Dinsdag, de moeilijkste dag voor een schrijver die op zondag alles wint

Jeroen
Gisteren beleefde schrijver Jeroen Olyslaegers de dag van zijn leven. Als genomineerde op weg naar de uitreiking van de Fintro-literatuurprijs, herkenden verschillende “gewone mensen” hem en wensten hem van harte de trofee toe, luidde het in een VRT-interview. Dat was al een goed voorteken. In de Gentse Handelsbeurs aangekomen, kaapte hij de hoofdprijs van de jury én de lezersprijs weg voor zijn roman “Wil”, zijn medegenomineerde concullega’s met lege handen achterlatend.
Dubbele bingo dus voor Jeroen, gewoon fantastisch, en ik gun hem die wolk helemaal, ik zeg het zonder ironie, ook the day after, de maandag van de voetballer die de zondag een hat trick scoorde, met een telefoon die niet stil staat, en familie en vrienden beleefd vraagt om het kort te houden want de lijn moet vrij blijven voor de pers.

Maar dan, vraag ik me af, wat op dinsdag? Hoe ga je als kunstenaar om met die stortvloed van knuffels en schouderklopjes? Want hier houdt de analogie met de voetballer vermoedelijk op. Dries Mertens speelt bij Firenze steeds beter sinds hij, ooit door een bondscoach uitgescheten voor dwerg, gelauwerd wordt en door de fans aanbeden, sportlui hebben dat nodig. Maar voor een schrijver zit het anders in mekaar: blijvende miskenning vreet aan je, maar overmatig succes evenzeer. Overal met luid applaus ontvangen worden, je kop levensgroot in alle kranten zien, uitgevers die opeens de deur platlopen, lange files bij signeersessies, en vooral, die gewone mens die je op straat en in de supermarkt herkent! Zou Jeroen morgen nog iets op papier krijgen zonder te denken aan die publieksprijs en de grote schare lezers die meer van hetzelfde willen? Hoe groot is de druk om zichzelf te imiteren na zo’n kanjer van een groepsknuffel?

Gangbang

“Ik ben al zwanger van een nieuw boek”, liet Jeroen zich tijdens datzelfde interview achteraf ontvallen,- een uitspraak die merkwaardig wrijft met mijn stukje van gisteren over ongewenste zwangerschappen. Van wie zou een schrijver dan met een literaire dikke buik rondlopen? Van de Heilige Geest? Niet voor wie de Arkprijs van het Vrije Woord al won. Van zijn echtgenote, zangeres Nikkie Van Lierop, ex Milk Inc? Ik zie het biologisch niet zitten, en die heeft het veel te druk met haar eigen carrière. Neen, dit kindje heeft vele vaders: een gangbang van lezers, in de signeerfile van Adinkerke tot Lanaken, heeft alreeds het zaad geschoten voor het volgende boek van Jeroen Olyslaegers, die met ontspannen sluitspieren de gewone mens in duizendvoud ontvangt en bevredigt. Druk persen wordt het straks.
U begrijpt, ik heb te doen met deze arme drommel, een vogel voor de kat is het. Want Jeroen kan best wel goeie boeken schrijven, maar de ultieme uitdaging, de lezer negeren, dat zie ik hem eerlijk gezegd niet doen. Marktconform, zoals dat heet, zullen alle verdere werken eigenlijk door het publiek geschreven worden waarvoor ze zijn bedoeld, en houdt hij hooguit nog de pen vast, in de aanloop naar dé ultieme prijs, de Libris die hij dit jaar rateerde, de absolute literaire toptrofee voor ons taalgebied.

Het succes heeft vele vaders, en dat is, nu Jeroen zich zwanger heeft gemeld, méér dan een metafoor. En neen, het is ook geen optie om zo’n prijs te weigeren, daarvoor moet je Sartre heten of zoiets, dat verwacht echt niemand van hem. Ten eerste omwille van de 25000 euro die eraan vast hangt, maar ook omdat de uitgever dat niet zou pikken, en tenslotte omdat je dan echt nooit meer genomineerd zou worden want jury’s houden niet van spelbrekers. Daar zeg je zowat: moet een schrijver ook niet goed kunnen opschieten met al wie in zo’n jury zit? Kan een misantrope eenzaat, hoe getalenteerd ook, überhaupt ooit in een shortlist terecht komen? Of een politiek-incorrecte dwarsligger? Natuurlijk wel. De jury van de Fintro-literatuurprijs wordt voorgezeten door ene Kathleen Cools, en dat is de beste waarborg voor serene objectiviteit zonder aanzien des persoons. Dankuwelvooruwaandacht.
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

2 reacties op Dinsdag, de moeilijkste dag voor een schrijver die op zondag alles wint

  1. Marc Bergmans zegt:

    Ik hou bijzonder veel van het voorlaatste zinnetje.

    • M. Hoefmans zegt:

      Uw voorkeur voor dit zinnetje deel ik. Het zou mutatis mutandis op het volgende van toepassing kunnen zijn: in de jury van de P.C. Hooft-prijs 2017 zaten o.a. Kristien Hemmerechts en David Van Reybrouck. Bas Heijne, columnist van het NRC-Handelsblad, kreeg hem op 18 mei uitgereikt.
      Vier elementen om die prijs een andere rangschikking te geven in mijn literaire hiërarchie 😉

Reacties zijn gesloten.