Zuhal Demir, excuusallochtoon tegen wil en dank – en waarom dat mijnwerkerssjaaltje er net iets over was

zuhaleed2

Zuhal Demir, onze kersverse minister van gelijke kansen,- dat is een vrouw met ballen, we moeten daar niet flauw over doen. Als dochter van een arm migrantengezin voelde ze zich niet te beroerd om scheep te gaan met een partij van rijke blanke mannen, omdat dit nu eenmaal de mooiste carrièrekansen bood. Dat is flink en zo hebben we het graag. Haar Koerdische afkomst was voor de N-VA een plus: de voormalige Volksunie (de linkervleugel dan vooral, met Willy Kuypers op kop) flirtte al graag met het Koerdische autonomisme, als spiegel van het Vlaams-nationalisme, ook al past die vergelijking geschiedkundig als een tang op een varken.
Zuhal heeft in vroegere interviews steeds haar afkeer geuit van het gepamper van “mensen met een migratieachtergrond”, zoals dat heet. Ze wil helemaal niet opgevoerd worden als modelallochtoon maar gewoon op haar capaciteiten worden afgerekend. “Ik wil beoordeeld worden als Zuhal Demir, niet als vrouw of Turkse” is een bekende quote van haar.

Rollenspel

Dat was nu echter precies hoe ze door de partij werd opgevoerd om de keuze van haar als staatssecretaris in de verf te zetten: als een exotische poes die toch de Vlaamse klei weet te animeren. Een vrouw met een kleurtje en een geurtje, die mogen er ook wezen.
“Zuhal was het best geplaatst om ons verhaal van Gelijke Kansen te vertellen”, zei voorzitter Bart De Wever, verwijzend naar haar migratie-achtergrond, maar ook in één beweging naar haar vrouwzijn, mijnwerkersdochter én Limburgse,- allemaal beperkingen dus die via positieve discriminatie worden opgelost en haar in die stoel van gelijke-kansen-madam parachuteren. Help.
De vreselijke woorden knuffelallochtoon, excuustruus en pamperproleet duiken hier op, net bij iemand die dat niét wil zijn of dat althans beweert. Haar socialistische evenknie Meryame Kitir, Genkse van Marokkaanse afkomst én ex-fabrieksarbeidster, worstelt met hetzelfde groot etiket op het voorhoofd : “Ik ben vrouw, allochtoon, en van bescheiden komaf,- en zie eens welke kansen ik van de partij kreeg”. Een Limburgs accent helpt, jammer dat ze ook niet in een rolstoel zit.
Maar de dame Zuhal Demir dus, in haar bijnaam van iron lady. Neen, een seutenrol is voor haar niet weggelegd. Ze wordt er door de partij integendeel op uitgestuurd om de “harde” standpunten uit te schallen: allochtonen moeten stoppen met zeuren en werklozen moeten de handen uit de mouwen steken, beperken in de tijd die uitkeringen! Dat ligt wellicht in haar aard, maar het feit dat ze dit als vrouw doet is communicatiestrategisch ook goed bekeken. Je aanvaardt dat soort uitspraken nu eenmaal eerder van een pronte babe dan van oude krokodillen, ook al verdelen die achter de schermen de rollen. Het is dus allemaal een beetje poppenkast. Zuhal Demir is een sterke, zelfbewuste vrouw maar tegelijk handpop in een goed geregisseerd rollenspel. En dat wil haar wel eens parten spelen.

