In feite verontrust de Pinochet-sympathie van de jong-NVA’ers me meer dan een knullige fotoshop

OK, ik beken: in een vorig leven heb ik op de werkvloer ook wel eens de foto van de vrouw van de baas op een pikant plaatje geplakt en onder de collega’s laten rondgaan. Applaus verzekerd, wat doet een mens al niet om de dag door te komen. Met meer dan gewone interesse heb ik dan ook de collage bestudeerd van Jong N-VA-ondervoorzitter Dylan Vandersnickt, die ook zoiets uithaalt met VUB-studente Naomi Stocker, extreemlinks activiste en lid van Comac, de studentenbeweging van de PvdA. Twistpunt is vooral de visie van Theo Francken, staatssecretaris voor Asiel en Migratie, wiens spreekrecht ik onlangs nog verdedigde tegen de meute die hem dat probeerde te beletten.

DylanMaar nu dus Naomi, achterwaarts gepakt door een Arabische kikker, én zo door de auteur op haar Facebookprofiel geplaatst. Ook dit afdoen als een (niet zo gelukte) grap? Ik weet het zo niet. De context pleit niet voor jongeheer Dylan, geen banale militant maar iemand die tot het topkader van de N-VA behoort, zij het ook met enige spruitjeslucht omgeven.

De originele cartoon betreft er eentje van Pepe the Frog, een stripkikker gecreëerd door de Amerikaanse illustrator Matt Furie, die met lede ogen aanzag hoe zijn figuur vooral werd gerecycleerd door extreemrechtse groupuscules en dito haatboodschappen. Pepe kreeg een nazi-uniform, of een KKK-gewaad, verheerlijkt de gaskamers, pist op negers, en, jawel, sloop via de extreemconservatieve alt-right-beweging ook de campagne van Donald Trump binnen.
Afgezien van deze diefstal moeten we natuurlijk niet flauw doen: de humor van Charlie Hebdo is ook niet altijd fijnzinnig, en dat blad geldt als absoluut model voor de vrijemeningsuiting, waarbij het toch vooral machthebbers viseert, hoge piefen, en dat is Naomi Stocker niet bepaald. Ze is een –tot gisteren- anonieme politieke tegenstander van Dylan Vandersnickt, van wie je zou verwachten dat hij met steviger argumenten tegen migratie en multicultuur afkomt dan dit. Anders gezegd: de carrière van Dylan is over, geen enkele partij kan zich zoiets permitteren, dat achtervolgt hem nog een halve eeuw. Zelfs bij de Vlaams Belang-jongeren waarvan ik er wel een aantal ken: nooit gezien, een porno-achtige collage met een PvdA-militante in de hoofdrol, het kot ware te klein in Vlaanderen.

Helicopter Tours
affiche
Tamelijk smakeloos dus, getuigend van kleine intellectuele klasse, zeker voor iemand die, blijkens zijn website, coördinator van Actie en Communicatie is bij de jongerenafdeling van de N-VA. Het is uiteraard alle hens aan dek bij de partij om de schade te beperken, de excuses dwarrelen door de cybersfeer. Niet zo bedoeld”, “inschattingsfout, weet ik veel. Maar er is iets dat me meer verontrust dan deze studentikoze flauwekul.
Ik lees ook dat de creatieve opflakkering van Dylan Vandersnickt voortkomt uit een eerder incident, waarbij PvdA-studenten met de dood werden bedreigd via affiches die o.m. verwijzen naar het Chileense Pinochet-regime uit de jaren ’70 en ’80 van vorige eeuw, dat afrekende met dissidenten door hen gewoon uit een helikopter in zee te gooien. Ook die “ludieke” affiches, als waarschuwing geplakt op de deuren van de linkse kotstudenten, blijken uit de koker van jong-N-VA te zijn gekomen. Ook vrijblijvende humor, of toch expressies van een bedenkelijk ideologisch raamwerk bij deze aspirant-politici?

