zolang we er geen last van hebben en het niet uit de hand loopt. Niettemin: media-overexposure is hier ongepast, wij moeten de moslims bekeren tot het hier-en-nu, niet andersom.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

4 reacties op De media en de Ramadan: een variante op het Stockholm-syndroom?

  1. Hans Becu zegt:

    Volledig mee eens. Straks zijn onze jongelui beter geïnformeerd over de Islam dan over het christendom. Pasen, wat is dat ? Voor mij is de Ramadan een perfecte illustratie hoe gevaarlijk de Islam is. De Ramadan is volkomen irrationeel. Het is fanatisme en collectieve dwang, en het bewijst vooral hoe Moslims niet in metaforen kunnen denken, en alles letterlijk nemen. Een periode van soberheid in je leven inlassen lijkt me zelfs zinvol, maar op die dwangmatige manier vasten vind ik beangstigend. Het is overigens slecht voor de gezondheid. Ik zie Moslims fysieke arbeid doen bij dertig graden, zonder een druppel te drinken, en dat net terwijl de dagen zo lang zijn. De Moslim-studenten slapen nauwelijks, en scheuren overdag van honger en dorst, terwijl ze net nu hard moeten studeren. En dan maar zeveren over de slechtere schoolprestaties van Allochtonen, die uiteraard en per definitie te wijten zijn aan racisme en discriminatie. Het is beangstigend hoe het leven van vele Moslims totaal gedomineerd wordt door hun religie, en het is nog veel beangstigender hoe vele opiniemakers en verantwoordelijken, tot Halal rectoren toe, meestappen in dat volstrekt achterlijk gedoe.

  2. M. Hoefmans zegt:

    Leuke anekdote over vasten in Zürich: http://www.standaard.be/cnt/dmf20170528_02901774

  3. Marc Schoeters zegt:

    Johan Sanctorum vergelijkt een journalist die positief bericht over de ramadan met “een kind dat lief spreekt en snoepjes geeft aan een kwade hond”. Maar dat zal de hond natuurlijk niet minder hondsdol maken. Winston Churchill wist het al: “Islam to a man is like rabies to a dog.”

  4. Marc Schoeters zegt:

    Dramadan-nieuws. In Duitsland is Rock am Ring – een van de grootste Europese muziekfestivals – afgelast. Bijna 100.000 mensen moesten op bevel van de politie het festivalterrein ontruimen wegens imminente terreurdreiging. De organisator Marek Lieberberg is ziedend en keert zich frontaal tegen Merkel en de islam. “Is dit de weerbare democratie?” Hij vraagt zich ook af waar de protestbetogingen van duizenden moslims blijven? Ook de jongeren in Europa ontwaken dus langzaam uit hun politiek correcte droom. De “zuivere” islam verbiedt muziek. In veel Brusselse scholen worden de muzieklessen door “kansrijke” leerlingen geboycot. En als de moslims tijdens de dramadan geen plezier mogen hebben, mag niemand dat. Toch? Geen muziek voor witte kaffers. Punt uit. Het wordt nu heel snel heel erg in Europa. Zorgeloos genieten van bijvoorbeeld een concert behoort definief tot het verleden. Zelfs “links” krijgt door dat het er voor de Europese vrijheid in de nabije en verre toekomst zeer somber uitziet. Wakker worden, sneeuwvlokjes! Ruik “the smell of napalm in the morning”…

Reacties zijn gesloten.