zuhalbabe“Siegfried Bracke adviseerde me om wat decolleté te laten zien”, zei ze in P-magazine naar aanleiding van haar pikante fotoshoot in het parlement. Dat uitgerekend het grootste communicatiegenie van de N-VA dat aanraadde, is veelzeggend: het was één van de domste exploten in haar carrière, opgezet als een compensatie voor haar imago van harde tante (“Ik wou me eens van mijn vrouwelijke kant laten zien”). Tja, hoeveel kanten kan een mens hebben. Dat laveren tussen de status van bitch en vamp bewijst alleen maar hoe moeilijk het is voor een vrouw om aan politiek te doen zonder een hoop clichés mee te sleuren en de positieve discriminatie te ondergaan. Politica’s,- het zijn en blijven kutwijven.
Misschien was het ook wel een idee van Siegfried Bracke om Zuhal met dat mijnwerkerssjaaltje van haar papa naar de koning te laten gaan om trouw te zweren aan het Belgische volk. Dat is toch de zieligheid ten top. Het is alsof de zoon van een boerenfamilie de eed op klompen zou afleggen. Of een telg uit een zeevaardersgeslacht die zich op visserslaarzen en met netten getooid ten paleize zou begeven. Het is wel carnaval, maar toch.
Uitpakken met je bescheiden afkomst is vandaag zo lachwekkend als pochen met een adellijke stamboom of familiefortuin. Voor de rest is Zuhal Demir zo Vlaams als u en ik. Weliswaar met een vreemde naam en een gebronsde huid, maar die heb ik ook, als nazaat van een Spaanse renaissancepaus, en dat vertel ik alleen als er me om gevraagd wordt, zoals nu. Gelijke kansen, het blijft een niet zo nuttig maar wel vermakelijk staatssecretariaat. Echt iets voor een vrouw dus.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

16 reacties op Zuhal Demir, excuusallochtoon tegen wil en dank – en waarom dat mijnwerkerssjaaltje er net iets over was

  1. eddy zegt:

    Hard oordeel over Zuhal Demir, een paar dagen in functie. Tijd zal uitwijzen of dit juist was. Nooit zo’n oordeel gelezen over andere vrouwen in de politiek, waarbij kritiek op hun voorstellen, beleid en voorzitterschap meer gegrond en wenselijk is. En dat zijn zeker “kutwijven”, om uw term te gebruiken.

  2. filips bossuyt zegt:

    Beste Johan, de nva is zeker niet je beste vriend. Mevr Demir kan eens goed aan die unia boom schudden en liefst van al omduwen.

  3. Hans Becu zegt:

    Belachelijk zo langzamerhand, de nva obsessie van JS. . Zijn er echt geen andere politici om over de hekel te halen ? Sanctorum lijkt Louis Van Dievel van de redactie.be wel. ik weet het nu wel zeker : die Vlaamse republiek, die komt er nooit, want Vlamingen, en zeker Vlaamse republikeinen, zijn masochisten zonder ballen, en ze beseffen niet waarover machtspolitiek echt gaat. Want dat schrijven nu de nva ein-de-lijk die draak van Unia op de schop neemt, faut Le faire.

  4. Marc Schoeters zegt:

    Zuhal Demir “excuustruus” of “exotische poes” noemen? Dan moet je als filosoof al behoorlijk het noorden kwijt zijn. Of zijn het de genen van de Spaanse renaissancepaus die opspelen? Zuhal Demir is f-a-n-t-a-s-t-i-s-c-h. Zij laat er geen gras over groeien. Zij doet haar familienaam alle eer aan en vloert ijzersterk met beide voeten vooruit het aberrante gedrocht dat Unia heet. Een door overheidsgeld betaald instituut dat de Orwelliaanse inquisitie is van de politiek correcte kerk. Geleid door Elke Keytsman – een van die inwisselbare poco-poppetjes die al jaren links in de marge ritselen en die het duizend keer meer verdienen om eens filosofisch gefileerd te worden. Keytsman! Cijferaartje – studeerde bedrijfsmanagement en toegepaste economische wetenschappen. Apparatsjik – al heel snel ambtenaar en beleidsmedewerker dank zij de juiste (groene) partijkaart. Exhibitioniste – vond het nodig een publiek internetdagboek bij te houden. Foute collaborateur – steunde in haar topfunctie bij Oxfam de UAWO. Dit is een mantelorganisatie voor “landbouw” van het Volksfront voor de Bevrijding van Palestina – officieel door Europa bestempeld als terreurorganisatie. Elke Keytsman – cijferaartje, apparatsjik, exhibitioniste en foute collaborateur – is de “geschikte” vrouw om aan het hoofd te staan van Unia. Een organisatie die het wanproduct is van de “culture of complaint” (om het baanbrekend boek van Robert Hughes over de poco-ziekte te citeren). Een organisatie die meer oog heeft voor “gekleurde” klachten dan voor de problemen van oudere werkzoekenden op de arbeidsmarkt, vrouwen zonder hoofddoek die op straat worden nagesist en betast, Joden die met stenen worden bekogeld, homo’s die uit de monoculturele moskeebuurt worden weggepest. Unia – dat zonder blikken of blozen pleit voor vacatures “nur für Frauen”. Unia – dat mensen als Rachida Lamrabet in dienst heeft die openlijk nazistische organisaties als Hamas steunen. Unia – dat onder de vroegere benaming van Centrum voor Gelijkheid van Kansen heeft weggemoffeld dat de drie koppels die in Sint-Niklaas niet wilden gehuwd worden door de zwarte schepen Wouter Van Bellingen MAROKKAANSE koppels waren. Met medeweten van Van Bellingen – die blijkbaar geen allochtone racisten wil vervolgen maar wel die stoute Zwarte Piet wil verbieden. Komaan – Zuhal. Ik vond het – als zoon van een arbeider en een poetsvrouw – mooi hoe jij die mijnwerkersjaal van je vader droeg. Ik heb nog nooit N-VA gestemd maar samen met vele echt linkse vrienden en kennissen zeg ik nu – go go go Zuhal! Go – iron lady met het grote hart! Mest dat fundamenteel antidemocratisch Unia-zootje uit. Maak een einde aan de partijdige poco-denkpolitie! De democratie verdient beter dan Elke Keytsmannen.