Het schrikbewind van Augusto Pinochet, via een staatsgreep aan de macht gekomen met CIA-steun, geldt als het bloedigste en meest wrede van heel het Zuid-Amerikaans continent in die tijd, en dat wil wat zeggen. Willekeurige arrestaties, folteringen, executies waren dagelijkse kost, naast dus ook de ‘Karavaan des Doods’, een moordeskader dat zich meestal van zijn slachtoffers ontdeed door ze in zee te droppen. Dylan Vandersnickt was toen nog niet geboren, maar misschien kan de partijvoorzitter, een historicus, Dylan wat geschiedenisles geven, die hij in het sjieke Sint-Vincentius-college van Dendermonde blijkbaar rateerde.

Mijn vraag dus: zou de jong-N-VA-voorzitter Tomas Roggeman eventueel ook duidelijk afstand willen nemen van deze sympathie-uiting voor een bloedige rechtse dictatuur, zoals we dat even ondubbelzinnig van de PvdA verwachten omtrent Noord-Korea? Of wordt er daar thuis, bij mama en papa, toch vergoelijkend/grappend gesproken over de Helicopter Tours en de manier hoe je met politieke tegenstanders kan afrekenen? Hoe ver en waarheen gaat dat eigenlijk, die “conservatieve lijn” die vooral binnen de N-VA-jongeren wordt uitgezet? Als kandidaat-helikopterpassagier blijf ik het met meer dan gewone interesse volgen. U toch ook.
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

11 reacties op In feite verontrust de Pinochet-sympathie van de jong-NVA’ers me meer dan een knullige fotoshop

  1. walter maes zegt:

    Ach ja. Laat de jongen zijn grappen en grollen uithalen. We zijn allemaal jong geweest. Wat kan er eigenlijk wèl nog in deze verstikkende politiek correcte dictatuur ?

    • Paul Vanhoovels zegt:

      Als je de macht hebt? Alles kan. Heb je ze niet? Niks mag nog.
      Uitgezonderd graaien en liegen. Dat is het bewijs van slimmer zijn.

  2. Ines zegt:

    Toen ik Dylan las wist ik genoeg. Dylan is geen naam maar een diagnose, vrij vertaald naar de beginselen van het Kevinisme:)

  3. hans becu zegt:

    hoeveel mensen zouden die cartoon gesnapt hebben zonder “deskundige” uitleg van de media.

  4. William Vananderoye zegt:

    We zijn allemaal jong geweest…? Jawel, maar de impact van ons puberaal wangedrag bleef in die pre-socialemediafase beperkt tot de stamkroeggenoten. En we behoorden niet tot de toekomstige intellectuele elite van een politieke partij. Bovendien is dit uiterst denigrerend en zelfs bedreigend voor het slachtoffer van deze “grol”. Als je 24 bent zoals dhr. Vandersnickt zou je toch min of meer verlost moeten zijn van je puberteitscrisis. Daarom zouden oprechte publieke excuses van volwassenheid getuigen.

  5. bertie zegt:

    Ik denk dat hier een groot misverstand in ’t spel is, zowel bij Jong N-VA als bij JS. Zuid-Amerika is ook niet bij de deur en voor de meesten van ons is dat allemaal een grote pot nat. In het Mexicaans leger kunnen we volgens onze normen het aantal generaals al niet meer tellen, laat staan verderop in Zuid-Amerika, maar de Chileen Pinochet en de Argentijn Videla zijn er alvast twee verschillende.
    In Chili zijn er na de staatsgreep van 1973 tijdens de rechtse dictatuur ongeveer 3.000 mensen verdwenen. Veelal gebeurde dat op aangeven van de buren, te vergelijken zou ik bijna durven zeggen, met de vervolging van incivieken en zwarten hier te lande na de bevrijding in 1944. Met 3.000 op een bevolking van 10 miljoen scoort Chili op het eerste gezicht 10 keer slechter dan België, dat 242 collaborateurs niet uit een helikopter smeet, maar gewoon doodschoot. Onder wie ongetwijfeld echte landverraders, maar ook namen als August Borms, Irma Laplace en Leo Vindevogel. Het aantal echte landverraders onder die 3.000 verdwenen Chilenen is daar een even groot punt voor discussie als bij ons, en hoeft alleen al daarom zeker niet als voorbeeld te dienen voor de nieuwste generatie politici hier.
    In Argentinië daarentegen, met toen een bevolking van zo’n 25 miljoen zielen, verdwenen er tijdens de militaire junta van 1976 tot 1983 naar schatting tussen de 9.000 en de 30.000 mensen in een vuile oorlog, waar de treurende Moeders van de Plaza de Mayo het iconische symbool van werden. Argentinië voerde wel een actief vernietigingsbeleid naar alles wat een links etiket droeg of kreeg opgekleefd en vond het ook een goed idee om mensen vanuit de lucht in zee te gooien om ze te doen verdwijnen. Maar die smerige Zuid-Amerikaanse methode is evenmin een ideaal om in de West-Europese beschaving na te apen. Een van de Argentijnse hoge omes die dat niet meer van zijn handen krijgt afgewassen, is de vader van de Nederlandse koningin Maxima.
    Jammer voor Dylan Vandersnickt, maar er is dus nog hoop voor zijn nageslacht. Verkracht die trut van een Naomi Stocker nu eens zelf, in plaats van daar een slecht getekende cartoonkikker voor in te huren. Het resultaat van die geforceerde gemeenschap kan dan ‘ergens’ in Zuid-Amerika staatshoofd worden, over ongeveer een halve eeuw wellicht.

