De “houdgreep” van Trump: politiek is oorlog, en waarom zeker Japanners daar niet flauw moeten over doen

trump

Regels, conventies, waarden, normen: ik blijf een adept van Desmond Morris en de antropologische school van de mensaap. Vriendschap is het meest misbruikte woord, en de gebaren errond stille leugens. Ze doorzien en ontmaskeren, een aangename bezigheid die telkens weer het inzicht in de menselijke soort vergroot.

Een paar dagen geleden kwam de oorsprong van het glazen klinken nog eens ter sprake: door de inhoud van de twee bekers ritueel te mengen was men zeker dat de andere geen gif had toegediend. Werkelijk alle beleefdheidsregels zijn ontstaan uit wantrouwen, jaloezie, seksuele appetijt of gecamoufleerde agressie. De omhelzing gaat door voor een vriendschaps- of liefdesgebaar, maar kijk eens hoe twee worstelaars elkaar “omhelzen”. En wie zegt dat een man zijn vrouw niet heimelijk wil wurgen, via de stevige knuffel? En wat is een cadeau anders dan een middel om de ontvanger aan zich te binden of hem/haar zelfs af te persen?

Zo ook de handdruk. Er zijn tientallen manieren om hem uit te voeren (stevig, slap, schuivend, zweterig, uitstekend als een wapen, heftig schuddend, vanuit de bovenarm), maar de oorsprong zit hem in het handgemeen tussen rivalen, waarbij een uitgestoken hand bewijst dat men geen wapen vasthoudt. De valsaard kan er dan nog steeds een uit zijn linkermouw schudden, wat in de film ook veelvuldig gebeurt. Hoe dan ook: kijk uit als u een hand wordt gereikt, hou de linkerhand in de gaten.
Een paar jaar geleden zat ik in een Hasseltse eetgelegenheid toen plots Chokri Mahassine, toen nog spa-parlementslid, binnenkwam en iedereen een hand begon te geven. Erger nog: hij deed zijn ronde breed glimlachend en met ritmische schouderklopjes, bij sommigen zelfs de ene hand op de andere,- ik maakte dat ik weg was richting toilet. Deed Chokri dat uit welgemeende vriendschap? Neen, dit was het gedrag van de jagende politicus, op zoek naar kiesprooien. Weinig verschil eigenlijk met het pussy grabbing van Donald Trump: de uitgestoken hand is een machtsgebaar.

Beleefdheidsbezoek

clintonBlijft Hillary’s hand vastklemmen, dicht tegen zijn lichaam, met de boodschap: “Got you, bitch!”

Dat brengt ons andermaal op de meest gehate man van deze planeet. Na de pussies, de Mexicaanse muur, en de Russische connectie, neemt de wereld nu aanstoot aan zijn manier van handen drukken. Niet zoals het ons in de les wellevendheid geleerd is, maar zoals de geschiedenis van de handdruk aangeeft. Altijd met duw en trekwerk, soms bijna de arm uit de kom wringend.
De Japanse minister-president Shinzo Abe zal het geweten hebben: tijdens een handdruk die 19 seconden duurde, slaagde Trump erin om maar liefst zes keer op de hand van zijn gast te hameren, die werkelijk niet wist hoe zich te draaien. De filmpjes gaan de wereld rond, iedereen spreekt er schande over.
Edoch. Wat kwam Shinzo Abe daar eigenlijk doen in Washington? Gewoon een beleefdheidsbezoek brengen en felicitaties overmaken? Neen, hij kwam Toyota’s verkopen en de Amerikaanse president smeken om toch dat vrijhandelsverdrag niet op te blazen. Daar bovenop: meer militaire steun vragen in de Aziatische regio, met China en Noord-Korea als gezellige buren. Geef toe: voor zoveel gunsten mag men zich wel even laten naaien, en Donald maakte op zijn manier duidelijk dat Shinzo Abe daar in feite voorover gebogen stond met zijn onderbroek op de knieën. Symbolisch dan. Het had nog erger gekund.
trudeauWringt de hand van Justin Trudeau bijna om, die ook iets kwam vragen

Is dat slecht? Neen, het maakt veel duidelijk,- weg die flauwe gebaren en maniertjes. De lichaamstaal moet spreken, niet zwijgen. Wie uit het land van de judo en jiujitsu komt, moet weten wat zo’n houdgreep betekent. Politiek is niet voor watjes, zoals Tom Balthazar en Siegfried Bracke recent mochten ondervinden. De Pruisische generaal Von Clausewitz, bekend van het militair-strategische handboek “Vom Kriege”, liet de onsterfelijke quote optekenenen: “Oorlog is de voortzetting van politiek met andere middelen”. Andersom is politiek dus ook oorlog met andere middelen. Maar daar waar het spel is gedegradeerd tot een corrupt moeras van verborgen agenda’s, gefleem, valse beleefdheid, politiek-correcte alibi’s en gelul rond democratie, moest er toch iemand opstaan die het spel eindelijk afstoft en van de handdruk opnieuw een machtsgebaar maakt.
Ik haat Trump, ik bemin Trump. Met een mengeling van weerzin en fascinatie sta ik erop te kijken hoe hij alle morele en fatsoensnormen naar de vuilbak van de geschiedenis verwijst, om te tonen wat voor een gemeen roofdier de mens wel is. Alle misverstanden smelten als sneeuw voor de zon. Donald Trump desublimeert alle codes en rituelen, en mishandelt ei-zo-na staatshoofden die met een geforceerd lachje vriendschap veinzen terwijl ze hem heimelijk naar de hel verwensen. Het zou me niets verbazen, mocht hij eind mei, bij zijn bezoek aan Brussel, NAVO-secretaris-generaal Jens Stoltenberg gewoon een schopje onder zijn kont geven. Misschien had ik dat bij Chokri Mahassine ook moeten doen, men is nooit te oud om te leren.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

5 reacties op De “houdgreep” van Trump: politiek is oorlog, en waarom zeker Japanners daar niet flauw moeten over doen

  1. filips bossuyt zegt:

    Grandioos geschreven Johan. mooie schijn !