    • Ines zegt:

      Maar mr.Schoeters toch, natuurlijk is ZD een excuustruus, het is gewoon even wennen voor u omdat ze er nu aan de rechterzijde mee uitpakken.Zo hard als Anissa Temsamani, Almaci, Kherbach, Kitir, enz.werden afgebroken, zo fluweelzacht wordt Zuhal bejegend door de nva(en VB)-achterban.Ze is zo FANTASTISCH omdat ze wonderbaarlijk precies uitkraamt wat u denkt.En ps: dat belachelijk sjaaltje ging recht naar uw hart omdat koketteren met een armoedige jeugd het nu eenmaal goed doet bij “hardwerkende” Vlamingen. Ik heb persoonlijk meer te doen met excuustruzen van rechts dan die van links. Omdat ze dubbel hun best doen om maar geen excuustruus te zijn, gaan ze tot in het absurde mee om de beste van het (nva) klasje te zijn.Dat zie je nu bij ZD: hardvochtiger, aanvallen op instellingen en sociale verworvenheden die haar hele leven hebben ondersteund of denkt Zuhal dat de nva het beste zou voor gehad hebben met de mijnwerkers en hun rechten mocht ze het voor het zeggen hebben gehad in die periode.

      • Hans Becu zegt:

        Ik vind het ongelooflijk dat een vrouw van allochtone afkomst die carrière maakt een excuustruus wordt genoemd door mensen als Ines, duidelijk links te situeren. En Kitir keihard aangepakt ? Ze is de chouchou van de media, net zoals Almaci en Kherbache, waarmee ik het eerste harde kritische interview nog moet lezen. Demir is gewoon zeeer vervelend voor links en de daarmee verbonden zwaar gesubsidieerde welzijns, integratie, minderheden en migratie-industrie. Unia dient niet om het probleem van racisme en integratie op te lossen, maar om het buiten proportie op te blazen. Afschaffen die handel.

    • Taalgaardenier zegt:

