Het eeuwfeest van de pisbak: het is niet omdat iedereen het kan, dat iedereen het ook mag

duchamp-fountainOp 7 april 1917, dus net een eeuw geleden, wandelde ene Marcel Duchamp, al wat in de wind na een copieus etentje met kunstbroeders, op de Fifth Avenue in New York en kocht er in de sanitairzaak J. L. Mott Iron Works een urinoir van het type Bedfordshire. Hij was namelijk jurylid van een tentoonstelling voor avant-gardekunst en wilde bij wijze van grap zelf ook iets insturen onder een pseudoniem. De pisbak kwam zo in de tentoonstelling terecht onder de naam ‘Fountain’, gesigneerd R. Mutt, en werd geweigerd: 7 april is niet 1 april, sorry mijnheer Mutt.

Waarna Duchamp zich kenbaar maakte als de maker, en in kunstbladen begon te fulmineren dat alles kunst is, van zodra je het kunst noemt. Dat doen flauwe grappenmakers nu eenmaal met een mislukte grap: blijven volhouden dat het humor is, en er desnoods een hele theorie aan ophangen. Of bent u misschien te dom om het te snappen?
Het gaat er dus om dat een voorwerp iets uniek krijgt doordat je het uit de alledaagse context haalt en een nieuw etiket op plakt. Of zoals zijn epigonen zouden herhalen: “Of Mr Mutt de fontein met zijn eigen handen heeft gemaakt is van geen enkel belang. Hij KOOS het. Hij nam een voorwerp uit het dagelijks leven, plaatste het op zo’n wijze dat zijn dagelijkse functie verdween door de nieuwe titel en het nieuwe gezichtspunt.”

Wegwerpmaatschappij

boerenschoenenHet is in wezen een fantastisch idee. De filosoof Martin Heidegger zou weinige tijd later in zijn essay “Der Ursprung des Kunstwerkes” (1935), veel beter en grondiger dan Duchamp, uitleggen waar het om gaat. Hij vertrekt van een schilderij van Van Gogh uit 1886 dat ons een paar versleten boerenschoenen toont. Het kunstwerk doet iets wonderlijks met ons: we zien die schoenen als gebruiksvoorwerpen (“tuigen”), maar ze vertellen ook een verhaal over de boer die ze draagt, zijn verhouding met de aarde, het harde labeur, de armoede, zijn gezin, het leven. Anders gezegd: het kunstwerk onthult waarheid, door het ding meer te maken dan ding en zijn relatie tot de wereld en de mens uit te diepen.
Daarbij komt dat die boer zijn schoenen op een of andere manier graag ziet, niet alleen omdat hij niet zonder kan, maar ook omdat het “de zijne” zijn, vergroeid met zijn lichaam, één met zijn wezen. Dat is de reden waarom nieuwe schoenen kopen voor velen van ons zo’n vervelende klus is: de oude zitten veel makkelijker, we willen ze eigenlijk niet weg en meestal belanden ze in de kelder/zolder/garage, die eigenlijk ons privé-museum wordt. We hebben er allemaal zo een, het geborgte van de dingen die we niet meer nodig hebben en toch niet kunnen loslaten. Eens per jaar is het grote schoonmaak en wordt elk voorwerp gewikt en gewogen, traag gaat het, moeilijk is het afscheid.
Daarmee is de relatie tussen kunst en leven opnieuw op scherp gesteld: de echte kunstenaars zijn niet de venters op de kunstmarkt en de mooipraters in de cultuurprogramma’s, maar de “gewone” mens die zijn status van louter consument overstijgt door van dingen te houden en ze zo lang mogelijk in zijn bestaan te integreren, tot ze bijna levensgezellen worden.
Dat verlangen gaat in tegen de wetten van de wegwerpmaatschappij en de ambitie van Apple om u elke twee jaar een nieuwe iPhone aan te smeren, gewoon door de oude onbruikbaar te maken. Gisteren heb ik een twee jaar oude printer van HP –koop nooit dat merk!- naar het containerpark gebracht, omdat niemand hem nog wil herstellen, al is het vermoedelijk een bagatel. Straks is mijn PC vijf jaar oud, springlevend, maar de nieuwe software draait er niet op. En schoenmakers, bestaat dat beroep nog?