  6. Marc Schoeters zegt:

    In de onzalige tijden van Pinochet studeerde ik in Brussel aan de VUB. Het politieke en culturele studentenmilieu was toen stevig in handen van de MLB (Marxistisch-Leninistische Beweging) – de studentenorganisatie van de politieke partij Amada (Alle macht aan de arbeiders). Nu dragen die dus respectievelijk de naam Comac en PvdA. Komiek hoe maoïsten erin slagen om de zoveel tijd van naam te veranderen – als een vervellend reptiel. En ook om via mantelorganisaties en stropoppen slinks de touwtjes ter linkerzijde in handen te krijgen – kijk maar naar Hart boven Hard. In die Pinochetdagen zwaaiden de maoïsten aan de VUB ook de scepter bij de Kring Vrij Onderzoek – het officiële culturele paradepaardje van de universiteit, dat over een niet onaanzienlijk budget beschikte. In hun tijdschrift ’t Vodje (what’s in a name?) verschenen spotprenten die tegenstanders beledigden en door het slijk haalden. Ook ik werd vaak afgebeeld – omdat ik als linkse anarchist niet wou mee marcheren in de Pekingeendenpas. En met mijn ludieke acties regelmatig stokken in de wielen stak van de Rodeboekjespastoors. Op zekere dag werd er onder de deur van mijn studentenkamer op de campus zo’n spotprent geschoven met daarop de niet mis te verstane boodschap dat ik in elkaar zou worden geramd – of erger. Ik heb me daarna enkele weken alleen op de campus kunnen vertonen onder begeleiding van twee potige vrienden. Men kan begrijpen dat ik nu met enig leedvermaak de ophef gadesla van de alt-left over een spotprentje. Koekje van eigen deeg – zou ik zeggen. De groetjes aan Naomi en haar totalitair tuig van een oude maar nog altijd enthousiaste lezer van Bakoenin en Kropotkin.

  7. Eric zegt:

    Ik begrijp niet wat er verkeerd is aan deze spotprent: ze toont de werkelijkheid. Er werden in Duitsland, Oostenrijk, Zweden en andere politiek-correcte landen vrouwen met tientallen door lieve vluchtelingetjes verkracht, ja, zelfs vermoord. Die vrouwen hadden, gedreven door hun dwaze hormoontjes, zich als verpleegsters, verzorgsters en troosteressen aangeboden bij de asielcentra, in Calais en elders. En de heren, die hun vrouwen en kinderen hadden achtergelaten in gruwelijke oorlogsgebieden, die een culturele bagage meedragen die hen zegt dat vrouwen, vooral niet-moslimvrouwen, hoeren zijn en zonder veel besognes genomen kunnen worden, zagen ruimschoots hun kans en grepen die. Wat is er dan mis met die prent van dhr. Vandersnickt? Hij toont wat de gevolgen kunnen zijn van het ranzige gedachtengoed van Stocker, niet alleen voor haarzelf, maar voor duizenden andere vrouwen (zie Keulen, Zweden etc), die deze moslimvluchtelingen niet willen, niet in eigen land, niet in eigen huis en ook niet in eigen vagina. Wat Stocker denkt en droomt weet ik niet, maar het laat me koud. Als zij de verdediging van een krijgshaftige verkrachterscultuur op zich neemt is dat haar zaak, maar dan moet ze ook maar hard genoeg zijn om de groteske slagen van een politieke tegenstander te incasseren en met evenveel humor te beantwoorden. Het geeft natuurlijk blijk van de lafheid van de NVA-top dat dhr. Vandersnickt onder druk werd gezet om ontslag te nemen. De Wever & Co. hadden hierbij de schouders moeten ophalen en mompelen: ‘En dan?’ Dat ware groter, sterker en gedurfder geweest. Maar een eigen partijlid afvallen ten voordele van een links politiek-correct, humorloos wijf: nee, dat kan er bij mij niet in.