      Daarin is ze niet enkel zélf mis, maar jullie ook allemaal. Een mijnwerkerszakdoek was niet rood met witte bolletjes en strepen, maar rood met zwarte bolletjes en strepen. De laatste zijn nu praktisch niet meer te koop en waren bestemd voor de mannen. Bv. boeren, zware industrie arbeiders, mijnwerkers, enz.
      Hoe ik dit met zekerheid weet? Mijn vader was 28 jaren werkzaam in de mijn van Zwartberg en bovendien een boerenzoon. Oudere keuterboeren in de Kempen en Limburg bevestigden het kleurverhaal. Zelf heb ik nog een tiental van die zakdoeken geërfd.
      De rode achtergrond komt natuurlijk van het socialisme. Vergelijkbaar met rode nummerplaten, rode fietspaden, vroeger rood-witte verkeerspalen, overschrijvingsformulieren die hun rode kleur kregen via de post die er het eerst gebruik van maakte, enz.
      De meeste volksdansgroepen e.d. gebruiken nog enkel de rood met witte bolletjeszakdoek. Die werd in werkelijkheid enkel door de vrouwen gebruikt als sjaaltje. De echte mijnwerkerszakdoek, werd nooit als sjaaltje gebruikt door de mijnwerkers, maar zo goed als alleen voor snot, rochels en zweet. Omdat ze zo vies waren mochten ze van mijn moeder zelfs niet mee in de gewone was, maar ze werden in een keteltje afgekookt en de arme man moest ze dan zelf nog met de hand wassen. In de tijd dat ze ook nog op Zaterdag werkten!
      Het formaat is voor een goed sjaaltje ook wat te klein (55x55cm). Om écht als sjaal te gebruiken (zoals de koeiers in de VS) heb je een échte mijnwerkerszakdoek (65x65cm) voor nodig, die is dus nogal wat groter. Beide nog steeds hier te bekijken, indien gewenst.

      Zelf werk ik momenteel aan een Vlaamse arbeiderszakdoek. Gele achtergrond met zwarte streepjes, en zwarte, ronde leeuwlogo’s i.p.v. bolletjes en 70x70cm. Op die manier kan hij inderdaad als halsdoek dienen en kan je er zoals de bedoeling was, er het zweet van je gezicht mee afvegen.
      Heb ontwerp en zoek nog hulp want Autocad is niet echt geschikt en Illustrator beheers ik zelf niet.

      • Christel Van den Maegdenbergh zegt:

        @Taalgaardenier, dat konden ze toch niet weten, hé. Ook mijn papa had zulke rode zakdoeken met witte bollen en hij werkte niet in de mijn, wel op de velden :-). En inderdaad, hij gebruikte ze eerder om het zweet van zijn gezicht af te vegen wanneer hij op een bloedhete zomerdag de hooibalen met zijn hooivork ging oppakken om op de hooiwagen te stapelen. Je zou het hem niet nageven, zo’n tengere man van amper 1,60 meter. En hij is helemaal geen socialist – nee, hij noemde de SP’ers steeds ‘rode rakkers’. Mijn vader is een boer in hart en nieren. Mijn grootvader had hem graag naar de unief gestuurd zoals zijn oudere broer, die arts werd. Maar nee, hij sleet niet graag zijn broek op de schoolbanken en liet liever de polderaarde en zaadjes door zijn grote handen glijden. Ik zie hem nog met een korenhalm tussen zijn tanden fluitend door zijn weilanden lopen.
        Ik kan Zuhal Demir goed begrijpen, dat ze een stukje van haar vader met zich wou meedragen. Haar vader was in Turkije onderwijzer. Niet moeilijk dat hij zijn dochters steeds stimuleerde om boeken te lezen en te studeren. Hij ging in de mijn werken om zijn gezin een betere toekomst te geven. Een echte vader. Zo is mijn vader ook, hij zou eveneens voor mij door het vuur gaan. Al zou ik natuurlijk niet zijn klompen dragen :-D.

    • andre zegt:

      die vader heeft nooit in de mijn geweest

  5. Marc Schoeters zegt:

    Ps. Zuhal Demir droeg bij het afleggen van haar eed het mijnwerkerssjaaltje van haar vader. Zo’n sjaaltje is louter symbolisch. Dit kan men op geen enkele wijze vergelijken met een boerenzoon die op klompen zou verschijnen of een visserstelg die met laarzen en netten op de proppen zou komen. Zo’n vergelijkingen gaan volledig mank. Hoe kan een filosoof zo de plank misslaan? Alsof Zuhal Demir met een mijnwerkershelm en een boormachine zou opgedraafd zijn! Het mijnwerkerssjaaltje was gewoon een eerbetoon van Zuhal aan haar vader. Een werkende “allochtoon” die zich niet wentelde in de “klaagcultuur van het slachtofferschap”. Een vader die elk van zijn dochters stimuleerde om te lezen, te denken en te studeren. Daar kunnen de huidige aanbieders en consumenten van de zielige maar lukratieve “migrantenindustrie” een lesje uit leren.