Tuinhuis met gewei van 6 meter gespot... Initiatief van zelfverkZo wordt ons instinct om te behouden, te recycleren, te herwaarderen, gekortwiekt door de wetten van de markt. En daarom is een knutselaar/doe-het-zelver in huis goud waard. En waarom we vaklui moeten koesteren en handwerk niét vies is.
Finaal leidt deze ecologische omgang met de dingen tot echte private galerijen, wordt een gekantelde kinderwagen in de slaapkamer een kluis met zwart geld, en ontstaat bijvoorbeeld een tuinhuis met hertengewei (Bert Vanwynsberghe), door professionele estheten afgedaan als amateuristisch geknoei en zelfs “lelijk”. Terwijl we hier nu net Heidegger in de praktijk toegepast zien: huis, tuin en keuken als plekken waar iedereen kunstenaar kan zijn/worden.
Maar dat laatste was natuurlijk helemaal niet de bedoeling van Duchamp en C°. Ronkende theorieën en grappige parodieën, dat wel, zie ook De Mosselpot (nog zo’n uit de hand gelopen grap) van onze eigenste Marcel Broodthaers, maar de pop-art moet nu ook weer niet overgaan in kunst-van-en-door-iedereen, want dan tuimelt dé Kunstenaar van zijn sokkel en valt heel de kunstmarkt in duigen.
En zo deed dat fameuze Urinoir uit 1917 net het omgekeerde van wat het theoretisch voorwendde: het ging als Conceptuele Kunst de geschieden is in, met het label “verboden namaak” en met de waarschuwing dat de pisbak in uw huis, hoeveel toeters en bellen u er ook rond hangt, nooit de waarde kan krijgen van wat echte artiesten ermee doen. Alle beunhazen à la Fabre, Delvoye en Arne Quinze hebben sindsdien deze demarcatielijn zorgvuldig bewaakt: het gaat namelijk om harde euro’s, en ook een tentoon gestelde drol dient auteursrechterlijk beschermd.
Sommigen hebben nog wel geprobeerd om in replica’s van Duchamp’s Fontain hun gevoeg te doen, bij wijze van protest, doch ze werden met harde hand uit het museum verwijderd. Nu staan ze zelfs beschermd achter plexiglas, hoe diep kan kunst vallen. Ach, zo erg is het allemaal niet, zelfs Arne Quinze kan niet beletten dat honden hun poot zetten tegen zijn Rock Strangers op de Oostendse zeedijk. En een tas met een bom in is nog altijd van een andere orde dan een drol met een strik rond. Zullen we toch maar vrede sluiten met Duchamp, onder het motto Vive la liberté, en “Iets is zoveel waard, als de zot ervoor wil geven”?

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

31 reacties op Het eeuwfeest van de pisbak: het is niet omdat iedereen het kan, dat iedereen het ook mag

  1. Fend zegt:

    Heidegger. Was dat niet die filosoof die Hitler onverbloemd heeft gesteund en Hannah Arendt heeft verraden? Zijn oorsprong van het kunstwerk is dan ook niet zijn beste werk, het hangt met haken en ogen aan elkaar. Zijn passage over Van Gogh is tergend en zijn interpretatie heeft niets te maken met de intenties van Van Gogh.
    Van iets dat authentiek is, iets banaals maken, past perfect in de ideologie van het nazisme, daarin kan ik Heidegger volgen en daarin kan ik dan ook uw redenering situeren waarbij u Heidegger-Van Gogh als aanloopje neemt om tot het fenomeen van de pisbak te komen met zijn “ronkende theorieën en grappige parodieën”.

