Dominique Willaert en de democratie: een apart verhaal

 

debat3Kunstenaars die hun eigen ding doen, tegen de gevestigde orde en het establishment in, of buiten het circuit van de gesubsidieerde cultuurindustrie,- ik heb er alle respect voor. Kunst mag tuinkabouters herbergen –laat er geen dwang zijn vanuit hooghartige modernistische mantra’s-, maar nog veel liever hardnekkig onkruid en bizarre priemgetallen. Versleten begrippen als originaliteit, eigenzinnigheid en authenticiteit, die je tegenwoordig in reclame voor shampoo’s en automerken aantreft, moeten terug gewonnen worden door echte caractériels die niet passen in de gesmeerde sleuven van het Groot Maatschappelijk Netwerk.
Kunstenaars hebben ook het recht en misschien zelfs de plicht om politiek kleur te bekennen. Niets zo flauw als een artiest die zich op de vlakte houdt om commercieel of ideologisch geen zere tenen te raken. Ook al houdt het gros van onze Vlaamse artiesten zich, naar mijn smaak, iets te graag op in de geur van koninklijke salons en daaraan verbonden erelintjes, en mankeert de republikeinse stem schromelijk. Ik mag zelfs enig artistiek activisme pruimen, als het goed is, en niet eindigt bij poëtisch vervormde volzinnen uit Das Kapital. Mijn ijkpunten blijven wat dat betreft viezentist Louis Paul Boon en Hugo Claus (de laatste van wie op onze bodem een toneelstuk om politieke redenen verboden werd).

Maar de manier hoe extreem-links erin slaagde om een speech-met-vragenronde van Theo Francken (N-VA) niét te laten doorgaan (VUB) en bij een andere de spreker via constant geroep het spreken te beletten (UGent), daar zakt mijn broek gewoon af van plaatsvervangende schaamte.

Gisteren, donderdag, was het weer prijs. Het Antwerpse Fakkeltheater had een debat gepland met diezelfde Theo Francken plus o.m. partijvoorzitters Wouter Beke (CD&V) en Meyrem Almaci (Groen). Het evenement diende afgelast omdat ook hier weer dezelfde extreemlinkse groupuscule de spierballen had laten rollen, en de organisatoren de bijkomende kosten voor verzekering en security niet konden ophoesten. Democratie dus, in de versie zoals het Gentse Labo VZW, ‘een sociaal laboratorium voor emancipatie en sociale verandering’, het wil beoefenen. My ass.

“Radicaal andere verhoudingen”
Dé drijvende kracht achter deze ‘emanciperende’ vorm van publiek debat, is Dominique Willaert, artistiek leider van Victoria Deluxe, een kunstvereniging die jaarlijks zo’n half miljoen euro aan subsidies opstrijkt. Willaert vindt dat het niét aan het woord laten van een politicus als Francken getuigt van waarachtige sociale bewogenheid en democratisch engagement. Hij behoort tot een absolute minderheid, maar dan wel een luidruchtige, en nee, we gaan hier niet verwijzen naar de praktijken van de NSDAP in de jaren ’30 van vorige eeuw.
Willaert is, als grote rebel en revolutionair, tegelijk een groot voorstander van het bestaande cultuursubsidiesysteem. In zijn visie moet de staat –wij dus allemaal- meebetalen aan de dagdromerij van een handvol schreeuwlelijken die in hun “artistiek-sociaal labo” aan wereldverbetering doen ten behoeve van een kleine schare volgelingen, maar vooral ten behoeve van zichzelf en het zelfstrelende grote gelijk. Of welke gezichten politieke onmacht kan hebben.

In een gezwollen schrijfsel, getiteld “Hoop” en gepubliceerd in het eveneens op overheidsgeld drijvende oogkleppenblad Rekto Verso, komt dat masturbatiefenomeen van de gesubsidieerde activist volop aan bod. “Hoop rijst op wanneer we de kracht en de moed ontwikkelen om voor (radicaal) andere verhoudingen te gaan”, klinkt het. Wel, Dominique, tenzij u het hebt over uw ongelukkig huwelijk: begin met het burgerlijk-reactionaire overheidsinfuus af te wijzen en streef naar materiële autonomie, volgens het Marxistisch beginsel “de onderbouw determineert de bovenbouw”.
Quod non: dat zou de zeepbel doen openspatten en onze sociale laborant confronteren met het totaal gebrek aan publieke draagkracht van zijn sociaal-artistieke oefeningen in het navelstaren, altijd gecombineerd met een (Belgicistisch gekleurde) weldenkendheid.