  6. Jozef Leijnen zegt:

    Mr Sanctorum u verkondigt hier pure rascistische taal. Dit is beneden alle peil en elke commentaar onwaardig!!!

  7. Hugo Westdorp zegt:

    Als Sanctorum over de NVA schrijft (filosofeert noemt hij het) is hij plots dat kleine jongetje dat het noorden kwijt is en zurig begint te snotteren. Ergens moet er ooit iets gebeurd zijn in het verre verleden waardoor zijn trauma’s en frustraties telkens weer aangewakkerd worden als het over de NVA gaat. Zielig is het. Misschien dat de “filosoof” eens best een afspraak maakt met de psychiater.

  8. Marc Schoeters zegt:

    Even de puntjes op de i over “linkse” en “rechtse” politica’s van allochtone afkomst – ter verlichting van Ines Anonymus & anderen. Een “linkse” allochtone politica is iemand die naadloos past in het nog steeds alles overheersende politiek correcte discours: elke migrant is een “slachtoffer van discriminatie”, de islam is de “vredelievende godsdienst van de armen”, en elke andere mening is racisme dat door Unia moet worden bestreden. Een “linkse” allochtone politica wordt geknuffeld door de elite. Zij brengt subsidiegeld in het laatje voor de miljardenbusiness van de migrantenindustrie en door haar te steunen profileren wij ons als deugende en verdraagzame Gutmenschen. Een “rechtse” allochtone politica doorbreekt dat gemakkelijke plaatje van “deugend links” en “racistisch rechts”. Migranten willen gelukkig niet allemaal voor de rest van hun leven “slachtoffer” spelen. En velen van hen kennen het totalitaire karakter van de islam uit eigen pijnlijke ervaring. Het spreekt vanzelf dat de migrantenindustrie zo’n “rechtse” spelbrekers als gevaarlijke nestbevuilers beschouwt – de honingpotten van de miljardensubsidies komen in gevaar! Zo’n “rechtse” migrant moet dus onschadelijk worden gemaakt. Kaltgestellt! Een treffend voorbeeld is het lot van Ayaan Hirsi Ali. In Somalië geboren. Op haar vijfde genitaal verminkt. Als jonge vrouw naar Nederland gevlucht. Zij werkte er zich op als lid van de Tweede Kamer. Maar zij zei niet de dingen die de politiek correcte elite graag hoort. Zij wees op het gevaar van de islamisering en werd atheïste. Samen met Theo Van Gogh maakte ze de film “Submission” over de fundamentele vrouwvijandigheid van de islam. De titel van haar boek “De zoontjesfabriek” vatte de rol van de mohammedaanse vrouw goed samen. Ayaan Hirsi Ali paste niet in het politiek correcte discours – dus men heeft haar met pek en veren uit Nederland verjaagd. Omdat ze jaren eerder een fout geboortejaar had opgegeven – ook al was dat om zichzelf te beschermen. De poco’s – die altijd klaar staan om eender welke onjuistheid van hun migranten te bedekken met de mantel der liefde zolang ze maar hun rol blijven spelen – aarzelden niet om de “islamofobe verraadster” Ayaan Hirsi Ali aan de schandpaal te nagelen. In België zien we hetzelfde fenomeen. Een “rechtse” Demir wordt keihard door bijna heel het politiek correct establishment uitgespuwd en beklad. Ook door de katholieke pilaarbijters en de liberale zakkenvullers. Maar van een “linkse” Almaci wordt helemaal nooit gevraagd een openlijk standpunt in te nemen tegen dictator Erdogan – ook al heeft ze nog altijd officieel een Turks paspoort. Alle hypocrisie is toegelaten – als het maar past in het “muliculturele” of “superdiverse” sprookje. Een duur sprookje – dat ons nog veel duurder zal te staan komen. Als we onze vrijheden willen redden dan zullen we de Ayaans en Zuhals nog hard nodig hebben.

