Van nieuwe zijderoutes, oude draken en voetbalchinezen: als ik moet kiezen, liever Confucius dan Mohammed

draak-china
Het kan geen toeval zijn: de voorbije week raakte bekend dat voetbalclub Oud Heverlee Leuven door een Chinese investeringgroep wordt opgekocht. De 8ste profclub al in België. En vrijwel tegelijk werd een door Peking gefinancierd treinspoor geopend dat Yiwoo in Oost-China doorheen Kazachstan, Rusland, Polen, Duitsland en België met Londen verbindt. Een nieuwe zijdenroute als het ware. Met naar het schijnt ook een tussenstop in… Leuven.
Ondanks de mislukte Eandis-overname verloopt de sinoïsering van onze economie langzaam maar gestaag: alles kopen ze gewoon op, waarbij wereldwijde netwerken (transport, energie) worden ontrold. Maar behalve spleetogenracisme en sinofobe complottheorieën rond het Gele Gevaar, zouden we het fenomeen ook positief kunnen inschatten. En hopen dat er naast de zakelijke interesse ook een culturele overdracht via deze zijderoute verloopt. Ik verklaar me nader.
Europa is om zeep, we moeten daar niet flauw over doen. Noch economisch noch cultureel betekenen we iets. De EU zal imploderen en de stoffelijke resten zullen nooit meer de oude glorie van natiestaat terugwinnen, maar hooguit amechtig drijven als een stuk uiteenvallend vlees in de postmoderne soep, geroerd door een handvol wereldpotentaten. De linkse multicultuur zal het continent niet vrijwaren van de ontbinding, maar ook het rechtse identiteitsverhaal oogt kleurloos en nostalgisch. Geeuw.
In het oeroude verhaal van macht, kolonisatie en imperialisme (we zijn nu eenmaal roofdieren in groepsverband) staat Europa dus voor een prijsje te koop. Wie zal het overnemen? Ook daarover zullen we niet beslissen, maar een wens koesteren mag natuurlijk wel. De islam en de Koran? Rusland/Poetin? De VS, met of zonder Trump? China? De eerste in geen geval, over mijn lijk; over de twee volgende wil ik nog nadenken, maar de laatste lijkt me momenteel de aangewezen optie.

Azijngembersoep
Ten eerste staat de Chinese cultuur me wel aan. Ze is rijk, geordend, en volks. De tradities en gebruiken zijn geen domme folklore maar doorleefde rites die ook in de moderniteit gehandhaafd blijven. Met het vrolijke Taoisme (yin-yang, beweeglijkheid, genot, het hier-en-nu) en het gedisciplineerde, op wederzijds respect gebaseerde Confucianisme als de twee grote filosofische pijlers, staat de Chinees al een paar millenia vrij stevig met de voeten op de grond of in het rijstwater. De staat, de overheid en de gemeenschap spelen een sleutelrol in zijn leven, wat haaks kan staan op ons Westers individualisme maar ook wel eens een voordeel kan opleveren als er grote, alomvattende keuzes moeten worden gemaakt die verder gaan dan het ééndagsdenken van onze politiek.
Ander groot pluspunt: in China is god geen issue. Niemand kent hem of wil er mee te maken hebben, behalve een handvol Oeigoeren, in China gesukkelde Turkse moslims die zo achterlijk zijn als hun naam laat vermoeden. Ze zijn het voorwerp van talloze moppen ginder: wat de Limburger is in Vlaanderen is de Oeigoer in China. Tegenover geïmporteerde religieën staat het land argwanend, en terecht. Het boeddhisme wordt getolereerd, de islam veel minder. In 2016 raadden de lokale overheden (dus niet eens het centrale gezag in Peking) het naleven van de Ramadan sterk af, omdat het mensen uitput en de economie verstoort. Maar vooral omdat het rigide islammonotheïsme gewoon niet strookt met het oerpolyetheïsme en de natuurfilosofie van de Tao en Confucius, die op immanente krachtwerking binnen een kosmisch evenwicht berusten, en niet op een transcendente Almacht.
Vandaag zien we hoe vooral het Taoisme tot een nieuw wereldeconomisch avontuur inspireert. De eenpartijstaat die China vandaag in theorie nog is, pikt buitengewoon behendig en eclectisch in op het mondiale kapitalisme, waarvan het alleen de voordelen wil benutten (dynamisch denken, groeigerichtheid, individuele vrijheid) en niet de nadelen (vergroten van de kloof rijk/arm, milieuverloedering). Afrika, Azië maar ook Europa worden de entpunten van het Chinese meta-kolonialisme, dat eigenlijk, meer dan euro’s, vooral een culturele uitweg kan bieden in het huidige dilemma tussen Westers nihilisme en religieus fanatisme. Ik lees dat bij ons nu vooral blanke pubers radicaliseren en de Koran napraten: dringend tijd dus voor een ander verhaal, een nieuwe inspiratie, iets dat met een ouderwets woord als “zingeving” wordt betiteld.
Ach, misschien zullen we moeten leren met stokjes eten, bij migraine naar de accapucturist gaan in plaats van ons met pillen vol te stoppen, proberen maar één kindje te maken waarvan de geboorte wordt gevierd met het drinken van liters azijn-gembersoep, bweurk, en met Nieuwjaar onze hond opstoven (naast varken en kip hét nationale gerecht, altijd met zoetzure saus opgediend). Dan is dat maar zo. Die Chinese toonladder en de kwekmuziek, daar moet ik ook nog aan wennen, maar goed, acculturalisatie is nu eenmaal een proces waarin een dominante cultuur een ontvangende, passieve partner heropvoedt, in ruil voor economische bijstand en een mate van politieke vrijheid.
Dus jawel: als ik mag kiezen, liever sinoïsering dan arabisering. Waarom het misschien makkelijker zal gaan dan we denken? Omdat die Chinezen alles al uitgevonden hadden toen wij nog in de bomen leefden. Ga ’s zomers naar het strand en kijk wat kinderen de lucht in laten: vliegers, een oud relict uit de Chinese traditie, waarin de Draak wordt geëvoceerd, nog een erfenis van het Taoisme. In tegenstelling tot de Westerse beeldvorming is hij géén te verdelgen incarnatie van de duivel maar een geluksbrenger, zich bewegend op het spoor tussen Bejing en Brussel, met tonnen voedsel voor de zijderupsen van Oud Heverlee.
Want dat zijn profvoetballers natuurlijk: larven van de zijdevlinder ofte Bombyx Mori,- dat hebben ze in China heel goed begrepen,- waarvan de cocon dus die kostbare oogst oplevert. Iets zegt me,- en ik ga het nog verder uitwerken,- dat we die modellen moeten koesteren om uit de economische en politieke impasse te geraken. Fuck de Europese gedachte, laat de draak maar opstijgen. Voor de rest is er nog de gok- en frietchinees, Ping Pang en Pong, en allerlei andere zachte karikaturen die de overgang naar het nieuwe wereldrijk mentaal moeten begeleiden. Want humor en zin voor ironie hebben ze dus ook, naar het schijnt, en dat is, in het licht van het dreigende alternatief, toch wel een beslissend voordeel.
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

3 reacties op Van nieuwe zijderoutes, oude draken en voetbalchinezen: als ik moet kiezen, liever Confucius dan Mohammed

  1. lucdevincke zegt:

