school2
“Vlaamse jongeren zijn weinig ambitieus” blokletterden de Vlaamse kranten, met als veel kleinere ondertitel: Maar faalangst een stuk minder”. Het betreft het fameuze Pisa-onderzoek van de Oeso, waarvoor zo’n half miljoen vijftienjarigen uit 72 landen een lange vragenlijst werd voorgeschoteld. En effectief: in de uitspraak “Ik wil de beste zijn, in alles wat ik doe” kan nog geen derde van de Vlaamse jongeren zich vinden. Terwijl uit diezelfde Oeso-rapporten eerder bleek dat diezelfde Vlaamse nietsnutten nog altijd tot de wereldtop behoren in wiskunde en wetenschappen. Zou het kunnen dat faalangst veel erger is dan een zogenaamd gebrek aan ambitie? Komaan zeg, doe normaal en ga eens masturberen.
Want ja, “in alles de beste in willen zijn”,- wat is dan nou voor een waanzinnig perspectief voor een puber? Is dat niet eerder een streefdoel in de butlerschool, waar geleerd wordt dat je thee drinkt met de pink horizontaal gericht? Een rapport met niets dan negens en tienen, ik ben er helemaal voor als vader van een veertienjarige. Maar tegelijk zou ik me zwaar ongerust maken, mocht mijn zoon ook echt overal in willen uitblinken, want zo’n would-be-bolleboos zou bijvoorbeeld nooit domme vragen durven stellen die, zoals algemeen geweten, achteraf soms de slimste blijken.
Het excellentisme is namelijk, behalve de glimmende buitenkant van de ongenadige rat race die mensen vroegtijdig in de burn-out drijft, ook buitengewoon braaf en bevestigend. De kampioenen van de negencultuur liggen nooit dwars, ze hebben vroegtijdig geleerd dat absorberen en adapteren sociaal nuttiger is dan reflecteren en provoceren, jaja, wat een mooie woordengroep vormt dit weer.
Constant willen excelleren is gewoon onleefbaar. Het mag ons niet verbazen dat ambitie en faalangst perfect parallel lopen: tegelijk met de onmogelijke “uitdaging” om overal de beste in te zijn, rijst de permanente stress en de schrik om te mislukken, tot aan de fatale ontgoocheling en het afhaken. Of waarom ik niet zo verbaasd ben dat de pubers uit Franstalig België in de Oeso-studie een stuk “ambitieuzer” naar voor komen, maar tegelijk sneller schoolmoe zijn (de helft houdt het eigenlijk voor bekeken).
Statistieken bewijzen dus alles en niks, en die Oeso-bureaucratie (waar ene Yves Leterme als adjunct-secretaris-generaal 12000 euro per maand belastingvrij opstreek om niets te doen behalve te sms-en met zijn minaressen) moet nu eenmaal heel de tijd de beste in alles zijn, lees: wind maken om haar overbodigheid te maskeren.

Ondertussen in het college
En omdat ik nog maar aan de helft van mijn blad zit en al uitgepraat ben over die Oeso-flauwekul, wil ik nog iets dieper ingaan op de betekenis en afkomst van het enig mooie Antwerpse woord febbekak, zijnde een scheldnaam voor de leerling die in alles wil uitblinken/slash de mouwveger van de klas en lieveling van de meester. Het woord zou via-via teruggaan op het Griekse woord éphêbos (ἔφηϐος), zijnde de jongeling en adolescent die in intieme relatie met de leermeester staat.
Daar zijn tal van voorstellingen van bewaard gebleven op antieke vazen en ander huisgerei: de efebe krijgt kennis en liefde van de leraar, en moet zich daartoe laten penetreren, rectaal uiteraard (per anum voor de Latinisten), vandaar het Antwerpse achtervoegsel –kak.
De grenzeloze ambitie van de leerling om zich door de leraar te laten pakken en zo diens status ooit te mogen overnemen, en van de leraar om de leerling tot zich te nemen als betaling in natura, kan dan uiteraard weer niet los gezien worden van de Vlaams-katholieke collegetraditie en de almacht van de Jezuïeten waar zelfs professor Etienne Vermeersch nog onder gebukt gaat, enigszins letterlijk zelfs. De seksuele intimidatie is de overtreffende trap van de wil om iemand tot homo universalis te kneden, de perfecte leerling die alles absorbeert, onder het motto knielen-buigen-slikken.
Dat de Vlaamse puber daar vandaag enig voorbehoud rond maakt, en de ambitio verzaakt, vind ik in dat opzicht een heel gezonde attitude. In de pedagogie is de negatie hét sleutelelement, en de puberteit is biologisch het moment om neen te zeggen, anders krijg je alleen maar kak. Tot zover mijn les Antwerpse taalkunde, en neen, u hoeft dat niet allemaal te slikken.
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