  2. Greta Troubleyn zegt:

    Volgens mijn bescheiden mening kunnen dit geen boerenschoenen zijn, vermits boeren in die tijd op klompen liepen, geen geld hadden om schoenen te kopen!? Van Gogh schilderde dit eind 1886 en toen verbleef hij reeds in Parijs – een zeer moeilijke periode op dat ogenblik, hij amper het appartement verliet, hij zich zorgen maakte omtrent het feit zijn broer (zijn belangrijkste mecenas) verliefd was en wilde trouwen en andere besognes.
    Vermits hij toen vooral op jacht was naar vrouwelijke modellen (prostituees) kunnen het evenzeer vrouwenlaarzen zijn. Fascinerend is wel de gebroken lus rechts onderaan, enigszins merkwaardig, dit wel bij de veter kan horen en geen andere betekenissen kan hebben? Het is alvast een gebroken lus
    Wat zat er in zijn gedachten – spreekwoorden? – “Het hart in de schoenen zinken”, “men moet geen oude schoenen wegwerpen voordat men nieuwe heeft” De familiale toestand, zowel als zijn gezondheid waren op dat ogenblik erbarmelijk.

    The fountain en de mosselpot noem ik Coecke kunst ook al is het misschien niet oorspronkelijk de bedoeling van de kunstenaar geweest!?
    De mosselpot heeft furore gemaakt omdat destijds door de afsluiting van de Zuiderzee en later de afsluiting van Oosterschelde de mosselkwekerij achteruit ging en aan het verdwijnen was.
    Handige zakenlui als de Nederlanders zijn, werd die mosselpot een dankbaar zakelijk reclamebeeld om de mossel terug op de kaart te zetten. Geslaagde reclamestunt dus – kunst met grote K is dit zeker niet.
    De omgekeerde urinoir idem dito…

    • Christel Van den Maegdenbergh zegt:

      https://www.vangoghmuseum.nl/nl/collectie/s0011V1962
      Je moet ook niet alles geloven van wat filosofen uitkramen. Bij JS zeker niet, bij hem lopen grap en ernst door elkaar. Dat is ook wat Duchamp uithaalde met de leden van de commissie op die bewuste aprildag in 1917. Hij had wellicht niet verwacht wat voor een impact zijn pisbak op de kunstgeschiedenis had. En die arme van Gogh, die uit wanhoop zichzelf neerschoot, zou in zijn graf omdraaien, moest hij weten dat zijn schilderijen waaronder de zonnebloemen voor miljoenen dollars werden geveild.

      • Greta Troubleyn zegt:

        Een Schopenhauer zette me aan het denken over de voorstelling van de dood van Van Gogh. Er zijn grondige politieonderzoeken daaromtrent geweest en met wat die resultaten aan het licht hebben gebracht, betwijfel ik de zelfdoding ten zeerste, praktisch zelfs als onmogelijk. De hypothese van een ongeval door toedoen van een tiener me waarschijnlijker dan bewuste moord of zelfmoord lijkt. Bekentenissen door de bewuste familieleden zijn er nooit geweest, maar het was alleszins merkwaardig dat één van de tieners, het bewuste pistool van Vincent geleend had en hem in die periode constant pestte. Hun jaarlijkse vakantie bij hun oom, werd snel onderbroken, na de (zogenaamde) zelfmoord van Vincent Van Gogh. Het ligt volgens mijn gevoel, met wat ik over Vincent aan kennis vergaard heb, ook in zijn lijn om op dat ogenblik de schuld op zichzelf te nemen en de tieners te vrijwaren.
        Een waanzinnige die een crisis heeft en in het wilde weg op kraaien schiet, zich daarbij zelf verwond en dan gewond naar zijn kamer strompelt, klinkt nog enigszins geloofwaardig, maar dat het bewuste pistool dan nergens te vinden is, niet meer.
        Iemand die zelfmoord wenst te plegen met een pistool, weet waar te schieten en als het niet lukt schiet wel een tweede keer, maar strompelt niet gewond naar zijn kamer op enkele km’s afstand.

        Eerlijk gezegd denk ik het niet dat Vincent zich zou omdraaien, als hij het zou weten. Het hem eerder plezier en genoegen zou doen dat: – enerzijds hij beroemd is en niet vergeten – er zovele mensen, wereldwijd, arm of rijk, van zijn kunst op allerhande manieren kunnen genieten en toepassen.