Van onze weelderige haardos komt ook de onvergetelijke gedachte, gelanceerd in een Knack-interview van 2013, dat bepaalde Gentse wijken overdag zo warm en gezellig kleuren, omdat de kille, hardwerkende Vlamingen euh.. gaan werken zijn en niet bijdragen tot de leefbaarheid van de stad, in tegenstelling tot de van uitkeringen levende migrantengezinnen die de ganse dag vrolijk koutend de straat opgaan. Dat zal wel. Verbaas u over hilarische paradox in dit soort uitspraken, en waarom ik vind dat hier een groot stand-up comedian aan ons is verloren gegaan.

Dominique Willaert is tenslotte, waarom verbaast het ons niet, een gezworen compagnon van Dyab Abou Jahjah en diens Movement X, nog een zelfverklaarde “burgerbeweging” die het bijna uitsluitend moet hebben van verbale bluf, het organiseren van zitstakingen met twee man en een paardenkop in de hoop dat er een camera in de buurt is, het willekeurig klacht neerleggen tegen al wie het met hen oneens is om zo de paparassenberg bij het gerechtelijk apparaat nog te doen toenemen, en, jawel, het intimideren van organisatoren die een tegensprekelijk politiek debat willen organiseren.

Terwijl er wel degelijk nood is aan een geloofwaardige linkerzijde in Vlaanderen, iets dat mensen aanspreekt vanuit hun dagelijkse problemen en verzuchtingen, een appèl voor meer sociale rechtvaardigheid én het recht op het gevoel van thuis te zijn in eigen land, yes Willaert, ook dat. Maar een debat met gekrijs onmogelijk maken, en zich op het volk beroepen via de binnenweg van “radicaal andere verhoudingen” waarbij geen kat zich iets concreets kan voorstellen, het is gewoon binnenste buiten gekeerd elitarisme van het ergerlijkste soort. Als links er niet in slaagt om mensen met democratische middelen te overtuigen, begeeft het zich op heel glad ijs. Soit, nooit gedacht dat ik het nog eens zou opnemen voor een N-VA-minister. Of hoe kunst bakens kan verzetten.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

9 reacties op Dominique Willaert en de democratie: een apart verhaal

  1. Yupieyoe zegt:

    Heb nooit begrepen waarom cultuur überhaupt gesponsord/gesubsidieerd zou moeten worden. Maar dat verhaal heeft die culturele elite wel schitterend weten te spinnen. Als de subsidies verminderd dreigen te worden, dan spreken ze al van cultuurmoord, censuur etc. Terwijl de baseline zou moeten zijn: 0 euro subsidies voor kunst, punt.

  2. Hans Becu zegt:

    Vooruit, meer van dat. Maar de laatste bedenking is belangrijk : minste schrapping van subsidies is cultuurmoord. Maar dat is gewoon de standaardtechniek van de linkerzijde op alles wat deze regering, en vooral de nva, doet : grandioos overdrijven. Het inschrijvingsgeld aan de unief gaat met een paar 100€ per jaar omhoog : de democratisering vh onderwijs op de helling. Er is -eindelijk gekort- op loopbaanonderbreking en tutti quanti : sociale afbraak. Elke maatregel tegen terreur brengt de rechtsstaat in gevaar en elke kritiek van een politicus op de pers brengt de persvrijheid in gevaar. Zal je de syndicaten straks horen tegen de minimale dienstverlening van de NMBS …wacht maar af. Aftellen wanneer het woord “fascisme” valt. De uitermate zwakke positie van de rechterstem in dit debat en de totale respectloosheid voor de feiten vanwege de pers zorgt ervoor dat figuren als Willaert en Co ongehinderd hetzelfde kunnen doen. Dit klimaat maakt elke sanering en aanpassing in bv. de sociale zekerheid in dit land onmogelijk, en zorgt voor een komplete stilstand op talloze domeinen. Dat komt niet door deze regering, dat komt door een beangstigend links-reactionair repressief klimaat. En je kan kafferen op de Nva zoveel je wil, JS, zij zijn en blijven de enige hefboom om op termijn dit klimaat te doorbreken, en Dewever is de enige die er durft tegenin te gaan. je Kris Peeters hoort, weet je genoeg. Met de groeten van het nva HQ overigens, en met de bedenking dat een zogenaamde “revolutionaire en progressieve” partij zoals de PVDA eigenlijk oerconservatief en reactionair is, en behoort tot het reactionair linkse establishment van dit land.