  9. Marc Schoeters zegt:

    En last but not least – even iets over de rechten van mijnwerkers. Het valt me steeds weer op dat aanhangers van de politiek correcte kerk weinig of geen besef hebben van de concrete en echte geschiedenis. Komt dat omdat ze halfzacht christelijk werden opgevoed in de safespace van hun “verlichte” college en hun kleinburgerlijk thuismilieu? De geschiedenis is helaas nooit zwart-wit. In de winter 1965-1966 braken er in dit land grote mijnstakingen uit. Op 31 januari 1966 werden tijdens betogingen twee mijnwerkers door de rijkswacht doodgeschoten – Jan Lator en Valeer Sclep. Het schietbevel kwam van de toenmalige minister van binnenlandse zaken – Alfons Vranckx. Geen katholiek, geen liberaal, geen Vlaamsnationalist – maar een SOCIALIST! Het was de Zwarte Bladzijde van Zwartberg. En de moordenaar van de mijnwerkers was “rood”. Ik heb toen met eigen ogen mijn socialistische vader zijn lidkaart van de BSP zien verscheuren. Sindsdien ben ik anarchist en vrijdenker. Ik heb van politiek correcte Deugdmensen geen lessen te krijgen. Het interesseert me niet of iemand “links” of “rechts” of “internationalist” of “nationalist” is. Het gaat fundamenteel om authenticiteit. Zuhal Demir en Ayaan Hirsi Ali zijn authentiek. De Deugdmensen van de politiek correcte kerk niet. Integendeel – ze vormen op dit belangrijke scharnier van de Europese geschiedenis een groot gevaar voor de eeuwenlang bevochten vrijheden van dit unieke continent. Dus go go go Zuhal – mooie mijnwerkersdochter. Deze linkse man staat aan jouw zijde. Tegen alle politiek correcte gelovigen en hun meesters past maar 1 antwoord: no passeran.

    • Paul Vanhoovels zegt:

      Of J.S. nu schrijft met de linkerhand of rechts zoals het zou moeten is het minste van mijn zorgen. Maar feit is wel dat zijn blog open staat voor alle meningen. En er gebeurt hier tenminste niks wat er op wijst dat hij zijn blog alleen open stelt voor mensen die alleen zijn mening zouden delen. Ik grijp dan nog maar eens de gelegenheid aan om er op te wijzen dat dit niet zo vanzelfsprekend is. Ik ken andere fora waar moderators plots zeemzoet laten weten dat je er uit vliegt voor bepaalde tijd. De echte reden vermelden ze niet.
      Het enige wat je mag weten is de korte vermelding : “wegens persoonlijke aanval”.
      En hoezeer je U nadien afvraagt over het feit tegen wie je aanval gericht was; je zal het nooit te weten komen. Het licht gaat pas branden als je alle vorige verwittigen te samen legt en overweegt of je zaken hebt gezegd met inhoud die niet pasten in het kader van een bepaalde partij. En als je dan bovendien vaststelt dat je op een forum zit waar over niks wordt besproken en waar hooligans zich godganse dagen bezig houden met mekaar uit te schelden en tribunestoeltjes naar mekaars hoofd te werpen dan besef je nog vlugger
      dat de gebruikte argumentatie andere doeleinden beoogt.
      Met de huidige wetenschap zou ik binnen korte tijd gerust kunnen terug keren. Ik weet nu wat mag en zeker wat niet mag. Maar ik heb het reeds dikwijls in bedekte termen aangekaart dat de gebruikte taal en intenties op dat forum mij niet lagen.
      Maar dergelijk forum kan mij na dit voorval zeker niet meer bekoren.
      Vrijheid van deftig spreken is mij te heilig. Waar dit niet naar waarde wordt geschat of wordt ingeperkt via kunstgrepen is krijg ik het gevoel te vertoeven in een dictatuurgevangenis.
      En zo ver zal het komen. Hooligans huilen zelfs ganse dagen om het zover te krijgen.
      En er zijn reeds partijen die er op inpikken. Je voelt het aan zonder zelfs fijngevoelig te zijn. Eerst de boel laten verrotten door Ali Baba en zijn veertig rovers en nadien de duimschroeven voor de ganse maatschappij. Want die moet hoogdringend beschermd worden. Momenteel is men bezig met de toekomstige worstelaars in te smeren met voldoende olie.