      • Christel Van den Maegdenbergh zegt:

        Greta, blijkbaar volg je de theorie van de Amerikanen, die een biografie over Van Gogh hebben geschreven. De Nederlanders blijven erbij dat Van Gogh degelijk wel zelfmoord heeft gepleegd : http://www.volkskrant.nl/binnenland/-vincent-van-gogh-werd-toch-niet-vermoord~a3480198/

      • Fend zegt:

        Zoveel theorieën over de dood van Van Gogh.
        Zijn brieven spreken ook over een troebele relatie met zijn broer Theo en Vincent beklaagt zich vaak over onbegrip. Theo, die hem weliswaar in leven hield, en van wie Vincent totaal afhankelijk was, slaagde er ondertussen maar niet in één werk van zijn broer te verkopen.
        De oor-affaire is al even merkwaardig – speelt het een rol of het een deel of het hele oor was?- het gebeurde vlak nadat Gauguin bij hem logeerde en daar ter plaatse een verfoeilijk portret van Van Gogh borstelde (‘de schilder van zonnebloemen’), een portret dat Van Gogh zwaar heeft getroffen toen hij het zag: ‘ja, ik ben het, maar het is ik die gek ben geworden’. Het moet een vreselijke waarneming en vervolgens inzinking zijn geweest voor iemand die zo eenzaam was en het plan had opgevat een samenwerking op touw te zetten met Gauguin. Het mes van verraad was al gezet vooraleer het oor werd geraakt. Wie het oor of het deel van het oor eraf sneed, dat zullen we nooit meer te weten komen. Maar wie de aanleiding heeft gegeven, dat weten we.

    • Fend zegt:

      Het Coecke-effect, zoals u dat noemt, zou deels niet in de bedoeling hebben gelegen van Duchamp, maar van zijn zogenaamde epigonen des te meer. Duchamp heeft vervolgens geen één woord gerept over dat effect en zijn compleet stilzwijgen betreffende, zegt veel.

      • Fend zegt:

        Dat Schopenhauer u heeft aangezet te denken over een voorstelling van de dood van Van Gogh begrijp ik niet goed. Van Gogh was pas 7 jaar toen Schopenhauer stierf. Maar dat neemt niet weg dat uw contemplatie over de dood van Van Gogh uiterst aannemelijk is.

      • Greta Troubleyn zegt:

        Als Fend een filosoof was in de 18e eeuw dan had jij nu “een” fend als alias.

        Als ik ondertussen gevonden heb dat op 6 april 1917 de Amerikanen de oorlog aan Duitsland verklaard hebben, Duchamp vermoedelijk reeds uit Frankrijk gevlucht was om die redenen WOI ?, lijkt me het, met een tekst als 1917 R. Mutt de dag erna (mut als moed in het Duits) weinig waarschijnlijk het zomaar om een grap ging? In de huidige context met Trump,Syrië & andere huidige gevaarlijke machtswellustelingen, helemaal niet zo onschuldig en de geschiedenis zich herhaalt ge(bruikt) of (mis)bruikt wordt om dezelfde redenen als geduid door Milan Kundera? Met “kunst” met grote K of kleine k heeft het alleszins niets te maken lijkt me.

        Degas zei blijkbaar ooit “Kunst geeft je vleugels, wetenschap krukken.

        Maar de definiëring van Milan Kundera in “afscheidswals” p 100 lijkt me veel meer inzicht en waarheid te geven in verschillende waarom vragen, ook met betrekking “kunst” waarom het door de eeuwen heen blijkbaar belangrijker was om eerder “kunst” te redden dan mensen?

      • Fend zegt:

        Uw reactie is een Duchamp waardig. Zijn voorliefde voor fonetische titels in acht genomen zou mutt op mud , modder slaan, modder dus, waarmee de schoenen van Van Gogh besmeurd waren en daarbij betrekt u een fendt, die ook door modder rijdt. Er wordt hier wat aangemodderd.

        Duchamp was al in 1914 vertrokken naar de VS. Veel moed was daarvoor niet nodig.

        Heeft Milan Kundera geschreven waarom het blijkbaar belangrijker was doorheen de eeuwen eerder kunst dan mensen te redden ?

  3. Fend zegt:

    Hij zou zich niet omdraaien in zijn graf en het zou hem geen plezier doen, Van Gogh was een man van de geest. En of.

