Stop met zeuren: in se verdient elke hond met een hoed de Nobelprijs

dylan
Een aantal lieden die veronderstelden dat ik de Nobelprijs literatuur gingen krijgen, vroegen me misnoegd waarom in godsnaam Bob Dylan de eer te beurt was gevallen. Ik antwoord dan steevast: omdat Gert Verhulst, het brein achter K3 en Samson, hem niet kreeg. Maar na een snelcursus deze morgen bij het ontbijt ben ik zeker: de jury heeft goed gekozen. Alleen al omwille van de chagrijnige grimas van Kristien Hemmerechts (“dit is een belediging tegenover echte schrijvers”) gun ik die Nobelprijs aan Bob Dylan voor 100%. Ook Dimitri Verhulst keek beteuterd en sneerde iets over “karamellenverzen”. Tja, dat wijst bij het Vlaamse schrijversgild toch echt wel op een gebrek aan breeddenkendheid en een teveel aan literair corporatisme.
Daarom enkele postmoderne inzichten rond ironie die ik de Vlaamse letterkundigen wil voorleggen:

1) Alles is literatuur
Je kan zeggen dat Bob Dylan geen schrijver is, of je kan zeggen dat alles heel de tijd schrijft. Hét schrijft, en lectuur is maar een neveneffect. Ach, wat is literatuur. De roman, het klassieke fetisj van de letterkunde, is eigenlijk een overgewaardeerd object dat vooral de papierindustrie in leven moet houden. In werkelijkheid bestaan en zwerven de teksten overal, vergeet zelfs het woord “literatuur”.
Bloggers, rappers, speechschrijvers, stand-up comedians en, waarom niet, opstellers van handleidingen voor huishoudapparaten zijn de laureaten van de toekomst. U begrijpt dat ik via dit statement ook mijn eigen tekstproductie in de prijzenmarkt wil pushen. Deze column is een tekst, uiteraard ingebed in andere teksten, maar ook een mop op Snoeks almanak, een artikel uit het Belgisch wetboek of het blaadje van de Aldi is tekst, en jawel, zelfs een roman van Kristien Hemmerechts, en dus ook een song van Bob Dylan.
Het is uitermate grappig dat het deftige Nobelprijscomité op die manier zichzelf en zijn nobele missie ontwaardigt, en een beslissende stap zet naar de zelfparodiëring, waardoor het zou kunnen samenvallen met de humoristische Ig Nobelprijzen. Ik schreef het al een week geleden i.v.m. de Vredesprijs: het Nobelcomité dient zich dringend van zijn dodelijke ernst te ontdoen, en de proclamatie meer op te vatten als een grap, een performance op zich, zoals Picasso en konsoorten ooit de zondagsschilder Rousseau le Douanier in een knotsgek ceremonieel tot kunstpaus kroonden.
In dat verband wil ik erop wijzen dat de Ig Nobelprijs literatuur in 1993 aan een Vlaming werd toegekend, de tot op heden onvindbare F. van de Werf die samen met 975 coauteurs een medisch artikel publiceerde met honderd keer zoveel auteurs als bladzijden. In die zin wil ik nu al voor de volgende Nobelprijs literatuur de auteur nomineren van de handleiding voor de dvd-recorder Sony RDR-HX 680. Een duizelingwekkend pareltje van hermetisch proza waar een jury van hoogbedreven lettervreters zijn handen aan vol zou hebben.

2) Er moeten veel meer prijzen uitgereikt worden
De convergentie tussen ernst en parodie maakt nog iets anders mogelijk: de inflatoire uitzaaiing van de Nobelprijs in duizenden grote en kleine onderscheidingen, tot quasi iedereen wel eens laureaat wordt. Dit gaat over filantropie en positivisme. We moeten elkaar meer prijzen, onderscheiden, huldigen, in de bloemetjes zetten, medailles opspelden, dat creëert geluk. Al een half dozijn keer sprak ik de laudatio uit bij de uitreiking van de meest obscure onderscheidingen zoals de Erepenning Albert De Cuyper, jawel, en telkens zag ik toch niet geheel onbekende lieden zoals Urbain “Urbanus” Servranckx of filmmaker Jan Verheyen glunderen van plezier.
De prijs is een sociaal-therapeutisch ritueel, waaraan elke hond met een hoed verdient om deelachtig te worden, hetzij als jurylid, hetzij als laureaat, hetzij als spreker-van-dienst. Stop de verzuring en de kritische mierenneukerij, zoek naar het excellente in elk, ook als dat zeer verborgen is. Ik wil dat ook in het onderwijs toegepast zien: geef de domste leerling van de klas voor mijn part een prijs voor de origineelste boekentas. Of een getuigschrift proppenschieten.
Tenslotte, en dat is de derde reden waarom ik Bob Dylan de prijs gun: naar het schijnt interesseert heel het gedoe hem geen fluit, en zit de kans erin dat hij J.P. Sartre achterna gaat door zijn kat te sturen naar Stockholm,- zoals u weet een dier dat vandaag bijzonder in de verdrukking zit en zelf een aanmoedigingsprijs kan gebruiken.
Ook dat vind ik mooi, en zou een volgende stap kunnen zijn in de grote postmoderne prijzeninflatie: proberen hem niét te krijgen, net datgene doen wat niet correspondeert met de criteria van de Jury. Ik lees in de bio van Dylan –wiens muziek, het weze herhaald, ik vandaag voor de eerste en de laatste keer opzette-, dat hij toch consequent probeerde om de erkenning te ontlopen. Zo bekeken is de Nobelprijs voor hem een catastrofe, en moet Hemmerechts niet zeuren, het is zo al erg genoeg.
Ziezo, een maandelijkse Sanctorumprijs is in de maak voor de grootste literaire lulkoek. Wie hem krijgt is content, wie hem niet krijgt ook. Als iedereen dat doet, zijn we een serieuze stap dichter bij de Ideale Wereld.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

