Mysterieuze Desiro-trein “ontsnapt” uit station: de toon voor 2017 is gezet

desirolichtervelde1
Het is nog maar pas 2017 en de goede berichten stromen al binnen: waren we maar veel eerder aan dit jaar begonnen. Een passagierstrein van het type Desiro is vanochtend omstreeks 5.10 uur vertrokken zonder machinist en begeleider. De trein is ontsnapt uit de parkeerplaats in Vorst”, bevestigt Dimitri Temmerman, woordvoerder van de NMBS. Let op het woordje “ontsnapt”, wat zou wijzen op een eigen initiatief vanwege het treinstel. Ontsnapt waaruit? Uit het station? De NMBS? België? De realiteit? In dat laatste geval had ik zeker graag in die trein willen zitten, op weg naar nergens via een binnenweg in het tijd-ruimte-continuüm, maar jammer genoeg: hij was leeg en ging gewoon bollen voor een individueel stukje joy-riding van amper een paar honderd meter, om uiteindelijk zachtjes te ontsporen.
In se is het nochtans geen slechte evolutie, en waarom dit goed nieuws is. Hoe meer machines het initiatief nemen, hoe minder fouten wij kunnen maken. En daar komt het steeds meer op aan: problemen hoeven niet meer opgelost te worden, ze krijgen steeds meer het uitzicht van een automatisme, iets dat ons overkomt. Zeg dus niet: Veiligheid van Doel 2 wordt door uitbaters niet gegarandeerd”, maar “Automatisch veiligheidssysteem vertoont kinderziekten”. Zeg niet: Minister Van Overtveldt laat de begroting ontsporen”, maar: “De trein van de begroting slaat op hol”. Of actueler nog, zeg niet “We krijgen het terrorisme niet onder controle”, maar “Terreurdreiging blijft op niveau 3”, wat een variatie is op de uitdrukking “de barometer staat op slecht weer”.

Scheermes

René Magritte: La Durée Poignardée (1938)
Het lijkt maar een kwestie van taalgebruik en metaforen, maar er zit veel meer achter. Via allerlei constructies wordt menselijke verantwoordelijkheid afgebouwd en komen soms groteske veralgemeningen en quasi-objectieve platitudes tevoorschijn waarvoor Willem Van Ockham, uitvinder van het fameuze Scheermes (“Entia non sunt praeter necessitatem multiplicanda” – vrij vertaald: “Vind geen begrippen of woorden zomaar uit”), zich in zijn graf zou omdraaien.
Zo sluipen termen als “populisme”, “racisme, “seksisme”, allemaal zeer modieuze 2016-woorden, in het collectief bewustzijn en wordt er wat afgeluld in een journalistiek jargon dat compleet naast de kwestie is. Hét populisme bestaat volgens mij zelfs niet, het is een woord dat gelanceerd is door democraten die niet tegen hun verlies kunnen.
Meer algemeen zie ik lokale legendes zoals Charles Michel of Bart De Wever steeds meer als tragi-komische figuren die ingebed zijn in hun eigen repetitief vocabularium vol fantastische platitudes waar echt eens een groot, scherp scheermes door moet,- oeps beladen beeldspraak in deze tijd. Daarbij voelt men een groeiende afkeer bij het klootjesvolk tegenover een taal waarvan je met de toppen van je tenen aanvoelt dat ze de realiteit niet raakt, maar veeleer maskeert, met als hoogtepunt kersttoespraken van Filip I of Paus Franciscus. Vrome maar eigenlijk schijnheilige maskerades die altijd weer het Kwaad proberen te objectiveren door zichzelf als incarnatie van het Goede voor te stellen, zonder ook maar ooit tot de kern van de zaak te komen.
Daardoor wordt het woord “schuld” steeds minder gangbaar, tenzij binnen een zondebokstrategie. Voor Erdogan zijn de Koerden van alles de schuld, voor Jan Jambon lag de schuld van de aanslag in Zaventem ocharme bij één ambtenaar die niet goed had opgelet. Politici willen allemaal macht, maar als het fout loopt, gaan er een resem paraplu’s open en worden er commissies opgericht om het euvel te laten ondersneeuwen in een nieuwe lawine van Wetstratees.
Dat in het land van het surrealisme een trein zomaar “ontsnapt” zoals een gorilla uit de zoo, is dan de evidentie zelve: we leven in een failed state die zo georganiseerd is dat waarlijk niemand aan de knopjes lijkt te zitten, ook niet de premier of de spoor-CEO, want het gaat om technologie en die vertoont nu eenmaal “kinderziekten”. In werkelijkheid is die Desiro, tien jaar geleden gekocht bij Siemens en dus product van Deutsche klüngeligheit, een grandioze miskoop met gemeenschapsgeld, met rijtuigen die tijdens de rit “zomaar” afhaken, deuren die openvallen, gammele software, en automatische remmen die niet werken. Daarover zijn beslissingen genomen door mensen met macht, hebben ministers handtekeningen gezet en hebben ingenieurs hun zegen voor gegeven. Naar het schijnt rijdt de trein ook met te lichte motoren, die bedoeld waren voor ritjes op het Gewestelijk ExpressNet Brussel dat er niet is en allicht ook de eerste 100 jaar nooit komt, want dit is België.
Op zich zal dat ook weer als een “populistische “ retoriek opgevat worden, en worden er vast nog wel wat woorden uitgevonden en woordvoerders aangesteld om de zaken “in hun context” te plaatsen, zoals dat heet. Het scheermes wetten en alert bij de hand houden,- het blijft een hoofdbekommernis van ondergetekende, ook in 2017.
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