  3. Marc Schoeters zegt:

    Ach ja – Dominique Willaert. We kennen de aard van het beestje. Wéér zo’n PVDA-mol die elk legitiem sociaal protest kapotmaakt door het op slinkse wijze voor het karretje van de stalinisten te spannen. Dat Dominique Willaert een marxist-leninist van de “old school” is blijkt overduidelijk uit zijn lezing “Das Kapital 2.0” op 7 december 2010 in Gent – waarin hij zich in allerlei bochten wringt om het gebalsemde lijk van het marxisme terug tot leven te wekken. Ik citeer: “Elke keer als het marxisme dreigt begraven te worden, veert het op en zijn er nieuwe denkers en doeners die het marxisme aanwenden om onze actuele wereld beter te begrijpen en deze te willen veranderen.” Tja.

    Is het erg dat de PVDA met mollen als Dominique Willaert allerlei min of meer spontaan ontstane sociale bewegingen infiltreert? Ja – heel erg. Omdat de maoïstische variant van dit autoritaire marxisme een eigen agenda hanteert – die haaks staat op democratische waarden als openheid en tolerantie. Die infiltratie geschiedt telkens weer volgens hetzelfde scenario. Ik citeer Philippe Clerick – leraar Nederlands en blogger – in verband met de verstoorde lezing van Theo Francken in Gent:

    “Een ‘gewone burger’ die de lezing van Francken drie keer onderbroken had om een kritische vraag te stellen werd door Francken aangemaand om zijn vraag op te sparen voor het vragenkwartiertje en verliet toen de aula. Een week later wilde hij zich inschrijven voor dezelfde lezing in Kortrijk, maar daar werd hij door de organisatoren geweigerd. Mijn lezers vinden het misschien eigenaardig dat die ‘gewone burger’ twee keer dezelfde lezing voor studenten wil bijwonen, één keer in Gent en één keer Kortrijk. Ik niet. Ik ken die ‘gewone burger’ – bij wijze van spreken dan. Ik ben vaak genoeg zelf die ‘gewone burger’ geweest.
    Lang, heel lang geleden was de PVDA een piepklein partijtje en ik was er lid van. Op de bijeenkomsten van dat partijtje kwam weinig volk af. Er werd daarom beslist om naar bijeenkomsten te gaan van andere – meestal linkse – partijen en daar vanuit de zaal tussenkomsten te doen in de vorm van vragen. Kwam bijvoorbeeld Jef Turf van de KP spreken in Ieper, dan nam ik plaats in de zaal en wachtte mijn moment af om een kritische vraag te stellen over het verraad van de KP aan de Oktoberrevolutie. Kwam hij de week erna in Kortrijk, dan zat ik daar klaar met dezelfde vraag. En ook in Roeselare stelde ik mijn vraag over de Oktoberrevolutie. Turf gaf iedere keer ongeveer hetzelfde antwoord en besloot dan dat het nu de beurt was aan anderen om hun vraag te stellen. Hij wist dat ik anders nog wat vragen op mijn spiekbriefje staan had, over het ‘sociaal-imperialisme’, het ‘revisionisme’, het ‘reformisme’ en het ‘parlementarisme’.
    Een vereniging die een controversiële lezing organiseert, weet dat in de zaal ‘gewone burgers’ kunnen binnensluipen om daar, op kosten van de vereniging en onder de vlag van een kritische vraag, hun mening te verkondigen. Ze kan daar op verschillende manier mee omgaan. Mij werd wel eens de toegang ontzegd tot een KP-bijeenkomst, of tot een lezing van Willy Courteaux, of een voordracht van vzw Vrede, dat toen nog anti-PVDA was. De vereniging had daar het recht toe. Maar meestal was men toleranter en werd ik geduld op voorwaarde dat ik mijn tussenkomsten beperkte en ze opspaarde voor het vragenuurtje.” Tot zover een ex-PVDA-mol.

