Moederdag is OK, maar hoeft nog geen reden te zijn om meer kindjes te maken

kindmoeder3

Vandaag blijkt het moederdag te zijn. “Blijkt”, want ik ben zo een van die mannen die bij het rijden naar de bakker verbaasd een hele rij lotgenoten aan de bloemenwinkel tot op straat ziet aanschuiven, en halsoverkop naar een urgentieplan moet grijpen. Vrolijk kijken ze niet, die vaders, eerder teneergeslagen en ze zeggen ook niks. Mijn gevoel: hier spelen oeroude schuldmechanismen, misschien over ontrouw, slecht vaderschap, teveel voetbal op TV, die zolder die maar niet opgeruimd geraakt.

Maar alleszins daar bovenop de verpletterende biologische waarheid: het euforisch eindschot van een paar seconden was genoeg, opdracht vervuld. Kinderen ontstaan door het mannelijk orgasme waarbij zaadcellen in het vrouwenlichaam worden geschoten aan 45 km/u. Waarna de bevruchte eicel negen maanden rondstrompelt, zucht, bevalt, en hopeloos moeite doet om de verwekker als vader aan zich te binden. Helaas: de natuur heeft ook gewild dat de man zijn genen wil verspreiden en andere wijfjes opvrijt, waarna het verhaal herbegint.
Dat klinkt nu allemaal koud en klinisch, maar zo bedoel ik het niet. Alleen: het feit dat bij zoogdieren de lust aan de man en de last aan de vrouw is toebedeeld, geeft het moederschap iets tragisch, zoniet absurd of zelfs komisch.

In onze geciviliseerde samenleving is dat allemaal goed geregeld, zijn relaties al bij al vrij stabiel, bestaat het vaderschapsverlof, gaan de (dikwijls gescheiden) papa’s met kindlief naar de McDonalds. Toch herinnert net een dag als deze, die ik zeker niét wil afschaffen, eraan dat kinderen die liefdevol in een twee-oudergezin worden grootgebracht, zo langzamerhand een minderheid zijn geworden, en dat er niet altijd veel te vieren valt.
En dat een groot aantal vrouwen ook wel gebukt gaat onder het moederschap, de last alleen torsen, waarvoor in onze maatschappij nog vangnetten bestaan, maar niet in de sloppenwijken van Manilla of Kinsjasa.
In Afrika blijft de toestand alarmerend: in Congo is één vijfde van de moeders geen 18 jaar oud, zwangerschappen op twaalf of dertien zijn geen uitzondering. Resultaat van éénmalige seksuele contacten zonder voorbehoedsmiddel, dikwijls gewoonweg verkrachting. Noteer dat het Vatikaan tot op vandaag warm en koud blaast over condoomgebruik. En dat kindhuwelijken in moslimlanden dagelijkse koek zijn.

Ik wil daarom vandaag de vrouwen in de virtuele bloemetjes zetten die voor een kind zorgen dat ze eigenlijk niet wilden. Dat klinkt cynischer dan bedoeld, want dat zijn ook goeie mama’s en ook een ongewenst kind heeft recht op een leven zoals alle andere. Maar met acht miljard mensen op deze planeet zou moederschap toch iets exclusiever mogen. En het zijn vooral vrouwen die zullen winnen bij minder bevruchte eicellen.
Dan nu toch maar snel naar die bloemenwinkel, want straks Anderlecht-Club Brugge en biertjes hijsen, mannen weten waarom.

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .