Mensenrechten anno 2016: het is misschien menselijker om ze even op te bergen

terroristen
Vandaag is het Mensenrechtendag. Op 10 december 1948 werd te Parijs de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens aangenomen door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties. Veel hoofdletters, dat wel. En niet toevallig in hetzelfde jaar dat de staat Israël werd gesticht: de mensenrechtenverklaring van 1948 kan niet los gezien worden van de Holocaust en de daaruit voort vloeiende verontwaardiging. Ze keert zich vooral tegen het fascisme, de beknotting van de vrijemeningsuiting, vrijheidsberoving om politieke of etnische redenen, naast sociale rechten op onderdak, onderwijs, voedsel, gezondheidszorg.
Het na-oorlogse idealisme van de VN (de Sovjet-Unie en Saudi-Arabië onthielden zich bij de stemming) heeft zich lang gehandhaafd, terwijl mensenrechtenactivisten toch wel moesten vaststellen dat uitgerekend de staat Israël het niet zo nauw nam met die rechten en er een eigen, etnocentrische interpretatie aan gaf. Waarbij het ook vrolijk alle resoluties (bijvoorbeeld rond de annexatie van Oost-Jeruzalem en de koloniale nederzettingen in de bezette gebieden) van diezelfde VN aan zijn laars lapte. Israël beroept zich daarbij op het recht op zelfbeschikking en soevereiniteit. Een mensenrecht. De Palestijnen roepen hetzelfde recht in om voor een eigen staat te ijveren en wijzen op de gewelddadigheid van de bezetting. Kies uw kant, de mensenrechten hebt u altijd mee.

Oudejaarsavond
De humanistisch-filantrope zeepbel uit 1948 is al lang weer uit elkaar gespat. Er zijn blijkbaar zoveel soorten mensenrechten als er mensen op deze planeet rondlopen, en dat is ook normaal: de mens blijft een biologisch wezen, primair gericht op overleving. Als het kan in de groep, eventueel zonder. Alle alibi’s en smoezen toegelaten. Als ik een brood steel uit honger, dan roep ik een mensenrecht in, maar als de bakker daarbij een goed gemikte oplawaai krijgt, mag hij met evenveel redenen zijn recht op fysieke integriteit claimen. Ik stel het nu wat plastisch en extreem voor, maar op een bepaalde manier heeft iedereen wel het gelijk aan zijn kant, het komt erop aan om het ook te krijgen.
De grootste voorvechters van mensenrechten vind je vandaag dan ook niet in Amnesty International, maar bij de meest geslepen strafpleiters. Keer op keer hoor je lui als Hans Rieder en Sven Mary toeteren wat voor een idealisten ze wel zijn door sukkels als drugbaron Silvio Aquino te verdedigen, of een terrorist als Salah Abdeslam. Idem dito bij notoire beroepscriminelen met een strafblad van hier tot ginderachter, die wegens een procedurefout vrijuit gaan: the human rights, stupid! Moesten ze nu nog gewoon zeggen: ik doe mijn job, tot daar toe, maar neen: ze beroepen zich echt op die VN-verklaring uit 1948, waardoor dat ethisch handvest een belachelijk vodje papier blijkt.
De echte doodsteek op het mensenrechtenverhaal is, ironisch genoeg, van links gekomen, toen de multiculturele doctrine vorige eeuw vereiste dat bijvoorbeeld moslims hun eigen tradities moesten kunnen handhaven, ook in een westerse samenleving. Dat heeft geleid tot de welbekende décalages tussen onze moraal en bijvoorbeeld de sharia.

Godsdienstvrijheid lijkt van langsom minder compatibel met wat wij intuïtief onder beschaving verstaan: genitale verminking? Homofobie? Kinderhuwelijken? Tja, het is in sommige culturen wel traditie natuurlijk, en misschien zelfs in aanmerking komend voor de lijst van Werelderfgoed. Heel de discussie rond het onverdoofd slachten, waarbij de Vlaamse Groenen zich tot echte dieronvriendelijke onhumanisten ontpopten, bewijst vooral dat er moet gekozen worden voor waarden, dat de grote utopische verzoening tussen culturen een illusie is, en dat recht altijd maatschappijgebonden is. Als we de sharia resoluut afwijzen, dan is het omdat die aan o n z e ethische normen niet beantwoordt. Er bestaat trouwens een islamitische versie van de Mensenrechtenverklaring, opgesteld in 1994, die uitdrukkelijk de sharia als hoogste wet erkent, met de goddelijke autoriteit die boven de wereldlijke macht staat. Nogmaals: maak uw keuze.

De recente clash tussen Theo Francken (N-VA) en het Belgische gerecht bewijst vooral dat de scheiding der machten ook nadelen heeft, en dat mensenrechten inroepen om een hele samenleving te ontwrichten, op een langere termijn heel de democratie doet imploderen. Andermaal en ten laatste: er moeten keuzes gemaakt worden. Het is misschien humaner om die Mensenrechtenverklaring even op te bergen als ze uiteindelijk toch maar terreur gedoogt. Ik heb het nu wel gehad met de rechten waardoor veroordeelde verkrachters zonder voorwaarden vrijkomen. Hoe zou het nog zijn met die jonge vrouw uit Sint-Niklaas die de pech had om tegen zo’n andersculturele medemens aan te lopen? Of is de mannelijke suprematie in de islam, en het recht om de vrouw te allen tijde te nemen, een mensenrecht dat we als bijlage kunnen voegen bij de bestaande Verklaring?
Maak uw keuze, ik heb de mijne al gemaakt. Straks weer oudejaarsavond.
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

2 reacties op Mensenrechten anno 2016: het is misschien menselijker om ze even op te bergen

  1. Hans Becu zegt:

    Mag ik er U op wijzen dat Israël permanent in haar bestaan bedreigd wordt door de omringende
    Arabische Moslimstaten, die terreurorganisatie Hamas ondersteunen om de Palestijnse sukkelaars te misbruiken in dit conflict, en dat Hamas in deze er niet voor terugschrikt Palestijnse burgers als levend schild te gebruiken. En over het virulent antisemitisme gaan we het niet eens hebben. Begraaf de mensenrechten tenminste met goede argumenten.

  2. P. Eggermont zegt:

    Men zou het als volgt kunnen kort samenvatten : “Where do you draw the line?”
    Dit was ook de titel van een song van de Dead Kennedys, een Amerikaanse punkband uit de jaren 80, bekend van nummers als “California Über Alles” en “Holiday In Cambodia”, uitgebracht op de elpee “Bedtime for Democracy” Zowel links als rechts kregen toen een veeg uit de pan…

Reacties zijn gesloten.