Conclusie van de match Clinton-Trump: “That’s entertainment!”

entertainment
Nog één dag spanning en we kennen de uitslag. De Amerikaanse verkiezingen hebben veel weg van één lang gerekte sportwedstrijd met veel tussenstanden, wisselende kansen, plotse uitvallen, tactische hoogstandjes en blunders, en, ja, vandaag de laatste rechte lijn of, als u wil in voetbaltermen, de blessuretijd net voor het fluitsignaal.
Eigenlijk is het verbazingwekkend dat de Amerikanen in hoge mate zelf niet weten of ze wel uit hun bed zullen komen voor de verkiezingen die door heel de wereld als de belangrijkste van deze planeet worden beschouwd. Er is geen stemplicht, en van dat voorrecht zal ook overvloedig gebruik gemaakt worden. De uitslag wordt dus vooral bepaald, heb ik begrepen, door de hoeveelheid kiezers die niét komen opdagen.

En dan nu reclame
De reden is even simpel als onthutsend: het doet er niet toe wie nu eigenlijk als winnaar uit de bus komt, maar de debatten waren om vingers en duimen van af te likken. De match Trump-Clinton was/is vooral een media-evenement, een ritueel en een soap die de kijker bezig houdt maar niet zozeer de kiezer als politiek betrokken actor. Het Amerikaanse kiessysteem is helemaal afgestemd op dat “sportieve” format, en richt zich op de hypertheatrale krachtmeting tussen twee vedetten, en niet meer dan twee. De uiteindelijke uitslag, dat is pure geschiedenis en voer voor kwissers. Vergelijk het met de NBA-basketcompetitie, dé populairste sport in de VS: ongelooflijk spannende matchen met veel toeters en bellen, een enorm showgehalte en mediabelangstelling, maar na het laatste fluitsignaal spreekt geen kat er nog over.
Hier in Europa leven wij nog in de vorige eeuw, wij denken dat politiek gaat over inhoud en dat verkiezingen er ergens toe doen. Links wacht met klamme handen en hoopt dat de rationele bitch Clinton het haalt, rechts klinkt nu al op de overwinning van de brulboei Trump. Ik ken mensen van goede huize die naar New York zijn afgereisd, getooid met een Hillary-petje, om het allemaal van op de eerste rij mee te maken. Aandoenlijk. Want heel die lange campagne was gewoon entertainment, uitgebreid aangeboden door Fox en CNN, die met de kijkcijfers ook hun reclame-inkomsten zagen stijgen. Gouden tijden.
Entertainment dus, en waarom we niks begrijpen van die Amerikaanse presidentsverkiezingen. Want na de installatie van de nieuwe president gaan alle andere shows gewoon verder. De gemiddelde Amerikaan bekijkt heel de wereld als een soap, die tot hem komt via de televisie en de sociale media. Ook oorlog is entertainment, weeral met Fox en CNN live op het terrein, naast de orkaan in Haïti en andere rampen, IS, de terreuraanslagen, massamoorden aan universiteiten, Poetin, de reis naar Mars, enzoverder. Clinton en Trump hebben maandenlang de prime-time beheerst en elkaar in leven gehouden, want zonder strijd is er geen fun, geen show, geen reclame. Hun inzet, ook financieel, overtreft ons bevattingsvermogen. Het zijn ware topatleten die onze bewondering afdwingen en de spektakeldemocratie van eten en drinken voorzien.
Ach, die Europese kijk op politiek en sport, als een kamp tussen twee stammen. Terwijl Björn Soenens, Tom van de Weghe en Greet De Keyser in Washington en omstreken hun persoonlijke moment de gloire beleven, in het centrum van de wereldgeschiedenis, kwam ene Jan Seghers van Het Laatste Nieuws, die nu toch niet bepaald voor een ‘kwaliteitskrant’ doorgaat, gisteren in het VRT-praatprogramma De Afspraak eindelijk iets zinnigs vertellen: we verkijken ons op heel dat gedoe.
Want neen, het doet er niet echt zoveel toe wie de nieuwe VS-president wordt, eens het doek is gevallen over de election campaign. Trump of Clinton gaan dan aan hun bureau zitten en vaststellen dat ze… euh.. in een nieuwe soap zijn terecht gekomen, namelijk die van het Witte Huis, waar ze weer een rol zullen spelen die min of meer vaststaat, vraag het maar aan Barack Obama. Neen, er komt geen derde wereldoorlog, en neen, die Mexicaanse muur valt niet te betalen, en ja, er zullen nog zwarten worden doodgeschoten en ja, de grootstedelijke verpaupering van de onderklasse blijft een feit.
Toen filmacteur Ronald Reagan in 1981 aan de macht kwam, dacht iedereen van mijn generatie dat er een kernoorlog voor de deur stond. Een debiel monkelende filmacteur begot, die nooit verder kwam dan een paar ingestudeerde one-liners! Uiteindelijk stond hij aan de wieg van het anti-kernwapenverdrag tussen de VS en Rusland.
De reden? Reagan had goede adviseurs en een kernoorlog is gewoon slecht voor de reclame-inkomsten. U lacht, maar het is echt zo. Een high -tech-oorlogje links of rechts, OK, graag zelfs, maar een Armageddon waarin alle decors verpulveren en de acteurs erbij, dat krijg je zelfs in Hollywood niet verkocht. We moeten op dat overlevingsinstinct wedden: the show must go on, het systeem, hoe pervers ook, zal nooit zichzelf de nek omwringen,- daarvoor zijn de belangen te groot. Maar u begrijpt dat ik niet wakker blijf op die verkiezingsnacht.
Toch niet voor dàt soort entertainment.
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

