Belgisch astronoom ontdekt Trappist, of de verrijzenis van Eddy Wally: hoe het heelal toch een carnavalsgrap blijkt

wally-in-space

Een bekentenis. Zo ongodsdienstig als ik ben, zo intens ben ik gefascineerd door de katholieke rituelen en iconen, het is een spreidstand waar ik moet mee leven, en sinds Reve weet ik me niet alleen.
Het katholicisme is met voorsprong de vrolijkste en minst ethisch bezwaarde godsdienst ter wereld. Mocht de duivel religieus worden, dan werd hij katholiek, dus blijft het ook voor mij een plan- B-religie mocht het fout lopen en god toch blijken te bestaan.
Alleen al in woorden bewijst het katholicisme zijn superioriteit, met geen enkele andere godsdienst vergelijkbaar. Waarom? Omdat het een geloof is dat zichzelf niet vertrouwt, lees maar eens de columns van Rik Torfs.
De oude Grieken mogen het uitgevonden hebben en de Romeinen literair geperfectioneerd, maar alles wat wij vandaag kennen als ironie, is katholiek. Ironie, als dubbelzinnigheid in de tekst, en décalage tussen woord en daad. Ironie als hoogmis van de humor, waarin de quasi-ernst, soms zichtbaar als hypocrisie, zo lang mogelijk wordt volgehouden tot het schandaal uitbreekt en het decor quasi instort. Daarom zijn atheïsten humorloze zeurpieten, protestanten idem, en moslims nog veel erger. Geef mij maar de katholieke schijn-heiligheid.
Friedrich Nietzsche, zoon van een dominee, zat er dan ook ietwat naast toen hij het Christendom misprees als duffe slavenmoraal. Voor mij is de katholieke pendant een volstrekt amorele religie die god zelf bedot door van de tien geboden een Belgisch wetboek vol achterpoortjes te maken, en van de biecht een dubieuze belastingaangifte. Charades, quiproquo’s en verkleedpartijen, maskers, dubbele waarheden en alternatieve feiten: wie het katholicisme wil begrijpen, moet de villa politica bestuderen. En omgekeerd.
Lava

Dat brengt ons naadloos op wat zich deze dagen afspeelt in la Flandre profonde: de voorbereidselen tot carnaval, dat niet toevallig gelijk loopt met de ontknoping van het cumulschandaal. Ja, ik weet wel dat het een Germaans lentefeest is en een echo van de Romeinse saturnaliën, maar Vastenavond (mardi gras) is een oer-katholieke draaibeweging waarin de lust voor de last komt, de beloning voor de inspanning, en de zonde zich haast als een rituele verplichting opdringt. Niets is wat het lijkt, en alles is voor-wendsel.
Deze parodiemis is meteen ook oer-Belgisch, met wat Zuidhollandse echo’s. Zonder chauvinisme: weinige volksstammen zijn in staat om zo de zinloosheid van het leven op te heffen tot levenskunst, als de tribus tussen Maas en Noordzee, onder het motto: “In het heelal is ’t alle dagen carnaval, in het heelal is ’t alle dagen bal. In het heelal is ’t alle dagen carnaval, en het heelal is overal”.
We schrijven 1989, de Muur staat op instorten, in China wordt een studentenopstand bloedig neergeslagen, de eerste aflevering van The Simpsons wordt uitgezonden, en mijn essay “De kosmologische lotgevallen van god in het heelal” belandt van de drukker rechtstreeks in de papiermolen. Daarnaast wordt Lava een onovertroffen hoogtepunt van het Vlaamse televisiewezen, een SF-parodie met in de glansrollen stripverhaalmens Herr Seele (Mijnheer Stock), Wendy van Wanten op haar hoogtepunt (Emanuella) en uiteraard de onsterfelijke idioot uit Ertvelde, Eddy Wally (kapitein van het ruimteschip Chérie).

