Een spel van macht, seks en (on)genade: Jacqueline Galant schudt de Wetstraatmatras uit

galant
Er is een nieuwe, boeiende hypothese in omloop (hypotheses en complottheorieën zijn sowieso altijd interessanter dan bewezen en algemeen aanvaarde theorieën) over de menopauze, zijnde het moment waarop de vruchtbare periode van de vrouw ten einde loopt, om een soort oma-rol op zich te nemen. Het fenomeen is in evolutionair opzicht lang een raadsel gebleven: waarom laat de natuur een vrouw rond de 50 ophouden met ovuleren, hoewel ze voor de rest nog in prima fysieke conditie is?
Het antwoord ligt mogelijk in de generatiewissel die zich bij mensen ruwweg elke 25 jaar voordoet. Als een vrouw 50 wordt, zijn haar dochters 25 en krijgen die zelf kinderen. De dochter komt dan seksueel in een rivaliteitspositie met haar mama en dat zou spanningen creëren die finaal op een “moedermoord” zouden kunnen uitlopen. Wie kent de pornofilmpjes niet waarin een vrouw haar moeder betrapt met de schoonzoon. In werkelijkheid lossen de vrouwen het op een galantere manier op, en doet de moeder een cruciale toegeving: ze verzaakt haar vruchtbaarheid én haar libido, om de oma-rol op zich te nemen en voor de kleinkinderen te zorgen. Een galante deal, gedaan met tampons, grootmoeder wordt babysit en vliegt opnieuw in de luiers. In het vrouwelijk universum is er geen generatieconflict maar een fysieke metamorfose die zorgt voor continuïteit en doorgeven van kennis.
Tussen vaders en zonen ligt dat helemaal anders. Hier treedt er wél een generatieconflict op, omdat de (seksuele) rivaliteit tussen oud en jong op de spits wordt gedreven. Geen enkele man wenst opa te worden, doch wil integendeel zelf de wijfjes blijven achterna zitten. Daaruit volgt de fameuze Freudiaanse vadermoord: tenzij hij echt de rol wil opnemen van castraat-opa die wekelijks op gyms gaat kaarten bij de gepensioneerdenbond, moet de ouwe van het toneel verdwijnen. De geprogrammeerde vadermoord is dus de mannelijke variant van de menopauze. In de limiet moet elke man van 50 eraan, namelijk wanneer de 25-jarige zoon seksueel actief is en aan nakomelingschap begint.

Patriarchaat en uitgestelde penopauze
Welke strategie zou die ouwe nu moeten volgen om aan de klop van de hamer te ontkomen en ongestoord verder te paren? Het antwoord is: zijn macht behouden, uitbreiden en als een oude wolf de kluit tiranniseren. Politiek is, wat de feministen ook mogen beweren, een mannentheater omdat ze de vaders beschermt tegen het geweld van de zonen, én een blijvend uitzicht biedt op seksuele escapades. Anders gezegd: het politieke milieu is een mannelijke vrijhaven, gewijd aan het feest van de uitgestelde penopauze (zoals de mannelijke menopauze wel eens wordt genoemd).
Het cliché dat “macht erotiseert” betekent gewoon dat de oudere en biologisch nutteloos geworden vaders hun territorium afschermen tot een universum waarin schijn, leugen en usurpatie de norm zijn. Met veel viagra, gekonkel en afpersing wordt de machtsroes nu gevierd op de divans van de kabinetten. Afgeschermd van het jonge geweld maken de ontaarde vaders wetten, heffen belastingen én neuken jonge vrouwen die lager in rang staan, niet te beroerd om op hun rug promotie te maken. Lach niet te hard met Trump en de pussies: politiek en macho-seks zijn met elkaar vervlochten zoals pasta en bolognesesaus.
Er heerst doorgaans een complete omerta en mediatieke stilte rond deze Wetstraatmatras. Journalisten moeten zwijgen of ze verliezen hun contacten en alle inside-info. Tenzij ze mee in het bad mogen, om gechanteerd te kunnen worden. Heel zelden trekt het mistgordijn eens op, om een schandaal af te scheiden waarin dommere politici zoals Dominique Straus-Kahn of Pol Van den Driessche als zondebok worden geofferd, teneinde de rest uit de wind te zetten. En het is opvallend hoe de fatsoenlijke media zelfs op zo’n moment hun pudeur behouden.
Daarom is het boekje van de in ongenade gevallen Jacqueline Galant (MR, ex-minister van mobiliteit) “Galant, je vous dis merde!” voor mij nu al hét non-fictieboek van het jaar. Omwille van de smeuïge verhalen die ze met veel rancune opdist: ministers die medewerksters en partijgenotes dagelijks laten opdraven voor seks, appartementen die speciaal daarvoor ter beschikking staan, prostituees die aan en aflopen op de kabinetten, gemeenschappelijke douchesessies van parlementsleden en hun secretaresses.
Maar het gaat om méér dan verhalen. De onthullingen, in de eerste plaats bedoeld tegenover superalfa en mannetjesdier Didier Reynders, waaraan ze haar carrière te danken heeft en allicht ook mits bepaalde gunsten (maar dat vernemen we dan weer niet), overstijgt het niveau van de afrekening en de kwade roddel. Ze tonen eigenlijk hoe de inhoud van politiek totaal ondergeschikt is aan de obsessie van oude wolven om wijfjes te bezitten als trofee én bewijs van hun overlevingdrang. Vergeet de ideologie: dat is maar een script om het theater te kunnen stofferen. Vrouwen kunnen hier niets komen doen, behalve het spel meespelen en op hun rug gaan liggen.
Het spreekt vanzelf dat de geëmmerdeerde Galant zich in de Wetstraat niet meer mag vertonen. Ze was naar het schijnt een rotslechte minister en haar ongenade is helemaal terecht, waardoor haar boekje ook één grote leugen is. Tijd voor een overgang naar het oma-bestaan, hooguit is ze nog goed genoeg om sprookjes aan de kleinkinderen te vertellen. Einde goed, al goed.
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

2 reacties op Een spel van macht, seks en (on)genade: Jacqueline Galant schudt de Wetstraatmatras uit

  1. filips bossuyt zegt:

    En nummer één was Steve Stunt. De media was daar ook zeer minzaam over.De grootste vrouwe zot en hoereloper van de wetstraat.

  2. Fend zegt:

    Macht zal ook wel vrouwen erotiseren. Wanneer wordt aangenomen dat er ten eerste steeds meer jonge en oude wolvinnen rondlopen die beroep doen op de gigolo en dat ten tweede, rijke, machtige en aanzienlijke vrouwen door mannen omgeven worden als honing door bijen, zelfs als ze bijna stokoud zijn, en dat een categorie daarvan pas actief wordt na de menopauze en bedankt voor het oma-bestaan, kan worden aangenomen dat Galant met haar boek wat minder galant aan het worden is en wie weet, wat meer geërotiseerd.

Reacties zijn gesloten.