3 reacties op

  1. Hans Becu zegt:

    In de vuilnisbak met al die enquêtes die peilen naar gevoelens, indrukken of appreciaties die puur persoonlijk zijn en dus subjectief en niet objectief meetbaar. Wat is “ambitieus” of “faalangst “? Wat is stress ? Stress wordt bv.permanent verward met taakspanning, een volstrekt normale reactie wanneer iemand moet presteren, of een deadline moet halen. Volstrekt normale fenomenen worden dus systematisch geproblematiseerd en gemedicaliseerd. En dan de subjectieve factor : Voor de ene vrouw is een te indringende blik sexuele intimidatie, voor de andere niet. Ook met racisme is subjectiviteit troef. En hoe meer er in de gazetten over die “problemen” geleuterd wordt, hoe meer de gevoeligheid voor het fenomeen toeneemt. Op die manier worden die problemen, die effectief zeer zeker bestaan,buiten alle proportie opgeklopt tot een veralgemeende maatschappelijke malaise, waar heel de welzijnsbureaucratie dan uitgebreid rapporten kan over schrijven, om daarmee “de politiek” onder druk te zetten om “maatregelen te nemen”. Wat de politiek natuurlijk in de praktijk niet kan, en dus voor de publieke opinie weer eens de boter gegeten heeft. Daar zorgt onze “kritische kwaliteitspers” dan wel voor. Het wordt tijd dat politici en journalisten met gezond verstand hiertegen gaan protesteren. Zo zijn de gevolgen voor de sociale zekerheid van de stress-en burn-out hysterie niet te overzien. Want als je vroeger een moeilijke periode doormaakte, wat elke mens vroeg of laat overkomt, spartelde je daar in de meeste gevallen met tijd en boterhammen doorheen. Nu gaan dezelfde mensen automatisch voor een jaar op ziekenkas, op kosten van de belastingbetaler. Erger nog : op die manier verspilt de overheid middelen die bestemd zijn voor mensen met een echt ernstig probleem. Tenzij je natuurlijk denkt als onnozel links en de welzijnsbureaucraten : dat er in den hof een ezel staat die geld schijt.

  2. François Reuter zegt:

    Let’s get physical… and psychological!
    Iedereen moet zoiets hebben als ‘a default set of feelings and beliefs’ die worden geactiveerd bij frustraties en tegenslagen. Guy Winch : “Are you aware of how your mind reacts to failure? You need to be! Because if your mind tries to convince you (that) you’re incapable of something and you believe it, then you begin to feel helpless and you stop trying too soon or you won’t even try at all and then you’ll even be more convinced you cannot succeed…” Faalangst is een spelbreker bij de allerkleinsten wanneer ze bezig zijn met hun nieuwste en leukste speelgoed, maar bij de volwassenen zorgt het ervoor “that so many people function below their actual potential”…
    Naast faalangst heeft men de verlatingsangst, ook niet enkel bij de jongere kinderen, bv. tegenover iemand die hen heeft grootgebracht, maar eveneens bij de volwassenen zoals de dagboekschrijver op internet, waarbij de verlatingsangst dan te maken heeft met de lezers waar de schrijver zich toevallig aan gehecht heeft. In de Belgische politiek had men ook al af te rekenen met verlatingsangst. “Men doelt hiermee op de angst van de inwoners van het Waals Gewest bij een eventuele autonomie van het Vlaams Gewest en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. (Wikipedia)” By the way, wat is de titel van vandaag?

  3. Hans Becu zegt:

    Verlatingsangst bij Waals en Brussels gewest ? Geldangt ja.

Reacties zijn gesloten.