5 reacties op Conclusie van de match Clinton-Trump: “That’s entertainment!”

  1. Fend zegt:

    Ronald Reagan stond aan de wieg van het anti-kernwapenverdrag. Tja. Maar daarom is de dreiging niet verminderd. Die heeft zich elders vastgezet, zie Noord-Korea.
    Maar stond Reagan niet vooral aan de wieg van alle aspecten van maatschappelijke simplificatie, waar deze campagne in uitblonk?

  2. hans becu zegt:

    Ronald Reagan bevrijdde ons definitief van de communisten, door ze economisch te wurgen in een wapenwedloop. Hij deed dat met een onwrikbare standvastigheid, klaar en helder, zonder gezever en gedraai. Er werd geen schot gelost. Hulde aan deze man. Daardoor vonden de Europese volkeren hun vrijheid terug. Dat is een historische verdienste, maar de man krijgt alleen maar kritiek uit altijd dezelfde linkse groep, waarmee spijtig genoeg nooit een intellectuele afrekening kwam. De tienduizenden stille supporters van de USSR en consorten in onze culturele en academische wereld, die stonden te roepen van weg met Amerika en love en peace en weg met de kernraketten, maar ondertussen zedig de ogen sloten voor de verschrikkingen van het communisme in zovele landen. Miljoenen doden, miljoenen verwoeste levens, een sociale en economische ramp voor miljoenen mensen, én een ecologische catastrofe. En het zijn diezelfde zeveraars en zedeprekers die zich nu zorgen maken over TRump(De Nieuwe Hitler volgens Pol De Grauwe) en Le Pen, maar ondertussen het rode boekje van Mao vervangen hebben door de Koran.

  3. Fend zegt:

    “Eén telefoontje naar China, één telefoontje naar China en het probleem met Noord-Korea is opgelost”, Donald Trump.

  4. bertie zegt:

    Wat mij tijdens deze verkiezingsstrijd (of -show voor wie dat woord verkiest) buitengewoon opgevallen is, en wat ik nog niet hebben weten becommentariëren door geen enkele, maar dan ook geen enkele would-be “Amerikakenner”, is dat de zittende president en diens first lady uitgesproken méé campagne voeren voor een van de twee kandidaten. Nog nooit vertoond.
    In het verleden zal elke aftredende president waarschijnlijk ook wel een persoonlijke voorkeur gehad hebben, maar stond die in principe boven de tweestrijd om zijn opvolging en bemoeide zich er niet uitgesproken mee, als staatshoofd van alle Amerikanen.
    Wat staat Obama te wachten als Trump wint?

  5. Greta zegt:

    Boe… voor Amerika en de domheid van hun systeem, laat ons er een voorbeeld aan nemen om dit nooit in Europa toe te laten en een beter systeem op te bouwen…. Vanaf heden stem ik enkel nog op VROUWEN en niet langer meer 50/50. Alleen nog bekwame vrouwen vinden??? Op dit ogenblik lijkt me enkel Gwendolyn Rutten geschikt voor premierschap…

Reacties zijn gesloten.