  4. Christel Van den Maegdenbergh zegt:

    Van Gogh was straatarm, hoe zeggen ze het ook weer in het Antwerps : ‘Dien ieje gene rotte fraank oem on zen gat te krabbe ‘. En hij haatte het materialisme. Hij stond dicht bij het volk en de natuur, hij schilderde boeren, bomen, cafés, hoeren, slaapkamers. Hij zou zeker zich in zijn graf draaien als hij wist dat al die rijke beleggers miljoenen neertelden voor zijn zonnebloemen en het veilig in de kluis stopten. Dat was zijn bedoeling niet geweest. Anderzijds wilde hij erkenning als kunstenaar, die hij tijdens zijn leven niet kreeg. Hij was zijn tijd ver vooruit. De intense kleuren die er van zijn doeken af spatten, de levendigheid van zijn onderwerpen dankzij zijn dikke, virtuose verfstrepen. Je zou haast erin willen duiken of eraan ruiken.
    Een man van de geest? Tja, hij wilde wel de grenzen van het impressionisme overstijgen en legde tegelijk heel zijn ziel in de doeken. Ik zou hem eerder een rusteloze, getormenteerde ziel noemen, die obsessief te werk ging, ten koste van zijn gezondheid.
    Of hij gelukkig zou zijn met zijn postmortale erkenning, ongetwijfeld. Maar het zou beter geweest zijn, moest hij dat wel tijdens zijn leven gekregen hebben, alhoewel, zou zijn kunst ook zo’n hoge toppen bereikt hebben? Enfin, ik ben alvast fan.

    • Fend zegt:

      Van Gogh heeft de fundamentele fout gemaakt te gaan wonen tussen boeren. Hij dacht natuurmensen te vinden, natuurmensen, maar we weten dat niets minder waar is, hij leefde tussen kleinzielige schepsel die hem meden als de pest. Van Gogh heeft zich zijn hele leven lang mispakt aan de mens, dat was zijn ziekte.
      O ja, hij was een man van de geest. Lees eens zijn brieven en je schrikt je te pletter wat hij niet allemaal aan literatuur heeft verslonden.
      Er zijn zoveel veel kunstenaars rusteloos en getormenteerd, dat zegt niets over Van Gogh specifiek.
      Zijn werk was veel meer dan het overstijgen van het impressionisme, zoveel meer, dat wordt trouwens ook over Cézanne gezegd, Twee pioniers, dat staat vast.
      Of zijn werk zo’n hoge toppen zou hebben bereikt mits erkenning ? Deze vraag sluit twijfel in over de eigenzinnigheid van deze kunstenaar. Hij zou niet gelukkig zijn geweest met zijn postmortale erkenning, hij zou het als een natrap hebben geïnterpreteerd.

      • Christel Van den Maegdenbergh zegt:

        Dank voor de tip om de brieven van Van Gogh te lezen. Ik zag al eens een box met liefst zes delen staan achter een etalage te Brussel. Maar nu net ontdekt dat de brieven van Van Gogh ook online te lezen zijn, in het Engels weliswaar : http://vangoghletters.org/vg/
        U hebt gelijk, er zijn heel wat getormenteerde kunstenaars.
        Van Gogh en Cézanne waren inderdaad de pioniers van de moderne kunst in het begin van de 20ste eeuw, Van Gogh met zijn uitbundige, expressieve kleurgebruik en grillige penseelstreken legde de basis van het expressionisme en het fauvisme, Cézanne met zijn geometrische vormen en verschillende gezichtspunten inspireerde eerder de kubisten.
        Lang leve de eigenzinnige artiest, anders zaten de musea boordevol academische kunst…

      • Fend zegt:

        Je kan ook beginnen met een selectie van de brieven; bijvoorbeeld die gekozen door voormalig directeur van het Van Gogh Museum, Ronald de Leeuw “de brieven van Vincent van Gogh” vooraleer over te gaan tot een dure aankoop.

      • Greta Troubleyn zegt:

        @ Fend als je enkel dat eruit haalt, dan heb je zijn brieven helemaal niet gelezen of alleszins zonder gevoel, enkel zakelijk volgens mij?
        De doorsnee mens weet dat net zo’n overgevoelige, intellectuele geesten de rust van de natuur nodig hebben.

