De novembermaand van Tanja D., haar verdriet en hoe ze dat verwerkt

graf2
Ik wou nog iets vrolijks schrijven over het Amerikaanse verkiezingscirkus waarvan de ontknoping tot een collectieve verbijstering leidde in de Lage Landen, maar mijn oog blijft hangen op de foto van een handvol kindergraven, door onbekenden gevandaliseerd. Het nieuws is al bijna een week oud, maar dat maakt weinig uit in dit perspectief. Plaats van handeling: begraafplaats van Sint Kruis/Brugge.
Een kind verliezen is al zowat het ergste wat een mens kan meemaken,- tegen een vertrappeld graf aankijken moet zo ongeveer de herhaling zijn van dat moment. Dus ja, ik ben gechoqueerd en geaffronteerd, mag het. Schrijnende verhalen schuilen daar achter: een driejarig jongentje, in een operatie gebleven, die naast zijn oudere broer ligt, gestorven aan een hersentumor. Ze rusten niet in vrede, iemand moet zich hier toch geamuseerd hebben. Vast wel kutallochtoontjes, klinkt het hier en daar, want die moslims hebben geen respect voor niks. Zou kunnen. Maar hoe zit het ondertussen met onze eigen oer-Vlaamse iconen en rolmodellen?

Hondje weggelopen
Het kan toeval zijn, maar een goeie week geleden, op 1 november, besloot de onmetelijk populaire Vlaamse überbabe Tanja Dexters tot een dodenherdenking op haar eigen wijze. Ze vereerde het kerkhof van Lebbeke/Dendermonde met een bezoek, door zich luidop vrolijk te maken over de namen van de overledenen. Hé, ons Maria ligt hier” (grafzerk van Maria Ons), en meer van die geinigheden. Haar dochter van zes opende een grafkelder en mocht er eens in kruipen, uiteraard dat alles gefilmd en op Instagram gegooid. Leut dat ze hadden.
Ze heeft nu zowaar een GAS-boete aan haar been,- een belachelijke sanctie want het brengt haar nog meer in de picture, het enige waar het deze celebs om te doen is. Frappant bij dit soort BV’s uit de amusementsindustrie, is vooral het volslagen gebrek aan empathie terwijl ze zichzelf eindeloos beklagen in de ‘boekskens’ en op de sociale media, ongemakken opblazen en uitvergroten, tot de afmeting van een Griekse tragedie. Ja dus, hoe lomp en gevoelloos Tanja ook struint door de begraafplaats van Lebbeke –en ik herhaal: alles op Instagram te bewonderen maar nu snelsnel gewist-, des te meer medelijden heeft ze met zichzelf.

“Toch een traantje gelaten”, twitterde ze op de eerste schooldag van haar dochter Valentina, met het verzoek aan heel Vlaanderen om haar te troosten. Wat een hoop zielenpoten warempel nog deed ook: sterkte, Tanja! De relatiebreuk met haar verloofde, de zakenman Miguel Dheedene, juni dit jaar: maandenlang hebben we via Story kunnen delen in haar verdriet, vertwijfeling en woede, want Miguel poepte al een tijdje scheef. Neen echt, je moet een steen zijn om daar niet bij te gaan wenen, temeer daar ze een heuse psycholoog gaat inschakelen om een en ander te verwerken.

De manier hoe haar manager Danny Peleman haar dan weer behandelde: op de bodem van haar ziel zat ze, en we zullen het geweten hebben (“Ik voel me gebruikt en bij het huisvuil gezet door hem”, Dag Allemaal). Neen echt, het leven van Tania Dexters loopt niet over rozenblaadjes. Maar het noodlot sloeg pas helemaal toe, toen haar chihuahua, genaamd Paris, in april van dit jaar wegliep en sindsdien spoorloos bleef. Heel showbizz-Vlaanderen stond op zijn kop en deelde in de immense wanhoop van het baasje (“Tanja Dexters kwijnt weg om het verlies van Paris” – GVA). De hondenoppas weet hier vast meer van, aldus Tanja, de sukkel beschuldigend die op het beest lette tijdens haar skivakantie. Een groots complot onthult zich, met vertakkingen tot in het Kremlin, Noord-Korea en het kalifaat.
Mijn vermoeden: Paris is gewoon weggelopen van zoveel onzin en heeft zijn BH-status vaarwel gezegd, samen met het blingbling-universum van al die Missen België en hun hemelbestormende emoties. Wie kan hem ongelijk geven?
Maar van de P-badpakken terug naar het kerkhof van Sint-Kruis. Een werkstraf van een jaar opkuis, onkruid wieden en grafonderhoud, inclusief confrontatie met de nabestaanden, dat zou ik als rechter uitspreken tegenover de vermoedelijke snotneuzen. Erger is het gesteld met de sentimentcultuur die van alle kanten oprukt. De tranen van Olga Leyers, gewipt uit De Slimste Mens! (“Hoe een huilende Olga heel Vlaanderen beroert” –HLN, 7/11). Het is de verjaardag van de diep betreurde pdw, en daar bovenop rouwt verzameld BV-Vlaanderen nu om Leonard Cohen, terwijl Trump nog maar net verkozen is,- hoeveel treurnis kan een mens aan. De overgeprikkelde traanklieren van Simonneke maken het lijdensverhaal vol, de soap is de realiteit en ons echt verdriet maar een bagatel.
Dat uitgerekend iemand uit die sfeer graven onteert, is voor mij een symbool van een samenleving die empathie steeds meer inwisselt voor emo-exhibities. Travestie van het cynisme heet dat. Met dank aan de media en hun onmiskenbare affiniteit voor namaak en nep. In deze dodenmaand toont de schaars geklede babe zich, nog meer dan anders, als een vlezig skelet dat straks zelf onder een zerk of in een urne terecht komt. Lacht daar iemand? Neen toch?
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

4 reacties op De novembermaand van Tanja D., haar verdriet en hoe ze dat verwerkt

  1. Marc Schoeters zegt:

    Om het lot van het dochtertje van Tanja Dexters zou men zeker tranen in de ogen kunnen krijgen. De chihuahua kon nog vluchten. Maar dat kind gaat nog ellendige en tumultueuze jaren tegemoet. Voor die dochter was de baarmoeder van Tanja Dexters haar voorlaatste rustplaats.

  2. Hans becu zegt:

    Die Dexters is gewoon een dom wijf. En vader Cats zei ooit : “wie het wijf trouwt om het lijf, verliest het lijf en behoudt het wijf”. Die fase zijn we stilaan ingetreden. Tanja verdwijnt stilaan samen met haar lijf. Een ding snap ik niet in deze. De stilte van de feministen.

  3. Fend zegt:

    De feministen zijn wel met wat anders bezig dan dat. Misschien weten de feministen niet wie Dexters is.

  4. bertie zegt:

    De decadentie is niet meer ingezet, maar wordt van alle zijden gekoesterd. Een GAS-boete uitschrijven voor grafschennis? Over de doden niets dan goeds werd volgens de wetten van de beschaving vertaald in een relatief harde bestraffing van grafschennis, precies omdat de overledene zichzelf niet meer kan verdedigen, ook niet tegen fysiek geweld. Die verzwaring is te vergelijken met brandstichting-bij-nacht in een bewoond pand, dat ook meteen gekwalificeerd wordt als een moordpoging, en niet louter als een brandstichting zonder meer. Grafschennis is dus een misdrijf dat heel duidelijk gedefinieerd wordt in het strafwetboek, en is geen overlast. Wie dat verschil niet maakt, heeft er niets van begrepen. Die is dus anders gezegd onbeschaafd, en daar bedoel ik niet la Dexters mee, die is onbeschoft. Onbeschoften die door onbeschaafden worden beoordeeld, zover afgegleden is het nieuwe normaal nu al.

Reacties zijn gesloten.