Macho-politiek en Womens Power, of de lul en het kutwijf: Freud lezen helpt

totem
We beseffen nog altijd onvoldoende hoezeer de politiek, van de dorpsherberg tot het wereldgebeuren, doordrongen is van mannelijk machtsvertoon en oerseksuele signalen. Nu drie super-alfa’s het politieke wereldtoneel gaan domineren, te weten Poetin, Trump en Erdogan (waarvan ik de convergentie al een jaar geleden voorspelde, toen niemand een eurocent gaf voor de kansen van Trump), is die biologische lectuur weer meer dan ooit actueel.
Boeiend is daarbij de hypothese die aan de University College London wordt geformuleerd rond het bij de mens ontbrekende penisbot. Dat verhaal duikt regelmatig op in antropologische kringen: waarom hebben wij, in tegenstelling tot alle andere zoogdieren inclusief de mensaap, geen stukje been dat de mannelijke erectie regelt? Dat is namelijk veel comfortabeler, zo’n door de hersenen aangestuurd mechaniekje, dan heel dat gedoe dat wij mannen kennen rond een botloze bloedworst en de krijg-ik-hem-stijf?”stress waar het Amerikaanse bedrijf Pfizer met Viagra slapend rijk aan wordt.

Mondige matriarches
Het antwoord zou, althans volgens de laatste berichten in het vakblad Proceedings of the Royal Society, liggen in de opkomst van de monogamie, het ontstaan van de gezinsstructuur en het hebben van één sekspartner. De snelle wip, waarbij dat penisbot handig is, kan dan vervangen worden door de trage seks, ook wel erotiek genoemd, met veel voorspel en gelegenheid tot opwarmen. Dat geeft dan weer nestwarmte, gezelligheid, kerstversieringen en andere uitingen van cultuur. Het lijkt heel plausibel, doch het is maar de halve waarheid, want de behoefte om over het muurtje te kijken en de wet van het groenere-gras-aan-de-overkant blijven natuurlijk geldig.
Ik slinger er mijn favoriete lectuur nog eens door, als het gaat over mannen en macht: Freud’s meesterwerk “Totem und Tabu” uit 1913. In dit antropologische soapverhaal wordt beschreven hoe het oermannetje, dat ooit alle vrouwen bezat, zijn seksueel monopolie met geweld handhaafde, tot de driftige zonen het beu werden, hem ombrachten en opaten om aan zijn macht deelachtig te worden. Maar daarmee werd de seksuele potentie natuurlijk evenredig verdeeld, iedereen dus een beetje. Doch bovendien daalde er na de vadermoord een enorm schuldgevoel over de groep neer, die tot het bizarre compromis leidde van de één-partner-seks. De gelijkenis met het ontstaan van de democratie (gedeelde macht) én het Christendom (de schuldcultuur) is niet toevallig.
Wat daarna? Machtsdrang zou vanaf dan een regressief verlangen worden naar de status van oervader en de oorspronkelijke polygamie. Politici doen het gewoon omdat ze meer wijfjes willen dan de gewone onderdaan, ondanks de wet van de monogamie, het is zo simpel als dat. De hilarische uitspraken van Donald Trump en zijn gedreven zoektocht naar pussies zijn in dat opzicht van een grandioze helderheid.
Heel die klassiek-Freudiaanse visie op mannen, macht en politiek kwam echter wat in de verdrukking door het feminisme en de opkomst van een klasse moderne matriarchen (Merkel, May, Hillary, Le Pen). Willen zij ook seks met vele mannen? Mijn eerdere analyse over Merkel en de 500.000 vluchtelingen (“Wir schaffen das”) ging in die richting. Er ver over, volgens sommigen,- hoe zou Angela nu een half miljoen Syriërs kunnen ontvangen. Waaruit bestaat die Womens’ Power dan eigenlijk? Of, om het met Freud te vragen: Was will das Weib?
En kijk: de theorie van het penisbot komt ons te hulp. De angst van de moderne man om hem niet stijf te krijgen, maakt hem net nog weker en dwingt hem tot het delen van de macht met de wijfjes, die hem de erectie moeten bezorgen. Het mannelijk feminisme dat nu volop en vogue komt, is dus een vermomde macho-strategie, waar de vrouwen uiteraard toch hun voordeel mee kunnen doen want zonder hun mondigheid staat zelfs de grootste held voor lul. Ooit maakte Patrick De Wael (open-VLD) als Kamervoorzitter een niet zo gesmaakt grapje toen hij een politica in geknielde houding zag voor een ander kamerlid. Gejoel op alle banken, maar het was vanuit antropologisch standpunt een geheel correcte opmerking.
Het lijkt me essentieel om dat verhaal van de lul en het kutwijf terug te droppen in de politieke analyse. Het seksisme is dringend aan een herwaardering toe. Journalisten lopen er met een wijde boog om heen, uit pudeur, maar ook omdat ze zich dan zelf zouden moeten bloot geven op de scène van seks en geweld: de pen is op haar best als moordwapen. Tegelijk wordt ze een waardig substituut voor mijn ontbrekend penisbot, een feilloze zwenkmechaniek: elke dag probleemloos een urenlange erectie, met een vitrioolorgasme als climax. Waarna ik ietwat genietbaarder word voor mijn omgeving, en aan routineklussen toekom zoals het neerpennen van Doorbraak-artikels.
De vadermoord blijft een project van de eerste orde, en zelf vader zijnde besef ik dat dit ook een zelfmoord inhoudt. Alle andere politiek-correcte visies op het schrijven en be-schrijven zijn absoluut schijnheilig. De omstaanders kunnen er maar van genieten.
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

