Roger Vangheluwe, of de door “fantasten” achtervolgde onschuld

vangeluwe
In De Standaard staat vandaag een opiniestuk, getiteld “Over de zondebok en de fantast”, waarvan ik gewoon zelfs niet snap hoe de redactie dat niet schroomvallig terzijde schuift. Het betreft nog eens een advocatenepistel, meer bepaald eentje van Joris Van Cauter, verdediger van Roger Vangheluwe, gewezen bisschop van Brugge. Zoals geweten nam deze ontslag in 2010 nadat bekend was geraakt dat hij zich jarenlang aan minderjarigen had vergrepen en met zijn toen vijf jaar oude neef “een relatietje” had gehad,- het zijn de woorden van Vangheluwe zelf uit een VT4-interview uit 2011.
De ouders van de jongen kregen zwijggeld toegestopt en,- zoals dat in goede katholieke families betaamt,- werd alles verder met de mantel der liefde bedekt. Toen het ondertussen volwassen slachtoffer toch naar de rechter stapte, waren de feiten al verjaard maar de bisschop zette dus wel een stap terug en geniet vandaag nog altijd van een mooi pensioen. Tot in het Vaticaan wordt de grootste discretie bewaard en heersen de ordewoorden van de zwijgcultuur. Mede door de verjaringstermijn van 10 jaar liep de groots aangekondigde gerechtelijke Operatie Kelk uit op een sisser.

Nieuwe lijken
Maar af en toe roert er zich nog een slachtoffer, zoals dat gaat met pedofilie: vele jaren later en druppelsgewijs. Er vallen nog lijken uit het tabernaculum, en de nieuwste heet Kris Verduyn, die beweert in 1992 als 10-jarige misdienaar door Vangheluwe misbruikt geweest te zijn. Pas in 2012 diende hij klacht in bij de Brusselse onderzoeksrechter. Ook deze feiten zijn verjaard maar toch kwam er op aandringen van Verduyn en zijn advocaat onlangs een confrontatie met de ex-bisschop, waarop deze boudweg beweerde de man niet te kennen. Wat de ex-misdienaar ook aandroeg van herinneringen en details, Vangheluwe wist nergens van. Meer dan waarschijnlijk raadde zijn advocaat hem dat ook aan. Er valt toch niks meer te bewijzen, tenzij Vangheluwe in een interview nog eens zijn mond voorbij praat.
Het voordeel van de twijfel dus en het vermoeden van onschuld. Maar in het DS-opiniestuk van vandaag overschrijdt Mr. Van Cauter een lijn, zoals hij dat een paar dagen geleden ook al voor het VRT-journaal deed: hij noemt Kris Verduyn een fantast, een fabulant, en verhangt zo geruisloos de bordjes. Niet Vangheluwe is het probleem, wel de klagers. Het zijn aandachtzoekers, ziekelijke geesten of pathologische leugenaars die het gerecht alleen maar bezig houden en fatsoenlijke lieden zoals RvG voor schut zetten. Via wat wikipedia-weetjes over valse concentratiekampdagboeken, en de onvermijdelijke zondeboktheorie van de even onvermijdelijke René Girard die er nog eens wordt bij gesleurd, worden dikke pakken mist gespoten en komt de aap eindelijk uit de mouw: Roger Vangheluwe is slachtoffer, jawel, van een hetze, die de aandacht moet afleiden van het echte seksueel misbruik vandaag, in de sportclubs bijvoorbeeld.
Mooie complottheorie, maar het is wel een kaakslag en een verwittiging voor slachtoffers die zich nog zouden willen aanmelden, ook bij die sportclubs: doe geen moeite, u bent zelf het probleem, u zoekt aandacht en beschadigt anderen. En laat dat nu precies een van dé traumakenmerken zijn van vooral jeugdige slachtoffers van seksueel misbruik: dat ze de schuld bij zichzelf zoeken en uit schaamte hun ervaringen verstoppen en verdringen.
Van alle advocatentrucs vind ik de culpabilisering van het slachtoffer de meest gore. Er zijn inderdaad gevallen van mensen die vals beschuldigd worden, en iedereen heeft het recht op verdediging. Maar Roger Vangheluwe heeft als kindermisbruiker al schuld bekend, én dat tegelijk natuurlijk ook geminimaliseerd (het relatietje). Zeker in de context van seksuele agressie hebben ook klagers recht op respect en credibiliteit. Kris Verduyn verduidelijkt trouwens dat hij geen vervolging meer verwacht en geen schadevergoeding eist, maar enkel erkenning en enige vorm van schuldbesef bij de dader. Quod non.
Een advocaat als Joris Van Cauter, bekend om zijn vuil tacklewerk in het verdedigen van zware criminelen zoals de Aquino-familie (zijn naam is, als advocaat in de zgn. kasteelmoord, ook al opgedoken i.v.m. een afpersingskwestie), zou zich eigenlijk beter niet inlaten met een kiese en moreel geladen zaak als deze. Maar het levert natuurlijk publiciteit op. Dat De Standaard hem een forum geeft om ongegeneerd een slachtoffer aan de schandpaal te spijkeren, bewijst eens te meer dat deze krant redactioneel het noorden kwijt is en dat de “fantasten” elders zitten. Een uitgekookte advocaat en een klad slapende journalisten, meer heb je niet nodig om de naam Kafka nog eens alle eer aan te doen.
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