        “een leven in brieven” Meulenhoff ISBN 902907196 6 om mee te beginnen geeft reeds een aardige impressie, als je dan toch absoluut reclame wilt maken. Ook de voor de eenvoudige mens, oudere Lekturama reeks, een waardig naslagwerk. Het bijzondere daarin, is dat de schilderijen in gedateerde volgorde staan en bovendien de stamboom uitgebreider aanwezig dan in de biografie om welke redenen dan ook? Misschien met de moord op filmregisseur Theo Van Gogh?

        Het mooie van de duurdere versies wel, er ook schetsen van hem in staan en meer brieven?

        De schoenen terug te vinden, maar in zwart/wit en zo is de tak waarop de schoenen staan niet zichtbaar, noch de lus rechts.

        De stijl en gevoelsvermogen, vergelijkbaar met de dagboeken van Virginia Loveling, met dit verschil dat het bij haar dagboeken zijn, eigen gedachten en beschrijvingen bij Van Gogh de correspondentie met voornamelijk familieleden maar ook andere personen.

      • Greta Troubleyn zegt:

        @ Christel – de linken van kranten voor mij waardeloos en lees ik dus niet…ik geloof geen kranten of zeer beperkt en al zeker geen sterk politiek gekleurde brainstorm kranten. Het onderzoekswerk door een gespecialiseerd team dat daar jaren aan werkt wel of eerder.

        De link van de schoenen had ik zelf al eerder bestudeerd, want inderdaad is het niet specifiek een werk waar je normaal veel aandacht aan besteed. De latere periodes trekken meer de aandacht , meer authentiek, vrolijker en kleurrijker. Maar dit vind je evenzeer in een Wassily Kandinsky of een Marc Chagall twee kunstenaars die zeker vanwege hun identiteit – (beiden Russen, waarvan één Jood), niet evenzeer beroemd zijn geworden en niet omdat ze minder authentiek of kundig waren lijkt me en meer aandacht waard zijn dan ze gekregen hebben!?

        Een kritische noot en vergelijking moet kunnen.
        Een ander belangrijk werk om inzicht te krijgen op, hoe hij bekend werd is de biografie van Helene Kröller Müller van Eva Rovers . Je tevens een aantal bedenkingen en vragen kunt stellen, met betrekking invloeden kunstpausen – H.P. Bremmer versus Jan Hoet – kuddegedrag al dan niet terecht, met extreme gevolgen voor sommige kunstenaars?

        Wat me hier dus nu wel opviel was de tak, waarop de schoenen staan en de ongewone posities van veters die uiteindelijk geen veters meer zijn maar hout of stuk natuur.
        Stonden de schoenen op die wijze of zijn de veters in die vorm gelegd?
        Want twee schoenen kan evenzeer voor de twee broers staan? De ene veter is in een hoek verbonden met de tweede schoenen (ongewone positie om zo echt te vallen of liggen lijkt me?) – de verbondenheid van de twee broers? In Parijs verliep ook de relatie met zijn broer niet al te best.
        De lus/ tak, als familieband en heimwee naar de natuur? Hij bezoekt wel steden, maar wenst ze ook telkens te ontvluchten.
        Rouwperiode vader/ 1885 , vele familie onenigheden en de immense wens naar die familie erkenning voel ik hierin sterk aanwezig. De veters van tweede schoen kan je als een V zien en de ongewone open lus als een bijna gevormde G van “Gogh”.
        Ik zie hier nog het uitoefenen en academische invloed van zowel Antwerpen,,begin 1886, als van Cormon en de vele voorbeelden die hij bewonderde en bestudeerde. Het werk is een van de werken, voornamelijk volgens de academische voorbeelden in Parijs gemaakt en echt gelukkig was hij daar zeker niet, tussen de vele andere succesvollere schilders en besognes met kunsthandelaren.
        In deze schoenen zie ik nog een Henri De Braekeleer. Maar net de tak en het feit hij in 1887 naar het zuiden van Frankrijk trekt, op zoek naar licht en natuur, kan net wel eens de vingerwijzing zijn waar zijn eigenlijke hart, kunde en authenticiteit zou in losbarsten en zich net hier in dit schilderij weerspiegelt in die eenvoudige tak?
        Het verlangen naar de lente bloesems en natuur waar hij mee was opgegroeid in Zundert,Nuenen en Drente.