2 reacties op Macho-politiek en Womens Power, of de lul en het kutwijf: Freud lezen helpt

  1. Marc Schoeters zegt:

    De recente Amerikaanse presidentsverkiezingen draaiden helemaal rond seks en de eeuwige strijd tussen de geslachten. Beschuldingen tegen Hillary Clinton en haar entourage over kindermisbruik. Bill Clinton die achter de schermen aanvallen van woede kreeg tegen zijn vrouwtje – die zijn alfa-rol over had genomen. Donald Trump die aangeklaagd werd voor aanranding. Geruchten over zijn kleine penis. De strijd was hard en van laag allooi. Er werd zelfs een vereniging opgericht van vrouwen die voortaan weigeren seks te hebben met een Trump-aanhanger. Hillary Clinton maakte een goede kans op de overwinning – want zoals alle biologen weten heeft een wijfjeshyena van alle dieren de grootste clitoris. Maar uiteindelijk werd in de seksuele presidentstrijd toch de grootste lul als overwinnaar verkozen. En Donald Trump is het alfa-mannetje par excellence. Zijn Duitse grootvader langs vaders zijde – Friedrich Drumpf – bezat een bordeel in het goudzoekersgebied bij Seattle en legde zo de basis voor het familiefortuin. De gedroomde Freudiaanse oervader! Donald Trump beschouwt zich als de bordeelhouder van de ganse VSA – een winstgevend bedrijf waarin alle vrouwen te krijgen zijn. Hij verklaarde meermaals dat hij met zijn eigen dochter Ivanka het bed zou delen als zij niet toevallig zijn dochter was. The Donald is niet voor één gat te vangen. Ook de Gays for Trump bukken zich graag voor hem. De voor Breitbart schrijvende relnicht Milo Yiannopoulos noemt hem zelfs veelzeggend “Daddy Trump”. Sommige mensen menen dat Trump geen politicus is maar een zakenman – en dat de VSA en het Westen zo iemand nu nodig hebben. Voor hen deze vraag: zou u aan Donald Trump uw dochteronderneming toevertrouwen?

  2. P. Eggermont zegt:

    In “Totem und Tabu” (online te raadplegen) citeert Sigmund Freud James Frazer, een Schots antropoloog, auteur van o.m. The Golden Bough wat “de gouden tak” betekent, een verwijzing naar de maretak… Volgens deze antropoloog is wetenschap de derde fase in de ontwikkeling van de menselijke geest, na magie en religie, gegroeid uit zogezegd de fouten van de magie (zie Wikipedia). Een illustratie van de overgang tussen magie en religie, is het Kerstfeest dat in de plaats kwam van het Midwinterfeest of het zogenaamde Joelfeest : http://www.boerkenaas.be/feesten/joelfeest.
    De kerstening van de oude natuurgodsdienst hebben we overigens te danken aan de Westerse kloosterbeweging bij het begin van de vroege middeleeuwen, die in die tijd landelijk was…
    Voor wie in deze dagen de commerciële gekte van het kerstgejoel even te veel wordt, verder niet noemenswaardig getroubleerd is door zijn oerdriften en even de stilte wil opzoeken, heb ik alvast volgende aanrader : “Die große Stille” (2005) van Philip Gröning, een documentaire over het leven van de monniken in “La grande Chartreuse”, een groot klooster aan de voet van de Grand Som, een bergmassief aan de Franse voor-Alpen… Bijkomend drankje : Chartreuse verte (55°)!

    P.S. : De monniken van het kartuizerklooster van Vauvert nabij Parijs, die veel van kruiden afwisten, zouden in 1605 de formule voor hun “Elixir de longue vie” hebben kunnen bemachtigen via een mysterieus manuscript dat ze in handen kregen van een edelman van de hoge Franse adel… Santé!

Reacties zijn gesloten.