trappistsystem

Wat hebben zij te vertellen? Volstrekt niets. Wat willen ze? Full speed doorgieren naar nergens. Wat ontdekken ze? Een kosmische biertent. Want ja, natuurlijk is het heelal een klucht en onze wetenschappelijke nieuwsgierigheid een verdoken hang naar absurditeit.
Alleen zo kan het dat de ster die via de TPPST (Transiting Planets and Planetesimals Small Telescope) op 40 lichtjaren werd ontdekt, vanwege een landgenoot, een zekere Michaël Gillon, de naam Trappist kreeg. Zeven planeten rond die “zon” werden al ontdekt, die, jawel, ook Trappist worden genoemd. Drie ervan zouden vergelijkbaar zijn met de aarde (aanwezigheid van een atmosfeer, water, of in dit geval waarschijnlijk bier) en dus leven kunnen bevatten. Of een toekomstige bestemming voor ruimtereizen vanuit de aarde kunnen zijn. 40 lichtjaren: zelfs met een superraket doen we er zowat 44 miljoen jaar over, ik kan er een paar dagen naast zitten.
Het uitdijend heelal benoemen als een café met zeshonderd biersoorten: werkelijk alles besmet de Belg met onzin, de wetenschappelijke bladen spreken er schande over. U begrijpt: dit is een carnavalsgrap, en eentje van het betere, religieuze soort. Als er een Trappiststelsel bestaat, ergens ver weg, dan ligt dat vooral aan onze hang naar onzin en neiging om het weten te hanteren als een kunst om de lach op te wekken. God is nergens, zijn hilarische schaduw overal, en het bier doet ons verder scheel kijken in die telescoop (“te diep in het glas”) tot we werkelijk van alles zien dat er niet is. Gans de kosmologie en astronomie liggen plat, we hebben ons heel de tijd verkeken, er is niets in het universum dat niet eerst in ons hoofd zat en eruit wou. Een enorme opluchting is dat toch: weten dat we niets weten, dat het leven een farce is en het universum een pretpark (Wallybi) annexe spookpaleis met een parking vol schuddende bussen en gesloten gordijntjes.
Vergeet Aalst, het heelal is werkelijk overal. Of waarom de wet van Wally Newton en Einstein moeiteloos zal overleven.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Een reactie op Belgisch astronoom ontdekt Trappist, of de verrijzenis van Eddy Wally: hoe het heelal toch een carnavalsgrap blijkt

  1. Paul Vanhoovels zegt:

    Proficiat J.S. Je hebt het volledig door. We moeten nu niet meer het graf van de profeet openen om hem toe te laten om op een andere planeet ten hemel te worden opgenomen. Door het heelal zweven kon hij wel maar om door de muren van zijn graftombe wandelen was er teveel aan.
    Erger is wel dat het plebs pas na de middeleeuwen mocht weten dat God werd geschapen naar het beeld en gelijkenis van de mens. Het flatteert ons wel. God die ons heeft afgekeken en gedacht heeft : “Wow; zo wil ik er ook uitzien!”
    Tja; voorheen stelde hij inderdaad ook niet veel voor. Wie vindt een brandende braamstruik tenslotte nog mooi of goddelijk? Er is niks bruikbaar in sociale context aan een verdorde struik die in brand staat. Vroeger en zelfs nu nog moet de wijnrank vol met vruchten hangen.
    Maar toen was er geen enkel probleem. Het teveel aan vruchten donderde immers aan de rand van de planeet aarde de afgrond in te samen met het teveel aan water.
    En wie anders durfde beweren eindigde op de brandstapel.
    Er was voor alles een oplossing.
    De tijden zijn veranderd. Waar voorheen het plebs te hoop liep om getuige te zijn van gevierendeelde mensen of mensen zonder kop krijg je ze heden niet meer warm om een wandeling te gaan maken in Brussel. Want er is daar toch niks te zien.
    En wat Zuhal betreft; de duistere achtergronden van de keuze terzijde gelaten; geniet ze toch
    mijn voorkeur. Ze zal veel moeten rimpelen om haar bonus op de anderen kwijt te geraken.
    Ik ben zowat uitgekeken op die oude gebochelde Quasimodo’s die poker spelen met ons geld.
    Maar Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. Ook daar gelijkt hij inderdaad op de mens.

Reacties zijn gesloten.