    We kunnen deze tekst zo samenvatten “Enkel de Chinees kan ons redden”.
    Zijn de Chinezen dan niet imperialistisch? Zonder meer, maar ze zijn geen Angelsaksen die ten bate van hun kapitalistisch systeem de wereld sinds ruim 300 jaar met geweld willen onderwerpen. Afzetmarkten, grondstoffen en zo…je kent het plaatje.
    Chinezen zijn handelaren. We vinden ze overal, in alle landen, in alle steden, in alle dorpen maar we zien ze niet. Ze vallen niet op. Ze snijden niemand de keel over, overvallen geen oudjes op straat, bepotelen geen vrouwen, plegen geen bankovervallen, ze hebben geen ‘hangjongeren’, ze racen niet als wilden met dikke Mercedessen en BMW’s door de straat, ze eisen geen positieve discriminatie, ze vullen de werkloosheidsstatistieken niet… Het is eenvoudig een sociaalvoelend volkje en werkzaam als mieren. En ze hebben verdomd lekker eten, aan een prijs die voor me heerlijk democratisch is.
    Wij in het Westen wijzen beschuldigend de vinger; “Ze plunderen Afrika.”. Ja, ze nemen eenvoudig de vacante plaats in die wij Europeanen hebben gelaten. Tja, die Afrikanen hebben wel hun rekening gemaakt inzake wat het Westen hun gebracht heeft; torenhoge schulden tegenover het Westen die nooit kunnen terugbetaald worden. De Chinezen stellen het eenvoudig; “Hey, wij willen jullie grondstoffen.’ Afrika; “Spijtig, maar wij hebben noch de technische kennis, nog de wegen, noch de spoorwegen om die voor jullie te ontginnen..” China heel eenvoudig; “Maar dat is toch geen probleem? Wij hebben arbeiders en technici in overvloed. Wij bouwen in jullie land wegen, spoorwegen en ontginnen de grondstoffen met onze technici… alles op onze kosten. Zo zijn we allemaal tevreden; jullie de gratis infrastructuur, wij de grondstoffen en de werkgelegenheid.”
    Inderdaad, de rails waarover de goederenwagons met grondstoffen denderen, vervoeren nu ook de Afrikanen in splinternieuwe (Chinese) treinstellen. De kaduke uit Europa geïmporteerde 2de-hands auto” krioelen nu over nieuw glanzend asfalt aangelegd door diezelfde Chinezen. En het gewone volk zag dat het goed was. Waren de grondstoffen betaald geweest in harde valuta dan was dat geld ofwel verdwenen in de zakken van corrupte lokale machthebbers, of was het aangewend om de bodemloze schuldenput tegenover het Westen ietwat te dempen.
    Iedereen tevreden dus? Ja, uitgezonderd het Westen. Niets voor niets schieten de Amerikaanse militaire basissen in Afrika als paddenstoelen uit de grond om er de Chinese invloed te counteren. Angelsaksisch nietwaar, handel counteren met een dreiging met oorlog, we kennen het verschijnsel al eeuwen; imperialisme en kolonialisme, zo heet het ding. We vinden het heden ten dage met ons schijnheilig politiek-correct denken niet kunnen, maar we halen er wel nog altijd onze dagelijkse rijkdom uit; Wee dan ook degene die het durft deze in te pikken. Zo “Vrije Markt” denkend zijn we nu ook weer niet, ook niet als volbloed kapitalisten.
    Iedereen die niet blind is als een kip, ziet dat de zon ondergaat in het Westen en opkomt in het Oosten. “If you can’t beat them, join them.” denkt een verstandig mens over de toekomst..

  2. Fend zegt:

    Moge het lot je treffen
    in een interessante tijd te leven.
    OudChinese verwensing

  3. hans becu zegt:

    Js is echt niet in vorm deze dagen. Ik citeer “De eenpartijstaat die China vandaag in theorie nog is, pikt buitengewoon behendig en eclectisch in op het mondiale kapitalisme, waarvan het alleen de voordelen wil benutten (dynamisch denken, groeigerichtheid, individuele vrijheid) en niet de nadelen (vergroten van de kloof rijk/arm, milieuverloedering)”
    Sorry, maar de kloof rijk/arm is er gigantisch, net als de milieuvervuiling. En dat van die individuele vrijheid zou ik ook maar met een zware korrel zout nemen….En die eenpartijstaat is geen theorie, maar harde realiteit.
    Dat redeloze cultuurrelativisme leidt duidelijk tot het hanteren van alternative facts. En openheid van geest voor andere culturen, en kritisch zijn t.o.v de eigen cultuur vind ik zeker positief. Maar de ondergang van Europa en de VS wordt georganiseerd door het kritiekloze exotisme van progressieve “liberals”, gekoppeld aan een redeloze zelfhaat voor alles wat “van ons” is. Anders is de onvoorstelbaar beate en onkritische houding van links t.a.v. de Islam niet te verklaren.

Reacties zijn gesloten.