  2. Hans Becu zegt:

    In deze tijden van transparantie ooit al eens afgevraagd wat er zou gebeuren mochten mensen in een gesprek of in een vergadering mekaars gedachten helemaal transparant kunnen lezen : moord en doodslag.

  3. P. Eggermont zegt:

    De radicale verandering in het leiderschap van de V.S. is voor velen blijkbaar nog even wennen, maar die is – wat men ook moge beweren – in overeenstemming met de verwachtingen van een groot deel van de werkende klasse aldaar! Om alles een beetje tot zijn ware proporties te herleiden moet het optreden van de president hier worden gekaderd in een verschuiving in de V.S., van het politieke naar het strategische… Waar men zich vroeger concentreerde op de technisch-militaire dimensies van wat wordt beschouwd als een “asymmetrische oorlogsvoering” tegenover het Westen, wenst men zich nu te focussen op de onderlinge verwevenheid met het politiek-maatschappelijke. Het publiek moet daarbij worden bewust gemaakt (!) van de sociaal-politieke innovatiestrategie, vervat in voornoemde oorlogsvoering ; het publiek wordt hier namelijk aanzien als “primary target” van zulke manipulaties. De president speelt hierop in, bv. in bepaalde uitlatingen tegenover de pers : landen als Iran, Noord-Korea, … “horen niet zomaar op de hoogte te worden gebracht van de bedoelingen van de V.S.!” De lijst die het Witte Huis heeft gepubliceerd met aanslagen, die volgens de president te weinig werden belicht door de media, heeft daar ook wel mee te maken : https://www.washingtonpost.com/news/post-politics/wp/2017/02/06/here-are-the-78-terrorist-attacks-the-white-house-says-were-largely-under-reported/?utm_term=.503a43775b49.

  4. P. Eggermont zegt:

    Het komt er eigenlijk op neer dat men niet alleen “kennis van de vijand” nodig heeft maar ook van de factoren van de binnenlandse politiek die daarbij worden geëxploiteerd. Een verruiming van dit academische discours vindt momenteel plaats aan de faculteiten in de V.S., zowel in het civiele als militaire onderwijs. De bedoeling is studenten aan te zetten tot intense debatten, zodat de toekomstige “elites” beter bewapend zijn tegen oorlogsvoering op lange termijn, waar het politieke een centrale plaats inneemt. De onderwerpen die aan bod komen, luiden als volgt :
    – Historische precedenten of antecedenten van de politieke dimensies van asymmetrische oorlogsvoering.
    – Specifieke bepaling van de aard, doelstellingen en strategieën van “non-state actors” in een kwalitatief andere, moderne vorm van asymmetrische oorlogsvoering.
    – De binnenlandse politiek van oorlog, met inbegrip van rationele responses versus cynische, politieke manipulaties bij een reële bedreiging.
    – Civiel versus militair denken over dergelijke niet-conventionele oorlog.
    – De rol van de media als waardevolle informatiebron, verantwoordelijk voor de publieke opinie, potentieel manipuleerbaar als politiek en psychologisch instrument.
    – Psychologische gevoeligheid en reacties op propaganda of mediamanipulatie.
    – Het dilemma van de fundamentele waarden van een “open samenleving” in evenwicht met de noodzaak van beveiliging tegenover de vijandelijke exploitatie van die “waarden en vrijheden”.
    – De juridische, morele en praktische implicaties van burgerlijke vrijheden voor terroristen en onconventionele strijders.
    – Acute gevaren voor getroffen minderheidsgemeenschappen van publieke reacties op terreur en regeringsacties tegen echte en vermeende bedreigingen.
    – De noodzaak versus het in onbruik raken van de benadering van de moderne asymmetrische oorlogsvoering in het kader van de traditionele westerse “regels van oorlog” of het internationaal recht.
    – De binnenlandse politieke gevolgen van dringende humanitaire crises ten gevolge van de oorlog.
    – Religie als motivatie in asymmetrische oorlogsvoering ; reacties van religieuze instellingen in de doellanden.
    – Economie : kosten van buitenlandse oorlogen en binnenlandse oproerbestrijding.
    – Ecologie : binnenlandse reacties op de verwoesting van het milieu tijdens de oorlog.
    – Krijgsgevangenen : juridische en politieke aspecten van reguliere versus niet-conventionele strijders.
    – Vrouwen : als strijders, slachtoffers en als oorlogsinstrument (bijv. politieke verkrachtingen, massale ontvoeringen).

    Bron : http://www.telosinstitute.net/conference2017/.

  5. Paul Vanhoovels zegt:

    U somt wel veel zaken en problemen op waar advies kan gegeven worden.

Reacties zijn gesloten.