De wereld kwaad op Jaylene Cook,- maar wie zegt dat die berg van de Maori’s is?

9000ft -11’C/35km wind – 12.6km (1.6km elevation) 2am – 6.30pm (12hr hike time) – 20kg pack (Josh had 40kg) • This climb has forever changed me. I proved just how far I could push myself and I am truely proud of my accomplishment. This mountain was steep, rugged, ever changing and just pure brutal! Safe to say, I will never do it again!
OK, op het eerste zicht zeg ik als nationalist, folklorist en liefhebber van identitaire verhalen: foei! Toen Playboymodel Jaylene Cook en haar vriend Josh Shaw na uren gezwoeg de top bereikten van de Taranaki in Nieuw-Zeeland, kreeg Jaylene het zo warm dat ze alles uitspeelde, op haar schoeisel en berghandschoenen na, en naakt op de foto ging. Zo te zien niet helemaal gevaarloos, ik mag er met mijn laaglandse hoogtevrees niet aan denken.
De Maori’s, de bevolking die de kolonisten op Nieuw-Zeeland aantroffen, bekend van de fameuze haka of strijddans, zijn not amused: blijkt die Taranaki toch wel een heilige berg waar hun voorouders in huizen, en dus is die naaktfotosessie pure heiligschennis. Geen respect voor traditie en authenticiteit, westerse lompigheid! Na de Maori-verontwaardiging volgde de klassieke scheldgolf op Facebook en Twitter, want celebritities bashen is vandaag dé internationale volkssport bij uitstek, zeker bij mensen die zo’n uitstap naar Nieuw-Zeeland niet kunnen betalen.
“Het is alsof iemand helemaal naakt in de Sint-Pietersbasiliek in het Vaticaan gaat staan en een foto maakt”, fulmineert een Maori die het tot professor bracht, en op zijn afkomst staat.

Polynesische Vikings
Hierbij passen enkele bedenkingen. Gezien de inferieure rol die de katholieke kerk de vrouw tot op vandaag toebedeelt, zou het zelfs geen slecht idee zijn om in de Sixtijnse kapel eens wat Evakostuums te laten defileren, bij wijze van statement. De wijvenmilitie Femen deed het al bij aartsbisschop Léonard, omwille van diens opvattingen over homoseksualiteit. De natuurlijke glorie van het vrouwelijk lichaam symboliseert de mens van vóór de zondeval, en weerstaat elke vorm van beknotting of verknechting. Naakt is mooi, natuurlijk,… authentiek, bij een Playboymodel, maar ook bij mijn goed in het vlees zittende buurvrouw of knokige grootmoeder.
Blijkt bovendien dat de Taranaki-berg voor klimmers-toeristen een vaste plek is om op de top eens uit de kleren te gaan voor een kiekje. Men kan dat banaal vinden, respectloos, maar is het dat wel? Of is het ook een statement? Of… een traditie, zij het een hedendaagse? Moeten wij echt blijven vastplakken aan de zo gezegde authenticiteit van beschilderde krijgers die na de werkuren terugkeren naar hun appartementje in Wellington en zich met een biertje voor de TV neerploffen (“Drukke dag gehad, schat?”).
En dan de Maori’s zelf, en nu beuk ik frontaal in op de officiële folkorestatus van dit volk als “oorspronkelijke bewoners van Nieuw-Zeeland”. Dat zijn ze helemaal niet. Ook al betekent het woord Maori zelf “echt”, “normaal”. Hun mondeling overgeleverde geschiedenis vertelt hoe ze, vermoedelijk rond het jaar 1200, als Polynesische Vikings over de Stille Oceaan schuimden, aan wal gingen op wat zij Aotearoa doopten, en zich met de oorspronkelijke (?) bevolking vermengden, zoals dat eufemistisch heet. Geen pacifisme in de Pacific.
Het zijn dus ook veroveraars, zoals de Hollander

Abel Tasman ze in 1642 aantrof: schreeuwerige wilden, die zich zelf nu dienden te onderwerpen aan de blanke wereldreiziger. Vanaf het begin van de 19de eeuw kwamen de Engelsen massaal afgezakt en deden wat de Europese kolonisten met de Indianen deden: land inpalmen, nepverdragen sluiten die ze niet naleefden, oorlogjes uitlokken, tot de Maori’s uitgeput capituleerden en als… officiële folklore de pauzes van de voetbalwedstrijden mochten opluisteren.

Het is door het postkoloniale schulddiscours, en daarmee verbonden “excuses” (die weer niks waard zijn), dat er een authenticiteitscultus is ontstaan, in hoofdzaak rondom een paar Maori-reservaten die door toeristen druk bezocht worden. Inclusief haka, mits toeslag. Of we luisteren vol respect naar de Nieuw-Zeelandse halfbloed en coloratuursopraan Kiri Te Kanawa (in Vlaanderen respectloos in Kiwi de Kanarie herdoopt).
Maar dat Jaylene Cook op die berg niet in haar bijna-blootje mag poseren, dat is dus absolute flauwe kul. Wie zegt dat die berg van de Maori’s is? Het is een vroeger-nu verhaal van verschuivingen en infiltraties, en in feite zet ze zelfs iets recht als vrouw in dit door mannen beheerst oorlogsepos.
En zo hebben we ongemerkt een groot deel van het nationalisme gedeconstrueerd. Geschiedenis ontstaat in laagjes, en om al die laagjes af te pellen, zit er maar één ding om: bloot zijn en (her)beginnen, vrij naar Paul Van Ostaijen.
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

3 reacties op De wereld kwaad op Jaylene Cook,- maar wie zegt dat die berg van de Maori’s is?

  1. La propriété c’est le vol, zei Brigitte Bardot. Of waar Proudhon al niet opduikt.

  2. Hans Becu zegt:

    Tja, en de progressieve wereldburgers zingen van de wereld is van iedereen. Overigens knap stuk. Niet dat van Sanctorum voor alle duidelijkheid, maar die madam. Nu, -11 conserveert goed.

  3. Marc Schoeters zegt:

    Kiri Te Kanawa heeft het “Stabat Mater” van Pergolesi gezongen. Dat is sacrale Europese muziek – dus dat gekweel van haar is pure heiligschennis en een belediging van onze voorouders! Dat moet stoppen!

Reacties zijn gesloten.