      • Paul Vanhoovels zegt:

        En nu iets over echte discriminatie. Discriminatie is iets van alle tijden; feitelijk ingebakken in de mens zelf. Waar het voorheen de witte discriminatie onderling was is de aandacht nu verschoven naar de bruine discriminatie.
        Mensen van mijn leeftijd zijn er niet veel meer om te getuigen hoe het hier vroeger was.
        Mijn moeder heb ik altijd geweten met een hoofddoek op. Er zijn daaromtrent nooit problemen geweest destijds. De invasie van allochtonen is dus te laat gekomen.
        Bij gebrek aan beters hadden wij dus andere spelregels om te discrimineren.
        Mijn moeder had maar één kind. Wegens misval was verdere kroost nadien niet meer mogelijk. Hoe dikwijls heeft zij destijds moeten slikken; in mijn bijzijn zelfs; dat ik wel een bedorven kereltje moest zijn. De heersende klasse had destijds uitgemaakt dat de wijnrank liefst zoveel mogelijk vruchten moest dragen. Zelfs verschrompelde vruchten genoten toen voorrang zolang ze maar niet een bepaald niveau overschreden.
        Er waren toen natuurlijk ook goede CVP’ers. Maar de top was van een ander allooi.
        Een van de kampioenen was er ene uit het onderwijs die alles natuurlijk beter wist dan het plebs. Voor de verkiezingen was er destijds geen enkele boom veilig want overal werd er een nagel ingeklopt om er een hart aan te bevestigen met de tekst : “De man met het hart”. De CVP heeft wel nadien vlug ingezien dat hij geen slecht hart had want hij had helemaal geen hart. Over ondergetekende wist hij te vertellen tegen iedereen die het horen wilde dat ik…….geen groot licht was in zijn klas. Heden vraag ik mij nog steeds af waar hij ooit les aan mij gegeven heeft. Maar verificatie van feiten waren ook destijds peanuts. Wat God voor waar verkondigde mocht niet betwijfeld worden.
        Uiteindelijk ving ik mijn middelbare studies opnieuw aan op vijftienjarige leeftijd in “Het koninklijk Atheneum”.
        Weg dus met het college. Mijn ouders namen die beslissing.
        Maar ik was wel de pineut. Gelukkig behoorde ik gedurende zes jaar tot de top van de klas. Kon ook niet anders want ik was bijna vier jaar ouder en ook vier jaar slimmer dus .
        Behalve op het mondelinge eindexamen. Toen kon ik plotseling bijna niks meer.
        Maar ik behaalde wel een diploma. Ik herinner mij ook nog de woorden van de godsdienstleraar destijds. Die wist te vertellen op zijn examen dat het goed was voor één keer want hij had gedurende zes jaar niks dan “misérie” met mij gekend. ??????
        Goed. Ik had dus een diploma. Maar ik kende geen fluit en van hetgeen ik moest weten.
        Wij wisten wel hoeveel ton steenkool België uitvoerde en naar welk land en hoeveel kindjes Pepijn de Korte had; de buiten-echtelijke natuurlijk niet meegeteld. Die waren er nooit. Maar van enige taalkennis zoals Frans of Engels kenden wij geen barst.
        De leraar Frans gaf ons zelfs examenvragen bij voorbaat want anders was de ganse klas gebuisd geweest.
        En nadien ben ik gaan werken. In de taal van Voltaire nog wel.
        De eerste periode van tewerkstelling is een tijdspanne die ik graag vergeet.
        Sommige tweetalige Vlamingen die er zaten/lagen vonden het zelfs enorm vermakelijk dat ik niet wist waar in het Vlaamse land “Montaigu” gelegen was.
        Een Waal uit “Moucron” die ook studies had gevolgd aan den “Athenée Royale” wist mij de eerste dag wel het volgende mede te delen; ik citeer : “Nous n’avons pas eu la base Pol”. Een van de enige mensen die ik er ontmoette die respect afdwong.
        En nu? Ik betwijfel of de werkende mens zal krijgen wat hem toekomt en dat is een menselijk bestaan en waardigheid.

Reacties zijn gesloten.