        Ik ken er niks van, maar volgens mij zag ik in Duitsland een vervalsing, of het was weer één of ander experiment of lokeend? Voor mij voelde het intuïtief helemaal niet als een Van Gogh, op dat ogenblik waren een aantal elementen aanwezig, waarom het niet juist voelde. Achteraf heb ik een andere reden gevonden, waardoor het nog meer waar bleek te kunnen zijn. Vermits ik er niks van ken, ga ik dat ook niet zeggen tegen een gids in het museum.

      • Fend zegt:

        Reactie hieronder, 16:43.

    • Greta Troubleyn zegt:

      Met veel wat je hier schrijft kan ik het eens zijn, alleen idealiseer je hem teveel. Hij was zeker zijn tijd niet ver vooruit, allesbehalve. Je kan vele kritische vragen stellen omtrent het succes, zowel qua stijl ,kunde en/of verschillende andere invloeden?
      Voelt aan als een slogan van de partij van de arbeid, die dan als de verkiezingen nog maar pas gedaan zijn, je amper ooit iets over hen gehoord hebt, plots een gebouw van 1 miljoen euro kunnen kopen om er hun hoofdkwartier van te maken!!!??? Partij voor de arbeid – partij voor eigen zak ja. Als het voor de arbeid was, zouden ze krotwoningen opgekocht hebben en er nieuwe op laten bouwen -1) arbeid -2)voor de mensen en 3)gedeeltelijk hoofdkwartier!!??

      Heel geloofwaardig, moet ik zeggen!!!, Geef het geld maar aan ons wij zullen het wel opdoen.

      De Nederlanders zijn er alvast in geslaagd om er een volksheld van te maken, en zo kunst binnen het interessegebied en haalbaarheid van gewone mensen te brengen en niet enkel voor een elite.

      Heb inderdaad de biografie van Steven Naifeh & Gregory White Smith in bezit en hoogstwaarschijnlijk heb ik daar de meeste informatie gevonden, dacht via sites van “vrienden van Van Gogh” maar in deze biografie is het het meest uitgespit en na herlezing appendix even terug gedeeltelijk en tijdelijk bijgeschaafd.

      Dat Nederlanders de mythe willen handhaven is net zo voorspelbaar,zoals de Fransen het graf van Napoleon niet willen laten onderzoeken op DNA, in de wetenschap het wel degelijk waar is, het niet zijn resten zijn die daar liggen.

      • Greta Troubleyn zegt:

        Voorgaande tekst was op gedeelte van Christel

      • Fend zegt:

        U schrijft: “Hij was zeker zijn tijd niet ver vooruit, allesbehalve”. Kan u dat eens wat uitleggen?

      • Christel Van den Maegdenbergh zegt:

        Veel geleuter maar je hebt er duidelijk niks van gezien en begrepen.

    • Fend zegt:

      Kijk, “Een leven in brieven”, Meulenhoff, neemt fragmenten op van de brieven van Van Gogh. Fragmenten. Een halve brief is geen brief, tenzij je bijzondere gaven hebt.
      Daartegenover maakt Ronald de Leeuw niet de fout fragmenten op te nemen maar een selectie samen te stellen bestaande uit complete brieven. Nu ja, als je het werk van Ronald de Leeuw, directeur Rijksmuseum, gepubliceerd bij Bert Bakker, als rommel afdoet, dan is dat je recht uiteraard.

      Ik blijf erbij dat het een goede inleiding is, een eerlijke alvast, om vervolgens eventueel over te gaan tot het lezen van de volledige verzameling brieven van Van Gogh. Het is een hele klus, dat kan ik je verzekeren, zet je maar schrap.

      Aangezien ik de brieven gelezen heb, blijft jouw verwijt nog over dat ik de brieven “alleszins” zonder gevoel zou hebben gelezen, Alsjemenou. En zelfs “zakelijk” naar uw gevoel. Wel, wel, waarom zou ik die brieven zakelijk lezen ? Ik heb daarvoor geen enkel motief.