  8. Bafpunt Strose zegt:

    Als je bij het VB nooit cartoons hebt gezien waarin een jonge vrouw die hun politieke tegenstanders voorstelt verkracht wordt door Afrikanen en Arabieren, dan heb je toch niet goed opgelet. Zo’n cartoons circuleerden dertig jaar geleden al. De marketingstrategie van het ‘fatsoenlijk VB’ bestond toen nog niet. De partij was wysiwyg, met advertenties van negationistische literatuur en zoekertjes voor portretten van Hitler broederlijk naast rassentheorieën in het partijblaadje. Dat is de traditie waar deze ‘Dylan’ naar teruggrijpt. Over Pinochet heeft VB zich bij mijn weten nooit uitgesproken. Waarom zouden ze ook? De man was toen de partij tot wasdom kwam, al irrelevant, en dichter bij huis waren andere, meer tot de verbeelding sprekende voorbeelden zat. Sla er die zoekertjes van daarnet maar op na. Maar een veroordeling van zijn daden kreeg de partij nooit over haar lippen. Onze ‘Dylan’, tja, wat moet je daar van zeggen? Dat hij een politieke generatie verpersoonlijkt, lijkt me wat te veel eer, maar aan het stereotype van de verwende, verwaande snotaap die, product van ‘vrije opvoeding’ als hij is, gelooft dat iedereen die hem niet naar de mond praat, loslopend wild is, dat lijkt me duidelijk. En dat er, in de gepamperde gelederen van onze Genootschappen, Kringen en Verbonden nog een heleboel zulke half psychopatische Dylan’tjes en enge Ericjes rondlopen, ook. Je moet er onze docenten, hoogleraren en proffen de bek niet over openbreken. Gelukkig krijgen de meesten, eens ze onder de veilige vleugels van de alma mater en het ouderlijk huis uitgeschopt zijn, snel genoeg een reality check. Maar als je van die alma mater en dat ouderlijk huis linea recta naar de even beschutte werkplek van de partijpolitiek versluist, krijg je die kans natuurlijk niet. Misschien is die verplichte legerdienst waar die andere nostalgische pamperklant ‘Tömmchen’ Van Grieken mee afkwam nog niet zo’n gek idee. Voor het eigen volk eerst, uiteraard.

  9. Bafpunt Strose zegt:

    (vervolg) Misschien leiden de kadaverdiscipline en de lichaamsbeweging er kwansuis wel toe dat hun geest open gaat en ze voor zichzelf leren denken in plaats van alleen maar de simpele zwartwitsjabloontjes van hun eigen kringetje te zien. En zo niet, dan hebben we tenminste toch weer wat volk om handen uit de mouwen te steken als de Schelde of de Leie nog eens overlopen.

  10. Bafpunt Strose zegt:

    (vervolg) Ondertussen neem ik er nota van dat Johan Sanctorum er geen probleem mee heeft dat de ondervoorzitter van de grootste regeringspartij een vrouw straft voor het uiten van haar afwijkende mening door een niet mis te verstane poster op haar deur te plakken waarop ze ten gevolge van het uiten van die mening het slachtoffer wordt van seksueel geweld. Als je zoiets doet, heb je geen Pinochet-sympathie meer nodig. Dan bèn je Pinochet.

Reacties zijn gesloten.