    Deze slinkse vorm om lezingen en debatten te koloniseren en via “vragen” van mollen naar eigen hand te zetten – om op die manier het eigen Grote Gelijk aan iedereen op te dringen – is dus een al lang gehanteerde tactiek van autoritaire marxisten-leninisten als Dominique Willaert. En dat is verre van onschuldig. Niet alleen wordt elke authentieke sociale beweging op die manier van binnen uitgehold – waardoor die zijn maatschappelijke draagkracht verliest – maar wordt ook de samenleving als geheel bedreigd. Het gaat mensen als Dominique Willaert niet alleen om subsidies – want dat zou men nog als “menselijk, al te menselijk” kunnen weglachen. Maar mensen als hij deinzen er niet voor terug om extreem geweld als wapen in te zetten. De PVDA legitimeert geweld om zijn eigen verborgen agenda uit te voeren. Dominique Willaert verwoordt het zelf heel duidelijk: “We moeten het Westers taboe dat elke vorm van geweld verbiedt, radicaal overboord gooien.”

    “Radicaal”. Telkens ik dat woord lees of hoor – ruik ik al de brandlucht van verboden boeken en van vermoorde mensen die niet gewenst zijn op het Lichtende Pad naar de Bloedrode Toekomst.

    Dominique Willaert is een eng en gevaarlijk mannetje.

  4. PRACHTIG voorbeeld van COLLECTIEVE ZELFMOORD gefinancierd door de Overheid (=Het Volk) !

  5. wim van rooy zegt:

    Reactionair links, schrijft iemand. Noem het maar rood fascisme, zoals dat van de Black Block. Ze zijn altijd met twee man en de bekende paardenkop, maar ze slagen er telkens weer in de boel te verstjeren. Hoe kan dat toch, vraagt de man met gezond verstand zich telkens weer af, want ze vertegenwoordigen slechts zichzelf. Is een en ander te wijten aan een combinatie van een uitgeholde politieke democratie die van de weeromstuit elk antwoord op dat tuig dat niet een beetje soft is volautomatisch als bijna nazistisch kwalificeert – wat bewijst dat hun indoctrinatie over de hele lijn geslaagd is – of (maar dat is een vermoeden) ligt het aan de nuttige rol die deze criminele idioten spelen voor bepaalde inlichtingendiensten? Is het immers niet merkwaardig dat in Frankrijk bijvoorbeeld gemaskerde anarchisten telkens erg kwaadaardig de boel op stelten kunnen zetten en toch ongestoord kunnen blijven rondlopen? Je vermoordt een politieman, maar echt veel aandacht wordt daar niet aan besteed. Merkwaardig toch. De erg linkse Passolini nam het ten tijde van dezelfde heftige confrontaties met de politie in Italië altijd op voor de politie. De studentjes waren voor hem vrijetijdsrevolutionairen, terwijl de politie bestond uit arbeiders….

    • Hans Becu zegt:

      Het cultuurmarxisme heeft de beeldvorming in zeer ruime kring zodanig vertroebeld dat links=nobel, rechts=gevaarlijk. Linkse anarchisten en ander tuig zijn dus gasten die het goed menen. Castro meende het ook goed, Orban is een gevaar voor de democratie.

    • Beste Wim,
      We waarderen over ’t algemeen je meningen. Maar waarom sleur je er telkens wat NederJiddish bij? Is verstoren niet duidelijk genoeg in onze taal?
      Misdadige zotten is bovendien ook minstens overduidelijk genoeg, waarom dan weer die verslaving aan het NederFrAnglais?
      – Botsingen niet zo goed dan confrontaties?
      – Minachting voor eigen taal, of verdrongen en vergeten? (én hulp en aansporing daartoe!)
      – Kan je niet wat van je NederFrAnJiddish torentje komen?

      Ik mainteneer,

  6. Mady zegt:

    Dominique Willaert, dat is de langharige PVDA-hippie die denkt dat hij nog in gloriejaren van de jaren zestig leeft. De man die zijn opinie mag uitschruwelen in De Nieuwe Morgen. Die kritiek levert op de journalisten die geen zin hadden om in de bres te springen voor Thomas Decreus, nog zo’n dubieus PVDA-aanhangsel. De rode horde laat op voorhand weten dat ze de bedoeling heeft om debatten die hen niet bevallen te verstoren, maar als ze verzocht worden om op te hoepelen zodat hun plannen in het water vallen spelen ze voor calimero in een communistisch blaadje. Uit frustratie teuteren ze over “de angst en de intimiderende sfeer die de staatssecretaris en de N-VA in ons land veroorzaakt”. Wat een minkukels!

Reacties zijn gesloten.