Umicore-Hoboken: de loodjes beginnen voor Hannah nogal door te wegen

hannah2
‘De laatste loodjes wegen letterlijk het zwaarst’, aldus milieucoördinator Jan Kegels van Umicore (voorheen Union Minière) die de loodraffinaderij in Hoboken uitbaat. Let vooral op de geslaagde woordspeling, en nog wel net op gedichtendag. Milieucoördinatoren zijn verplicht in dienst te nemen door zeer schadelijke bedrijven, om na te gaan of de normen worden gerespecteerd maar vooral ook om de publieke communicatie, zeg maar: de P.R. te verzorgen. Dat mag met de nodige dosis humor en, euh, zelfs een licht-literaire ondertoon. Letterlijk.
Als bij kinderen in de buurt van zo’n loodfabriek bijvoorbeeld een loodwaarde in het bloed wordt vastgesteld van 37 microgram per deciliter – dat is zeven keer meer dan de maximumnorm van de Wereldgezondheidsorganisatie -, en het blijkt het gevolg van een uitstoot van giftige dampen, dan zeg je gewoon dat eraan gewerkt wordt en dat er op het einde nog wat probleempjes opduiken. Of: “de laatste loodjes wegen het zwaarst”. In het Latijn: In cauda venenum (het gif zit in de staart).
Wat is nu de prozaïsche realiteit achter Jan’s geslaagde woordspeling? Wel, de tweejarige Hannah Kleykens zit met genoeg lood in haar bloed om haar fijne motoriek voor goed aan te tasten, met mogelijk ook definitieve hersen-, lever- en nierschade. Ze is de enige niet,- het gaat om een aantal kinderen uit de buurt dat halfjaarlijks getest wordt, wat hen tot een soort mijnkanaries maakt: zitten de peuters vol rommel, dan weten ze in de fabriek dat er ergens een kraantje dicht moet of een extra klep moet geplaatst worden. Voor de rest: meer handjes wassen en nagelbijten afleren (!) luidt het devies voor de loodlichaampjes.
Umicore is wereldvermaard voor zijn recyclagetechnieken en afficheert zich als een wereldspeler inzake innovatieve technologie.
De uitleg van de milieucoördinator rond de oorzaak van die verhoogde loodintoxicatie situeert zich nochtans veeleer in de knutsel- en hobbysfeer: in de zomer van 2015 werden op het dak van de fabriek ventilatiesleuven aangebracht waaruit de looddampen vrijelijk konden ontsnappen. Toen er bij de kinderen tijdens de halfjaarlijkse controle teveel lood in het bloed werd gevonden, gingen die sleuven dicht, maar liep de temperatuur in het gebouw te hoog op. Waarna men ze maar terug opende om de volgende meting af te wachten. Kuchkuch. Op het Canvas-journaal van 27 januari mocht het hoofd van de vestiging komen vertellen dat ze nu een afzuigkap gaan plaatsen en dat het bedrijf het gezin Kleykens op een gratis poetsbeurt tracteert.

 

Heel de “21ste eeuwse innovatietechnologie” van Umicore berust dus op wat kleppen in een dak, die open en dichtgaan naargelang de omwonenden hun fijne motoriek zien achteruit gaan. Heeft zo’n bedrijf dan het geld en de know-how niet om daar echt wat aan te doen? Vermoedelijk wel, maar het kan de erfgenaam van de Union Minière du Haut Katanga geen reet schelen. Bedrijfspoëet Jan Kegels kan alle gaten dichten, met woorden toch, en wijst fijntjes op de werkgelegenheid die deze oer-Belgische multinational verschaft. Wij voegen er nog aan toe: beluister ook de stilte van de vakbonden én van de politieke wereld rond de bloedstalen van de omwonenden, die geduld moeten hebben want de laatste loodjes… enz.

Of waarom ik ook zo’n vermoeden heb dat er heel weinig Groenen in de Moretuswijk te Hoboken rondlopen: dit is een ‘rode burcht’ waar de PvdA de kankers telt ingevolge decennialange arseen- en cadmiumvervuiling. Verloren gebied, een politiek stort: hoe eerder die rooien creperen, hoe beter voor het milieu. En ze moesten er maar niet komen wonen.
Hannah dus, twee jaar oud en nu al een chemisch afvalvat. De recyclagetechnieken van Umicore zouden zich ook hierop kunnen toespitsen: naar het schijnt zijn crematoria in dat opzicht de nieuwe goudmijnen. Nieuw, nu ja, waaraan doet ons dat denken, neen, meer zeg ik niet.
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .