De lege brooddoos van Fatima: niet alleen een kwestie van geldgebrek

 

niqab
Armoede in onze contreien is een reëel probleem, en neen, het gaat niet beter, wat minister Homans met haar cijferdans ook mag proberen aan te tonen. Constant leeft zo’n 10 a 12% van de bevolking onder wat als de armoedegrens wordt gezien. Het zijn ook niet allemaal asielzoekers en aangespoelden, ook autochtone Vlamingen krijgen de eindjes niet aan mekaar: hoofdzakelijk werklozen, eenoudergezinnen en gepensioneerden (de Belgische pensioenen behoren tot de laagste van West-Europa). Allemaal moeten ze rond komen met 1000 euro per maand of minder, en dat is bijna onmogelijk, gelet op de uit de pan swingende kosten voor basisbehoeften zoals elektriciteit.
Pervers is ook de logica die door grote distributiebedrijven en ketens wordt toegepast: in België wordt voor een identiek product, van een pot mayonaise tot een wasmachine, aan een hogere prijs verkocht dan in de ons omringende landen. Dat geldt ook voor telecom en internet. De redenering van de importeurs is, dat de index de prijsverhoging toch compenseert en dat de lonen dan ook stijgen. Alles is dus gewoon duurder bij ons, maar andermaal zijn de laagste inkomens de dupe van deze logica.
De meeste aandacht moet hier uitgaan naar kinderen: hoe kunnen we beletten dat ze in de armoedespiraal blijven hangen? Vooral in de lagere scholen wordt sociale achterstand zichtbaar en soms schrijnend. Voor een leerkracht, speciaal in stedelijke “probleemscholen”, moet dat een bijkomende stressfactor zijn: ongewassen kinderen, meer dan gemiddeld afwezig, die nooit geld mee hebben voor een activiteit, bijna nooit huiswerk maken, ’s winters zonder jas naar school komen, en zonder boterhammendoos. Je wil dan zelf voor OCMW spelen, soms uit eigen zak broodjes gaan kopen (echt), afbetalingsplannen opstellen voor de schoolfactuur, enz. Ik heb te doen met die mensen, en chapeau dat ze het volhouden.
In DS van dit weekend komen een paar van die verhalen aan bod. Klassen waarin 18 van de 20 kinderen van vreemde origine zijn: dan weet je het wel. Schriften die ze meekrijgen verdwijnen thuis spoorloos, de kledij voor uitstappen is nooit aangepast, en in de brooddoos zit… een halve pizza van de dag voordien, of twee koekjes. Dat wijst misschien op materiële armoede, maar vooral ook op verwaarlozing en slechte, krakkemikkige huishoudens waar niemand zich schijnt te bekommeren om de sociale vooruitgang van de eigen kinderen. En waar ze niet beseffen dat pizza’s ook geld kosten.
De achterstand is dus voor een flink stuk mentaliteitsgebonden en cultureel, temeer daar de ouders dikwijls ook geen woord Nederlands spreken (in Antwerpen spreekt 30% van de schoolgaande kinderen thuis een andere taal –cijfers van Kind en Gezin) en een groot deel van de communicatie met de school rateren. Of er zelfs vijandig tegenover staan,-wie weet-, want het oprukkende salafisme houdt niet van integratie.

Ghettovorming

Tumult aan de Antwerpse school “De Blokkendoos” (2013): hysterische moslima’s eisen het ontslag van een juf wegens ‘seksueel misbruik’. De beschuldiging berust nergens op, maar juf Magalie mocht vertrekken.
Zeg ik nu dat die lege boterhammendoos de schuld van de islam is? Neen, of toch. Kansarmoede is een complex begrip. De (gewilde) segregatie bij bepaalde allochtone groepen, uitmondend in een gesloten subcultuur, maakt dat de school gezien wordt als een noodzakelijk kwaad, een bron van westerse invloeden, zelfs al maakt onze rekkelijke samenleving graag plaats voor een imam in dat onderwijs. Het is voor leerkrachten en directie vechten tegen de bierkaai als de wil er van thuis uit niet is om deel te nemen aan onze samenleving. Eens te meer blijkt multicultuur te leiden naar een uitwoekering van gesloten monoculturen.
Voor de rest: ouders die hun kinderen laten hongeren, wan zijn dat voor ouders? Zijn ze echt zo arm? Ik weet het niet. Het gaat toch ook om prioriteiten en zich kunnen organiseren. Mijn ouders hadden het niet breed toen ik klein was. Mijn vader probeerde het als kleine zelfstandige, uiteraard zonder enige vorm van uitkering behalve het kindergeld. Alles was extreem simpel, basic, geen extra’s, wel saaie weekmenu’s (je kende de dag van de week als je keek wat er op het bord lag), maar we hebben nooit honger of kou geleden, omdat elke cent in twee gebeten werd, we gingen niet op vakantie, we namen de tram indien nodig en GSM bestond niet.
Ik wil dat allemaal niet verheerlijken, leve de verzorgingsstaat en laat maar komen dat basisinkomen. Maar tegelijk zitten die 30% allochtone kinderen me dwars die in gezinnen gevangen zitten waar onze open welzijnscultuur niet doordringt, en waar, zonder twijfel, de schotelantennes op Marokko of omstreken gericht staan.
De enige, drastische oplossing: die kinderen uit de socio-culturele ghetto’s halen en aan de school toevertrouwen. Hou een deel van de uitkeringen of inkomsten van die ouders af en financier daarmee schoolmaaltijden, eventueel drie per dag. Idem dito voor andere schoolgerei en extra activiteiten. Kort door de bocht heet dat: inperken van het ouderlijk gezag. Organiseer verplichte huiswerkklassen voor kinderen die dat nodig hebben. Koppel bij de ouders uitkeringen aan het volgen van taalcursussen mét resultaatverbintenis. En last but not least: dam de invloed van religie (eender welke) in en maak van de school een vrij-zinnige belevingsplek waarin verlichtingswaarden kunnen gedijen.
Het klinkt allemaal tamelijk socialistisch, en ik schaam me daar geenszins voor. Ondertussen maken dé socialisten, verdedigers van de kleine man, goede sier in Wallonië én Vlaanderen en komen nieuwe schandalen rond zelfbediening en graaicultuur naar boven. Meer is er niet nodig om een stevige portie weekendpopulisme te serveren. Bij deze.
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

3 reacties op De lege brooddoos van Fatima: niet alleen een kwestie van geldgebrek

  1. Kurt Staessens zegt:

    Prachtig!

  2. Hans Becu zegt:

    De grootste oorzaken van armoede zijn :
    Domheid
    Ongecontroleerde migratie
    Ondoordachte echtscheidingen zonder rekenmachine.
    Veel.mensen gedragen zich net zoals de banken. De lusten privatiseren, de lasten collectiviseren. Ik heb een probleem : wat doet de overheid ? De armoede neemt alleen maar toe omdat hoe langer hoe meer mensen dat soort gedrag normaal vinden. De homo sociaaldemocraticus.

  3. Paul De Troetsel zegt:

    Ik vind uw gedachten niet echt socialistisch maar eerder een uiting van “gezond verstand”, wat uiteraard niet socialistisch is, gezien deze laatsten enkel maar voorzien in uitkeringen maar te weinig beroep doen verantwoordelijkheidszin en participatie.

Reacties zijn gesloten.