      Verder hou ik niet erg veel van verhaaltjes à la Virginia Loveling.

      Dank dat u mij verzekert dat “een doorsnee mens weet dat net zo’n overgevoelige intellectuele geesten de rust van de natuur nodig heeft”. Zo doorsnee ben ik nu ook niet. Wat ben ik toch dom zeg ! Serieus, heb ik ergens beweerd dat hij de natuur niet zou hebben nodig gehad ? Neen, ik heb gezegd dat hij de verkeerde plaats had gekozen omdat hij natuurmensen om zich heen wilde. Natuurmensen ! Een hoop kleinzielige schepsels kreeg hij rond zich heen. Gauguin had op dat punt beter gemikt. Je weet misschien niet dat een hoop buren een gezamelijke klacht tegen Van Gogh hebben ingediend.

      Ik merk nog op dat u Kandinsky of Marc Chagall niet kan vergelijken met een Van Gogh. Ze behoren tot een heel andere periode met geheel andere doelstellingen. Van Gogh behoort tot de grote zoekers, Kandinsky tot het Bauhaus en Chagall tot de school van Parijs. En indien u respectievelijke successen en/of erkenningen wenst te vergelijken, dan verzeker ik dat u daar veel werk zult van dienen te maken…

      Maar gezien u nog steeds niet op mijn vraag heeft geantwoord, gezien ik u daarvoor eerst de pap in de mond zou moeten geven, heb ik daarover serieus wat twijfels.

      U interpreteert tot in het oneindige, totdat u tenslotte in de lus een G -vorm ziet en dat dan uitgerekend laat samenvallen met de G van Van Gogh en in één schoen Vincent ziet en in de andere Theo. U heeft veel fantasie, maar verwar fantasie vooral niet met gevoel en verwar gevoel niet met kleine emoties. Er zijn mensen die hele verhalen zien in bijvoorbeeld een Pollock. Een vrouw die in verwachting was kon er zelfs een bevalling in bespeuren. Nou ja, in die toestand is dat nog begrijpelijk.

  5. Greta Troubleyn zegt:

    Het zou te ver leiden en zal steeds onvolledig blijven maar krijg het gevoel bij Christel dat het vanuit een stadsdenken is versus dorpsleven verkeerde of onvolledige projectie naar die tijd – of een upstairs – downstairs denken of klasse verschillen en de aanloop van communisme?

    Kinderen van dorpspredikanten stonden ongeacht wie, sowieso dichter bij het volk, dat was hun taak en opdracht, heel normaal. Daar is Vincent Van Gogh geen uitzondering op, zowel in de geest van omgeving als de indringende invloed van religie. Ontelbaar, zijn waarschijnlijk de mensen die misschien nog beter konden tekenen, maar nooit de marge van de geschiedenis hebben gehaald?

    • Fend zegt:

      Ach, Van Gogh leefde in net in die periode waarin de religie zijn macht aan het verliezen was. Dat hij zichzelf een halve predikant moet hebben gezien, sluit aan bij wat ik al schreef, zijn gebrek aan mensenkennis.
      Ach, goed kunnen tekenen speelde in zijn tijd nog weinig rol in het erkend worden als kunstenaar.

  6. Fend zegt:

    Mag ik nog een antwoord verwachten op mijn vraag of u eens wat nader kan uitleggen waarom u schrijft dat “Van Gogh zijn tijd niet ver vooruit was, allesbehalve” ?

    • Greta Troubleyn zegt:

      Als gij eerst enkele redenen geeft waarom gij denkt van wel en op welk terrein.

  7. Greta Troubleyn zegt:

    Om het even met enkele schilders in ongeveer zelfde tijdsgeest, dichter bij huis, te bevragen. Waar ligt het grote verschil met James Ensor – Eugène van Mieghem of Rik Wouters en/of zijn ze niet evenwaardig op hun eigen domeinen aan een Van Gogh?

  8. Greta Troubleyn zegt:

    Neen, het is hier toch parels voor de zwijnen gooien…

  9. Fend zegt:

    Daar is iets van maar met uw interpretatiezucht kan u heel lang contempleren over wie de parel is en wie het zwijn.

Reacties zijn gesloten.