2 reacties op Mysterieuze Desiro-trein “ontsnapt” uit station: de toon voor 2017 is gezet

  1. Koenraad zegt:

    De Desiro leert de reiziger zijn drank- of etensafval om ter meest op de grond te gooien of tussen te zetels te parkeren want er zijn slechts afvalbakjes (met de klemtoon op bakJE) aan de deurkanten opgehangen… De Desiro-gebruiker moet ook kunnen spurten (te weinig sport op school, des te meer bij een chronische te korte overstaptijd van spoor 6 naar spoor 23 of van spoor 18 naar spoor 1 in Brussel-Zuid, in Antwerpen van verdieping 2 naar -1 of om een geschikte zitplaats te bemachtigen) want er zijn slechts minitafeltjes (met de klemtoon op tafelTJE) voorzien vóór de eerste zitbank aan de deuren… Voor de rest: studeer of pc maar met het leerboek en de laptop op de schoot… Wenst de NMBS wel tevreden reizigers ?

  2. P. Eggermont zegt:

    Verbloemen van de werkelijkheid is van alle tijden en treft men aan in alle culturen. Wat verandert is de context, de redenering erachter en de gebruikte terminologie. Klare taal vergroot de luciditeit maar ontwijkende taal kan zeer lucratief zijn… Kan men vandaag geen cash meer uit de muur halen, dan was men vroeger blut. In de zakenwereld ging men bankroet, nu treedt de staat van insolventie in. Iemand die thuis zonder job komt te zitten, is niet werkeloos, maar tussen twee banen. Heeft een trein vertraging, dan wordt omgeroepen dat er voor de treinreis extra reistijd wordt voorzien. Komt men ’s avonds poepeloere thuis, – zeg ‘ns Aaa! – en men vertelt zijn wederhelft niet dat men dronken is, maar dat men een glaasje te veel opheeft. Dochterlief is pardoes onvoorzichtig geweest ; het betreft geen ongewenste zwangerschap, maar het is een ongelukje geweest. Volgt een fikse ruzie, dan vertelt men de omwonenden niet dat er ferme boel was, maar dat er met de kinderen een openhartige discussie was… Waarom zou men in zijn eigen vel snijden als men zijn voordeel kan doen? Dubbel voordeel zelfs, “the profit of saying and the profit of denying what is being said by the way of saying it” (Bourdieu).

Reacties zijn gesloten.