8 reacties op Roger Vangheluwe, of de door “fantasten” achtervolgde onschuld

  1. Hans Becu zegt:

    U weet niet wat er echt gebeurd is, en ik ook niet. Waar ik mijn hart voor vasthou is dat er effectief fantasten of kwaadwilligen bestaan, die met valse beschuldigingen ook een mensenleven kunnen vernietigen. Ik denk aan juf Magalie van de blokkendoos. In de hysterische emo-benadering van pedofilie wordt soms alle zin voor proportie, realisme en sereniteit verloren. De opzet tot confrontatie Rvg- Verduyn is totaal onrealistisch : wat zou RVG schuld bekennen ? Als hij dat zou doen, riskeert hij mss. toch vervolging. Het enige wat je kan doen om rampen te vermijden en de schade te beperken is je vasthouden aan de juridische waarheid, en accepteren dat het begrip verjaring wel degelijk zinvol is, ook in die zaken. Slachtoffers dienen aangemoedigd te worden om de klacht niet uit te stellen, maar ze dienen zich ook te realiseren dat de bewijslast bij sexuele misdrijven vaak een probleem is. Sed lex, dura lex, maar we hebben niks beters. En wie raadt in vredesnaam slachtoffers zoals Verduyn aan met hun confrontatie-initiatief naar de pers te stappen ? Die zijn niet goed bij hun hoofd. De persvrijheid dient daar niet voor. Het enige wat mogelijks therapeutisch nut en een kleine van slaagkans zou hebben is een strikt confidentiele supergeheime confrontatie. Openbaarheid lost niks op, verheldert niks, integendeel : die maakt alles alleen maar erger indien die man effectief slachtoffer is, en voor de dader indien die valselijk beschuldigd wordt. Uitklaren zal je het nooit. Want het is nog altijd niet zo dat omdat je moord A bekent hebt, je moord B ook hebt gepleegd.

    • Greta zegt:

      Peter De Waele “Kan je een geheim bewaren?” alvast één van de serene non-fictie boeken die ik kan aanraden als u meent wat er in uw tekst staat, er echt menselijke interesse is – ver weg van rioolrattenjournalistiek of vulgaire sensatielust.

      “Het gedeelte wat zou RVG…. tot vervolging” wel geschrapt.

      Wie stelt zich zelfs maar de vraag of dader niet zelf slachtoffer is geweest?
      Waarom, waardoor?
      Voor de moeder van het slachtoffer, de dader haar broer is?

  2. Fend zegt:

    Heeft u ooit al een kwade reactie gezien wanneer die naam valt ? Geen enkele gedenksteen, bij inwijding van nieuwe gebouwen door Roger Vangheluwe, werd ooit vernield of verwijderd. Waarom ? Omdat hij het prototype is van het perfecte kwaad. Hij wekt fascinatie op. Men kan hem niet vatten. Hij glipt door alle mazen van het net.

  3. walter maes zegt:

    U weet de ware toedracht inderdaad niet, ik ook niet. Allemaal gissingen en vermoedens. Dus is een standpunt innemen gevaarlijk.

  4. Fend zegt:

    Vangheluwe is een intelligent man die veel tijd heeft gehad om na te denken over de ware toedracht. Hij heeft (laattijdig) wel beseft hoe groot nu precies wel die vernieling is geweest bij die ene neef, zo vertelt hij in het interview van 2011. Hij heeft het ook zelf kunnen vaststellen,
    het gaat niet goed met zijn neef.

    Maar wat die grote vernieling precies inhoudt , daarover wordt niet gesproken en er wordt ook niet naar gevraagd. Terwijl de feiten zich afspeelden vermoedde hij, integendeel, dat zijn neef het allemaal best leuk vond. ‘Integendeel’ , zegt hij smalend in het interview. Maar. Een gefnuikte onschuld en een gefnuikte seksualiteit, dat zijn toch twee zaken om eens goed over na te denken en om dat ‘integendeel’ niet meer uit te spreken. Alleen al die toon waarmee hij het woord accentueert en die lachende blik in zijn ogen, laat zien dat hij nog niet genoeg heeft nagedacht.

    Zes jaar later zegt hij ‘ik ken u niet’, maar als die man misdienaar was geweest , dan kunnen daarvan minstens enige sporen in omloop zijn geweest, foto’s bijvoorbeeld, ten bewijze van zijn misdienarenschap onder Vangheluwe. Ik bedoel, Kris Verduyn kan daarover onmogelijk liegen. Vangheluwe heeft duidelijk geen zin meer om nog langer na te denken, dat zullen de psycholoog en de spirituele begeleiden vast wel voor hem doen, die worden ervoor betaald.

    • Greta zegt:

      Misschien even een reflectie en vraagstelling of de reden dat het niet goed gaat met de neef, wel degelijk enkel en alleen bij zijn oom ligt? Las recent ergens, over een naar mijn gevoel nog zwaarder en gruwelijker dossier uit Oostenrijk, waar “zij” gezegd zou hebben dat ze eerst één vijand had, maar nu duizenden en dit lijkt me naar mijn gevoel wel een echte waarheid te bevatten, waar ik zelfs niet aan twijfel?

      In de “afspraak” van afgelopen week werden ook andere gevallen op serene wijze aangehaald en geduid, waarvoor bovengenoemde het sowieso mee op zijn schouders te dragen krijgt of niet soms?

      (In gedachten zie ik ook een andere reportage waar slachtoffers en familieleden van een seriemoordenaar elkaar ontmoeten en wederzijdse gevoelens delen.)

      • Fend zegt:

        Volledig akkoord met u, het zal niet alleen bij de de oom liggen en zo zijn er de duizenden die twijfelen en er zich niet aan storen om publiek de vinger diep in de wonde te draaien (haat, leedvermaak, onverantwoordelijkheid, etc. ) , en die categorie zal zonder enige twijfel de grootste bijdrage hebben geleverd aan de last die het slachtoffer al te tornen heeft ! Dat heeft u prachtig gezien !

        En dat beseffen de daders waarschijnlijk. En dat beseffen de zwijgende slachtoffers waarschijnlijk ook.

        Het ligt complex. De confrontatie van slachtoffers en misdadigers, dat is het moeilijkst, het scherp van de snede, het punt waarop voor een persoon alles kan balanceren, misschien wel de diepste gedachte mogelijk.

  5. Johan Verleye zegt:

    Eventjes een foute gedachte …

    Ik worstel al heel mijn leven met de vraag: “Kun je als man (jongen) eigenlijk verkracht worden?”

    Maar wees gerust, telkens als deze vraag bij mij de kop opsteekt, verdring ik ze meteen wegens te verderfelijk.

Reacties zijn gesloten.