7 reacties op Stop met zeuren: in se verdient elke hond met een hoed de Nobelprijs

  1. lucdevincke zegt:

    Heb nooit begrepen waarom Xaviera Hollander de Nobel literatuurprijs niet heeft gekregen met haar roman “De Happy Hooker”. Zo uit het leven gegrepen. Bovendien politiek correct:
    1) een vrouw 2) Joods 3) tijdens de oorlog in een kamp gezeten. (Misschien daar inspiratie opgedaan?) Een tweede Anne Frank toch? . En nooit gecontesteerd als een vervalsing!
    Voor degenen die vinden dat we “heimat” literatuur moeten eren en propageren komt spontaan “Mieke Maaike” van Louis Paul Boon bij me voor de geest. Niemand anders dan ons Boontje kon beter onze menselijke idealen zo plastisch voorstellen. Nu ja, het zijn ook nooit de uitgesproken favorieten die winnen!

  2. Fend zegt:

    Op een goede dag, wel, kreeg ik een boek cadeau. Een boek met een mooie kaft, geschreven door Kristien Hemmerechts. Tot dan gooide ik geen enkel boek uit het raam.

    Lees een Hemmerechts, haar teksten staan bol van de gekunstelde seksuele stijlfiguren (waaraan ze ongetwijfeld zeer lang heeft gewerkt ) en deze teksten hebben het merkwaardige effect van castratie, een gedegenheid ooit virtuoos door het christendom beoefend. Zou iemand ooit geil zijn geworden bij het lezen van een tekst van Hemmerechts ? Ja, één pervert met een hoed. Laat staan dat Hemmerechts ooit één sensuele tekst schreef, of één klein zinnetje maar.

    Terwijl in de teksten van Bob Dylan geen enkel gebruik wordt gemaakt van seksuele stijlfiguren , zit je meteen in het hart van de sensualiteit zelf. Genie noemt zoiets. De jury van Stockholm verdient een prijs.

    • lucdevincke zegt:

      Je moet iemand al héél erg verafschuwen om hem/haar een “Hemmerechts” cadeau te doen. Van je “vrienden” moet je het hebben… Geeft toch een “Averechts” effect? Echt het verdriet van België, dat wijf.

      • Fend zegt:

        Echt waar, dat wijf is een gifmengster.
        Veraf schuwen is hét woord dat past bij dergelijk cadeau waarin het is uitgezaaid als een kanker. Soort zoekt nu eenmaal soort. Het gif in dergelijke praline is dodelijk en veel dodelijker dan neem, een Michelle Martin.

  3. Hans becu zegt:

    Ja die Hemmerechts. Verhelderend was haar oervervelende ego-tripperig interview enkele weken terug in Humo. Ze heeft borstkanker gehad…. Wat vinden die mensen zichzelf toch interessant. Ze dacht zelfs dat haar tegenstanders zouden jubelen nu ze ziek geworden was….Dat zegt meer over haarzelf dan over haar tegenstanders. Dat zijn in tegenstelling tot wat Kristien blijkbaar denkt geen Trumps, maar beschaafde lui die zich niet verkneukelen in het onheil dat ideologische tegenstanders overkomt. En dan die suggestieve halfnaaktfoto van haar geamputeerde borst op de voorpagina. Is dat geen auto-sexisme, Krisiten ? Sommige mensen moeten tegen zichzelf beschermd worden, en het publiek ook tegen hen. Er kan niks gebeuren of de Media sturen La Hemmerechts in de frontlijn om haar meningske (intussen perfect voorspelbaar poco links) te ventileren. Even irritant als oninteressant, en een perfecte illustratie van de totale intellectuele stagnatie en verschraling van “progressief” Vlaanderen. Weg met de reactionaire kliek van behoud de begeerte en het progressief eenheidsdenken van linkse bobo’s als Hemmerechts, Dimitri Verhulst,Tom Lanoye, Stefan Hertmans….intellectuele inteelt die perfect parallel loopt met die in de journalistiek, waar ook steeds dezelfde mensen aan zet zijn om den Volke in te peperen hoe we moeten denken.

    • Fend zegt:

      Klopt. Saai zijn al die schrijvers die je opsomt, slaapverwekkend. Zelfs al gebruiken ze de meest tot de verbeelding sprekende onderwerpen – bijvoorbeeld een zwarte lesbische gehandicapte feministe met incestverleden en borstkanker – het blijft dorre materie die net daardoor op den duur zwaar gaat irriteren. Zie eens naar de Bijbel-analyse van Dimitri Verhulst (ook zo’n pruillip). Je gelooft het niet hoe hij uit zo’n sprankelende materie een stomme drol boetseert door hemeltergend als een pup te janken over al dat geweld. Zoals Hemmerechts doet hij er ook veel werk aan, waardoor de bibliotheken ook hem blijven aanschaffen.

  4. Marc Schoeters zegt:

    Ik heb ooit een keer in een tweedehandsboekenwinkel een roman van Kristien Hemmerechts opengeslagen. De roman heette “Witzand”. Ik begon met stijgende verbazing te lezen. Een man en een vrouw wandelen in het boek samen op het strand. En toen las ik: “Boven hun hoofden gingen de wolken heen en weer.” Ik herlas die zin vier keer. En een wereld van raadsels en gissingen ging voor mij open. Was het afwisselend vijf seconden westenwind en dan vijf seconden oostenwind? Hadden de hoofdpersonen Parkinson en schudden hun hoofden heen en weer? Lagen ze misschien te soixantneuf-en? Of speelden de weergoden pingpong met de wolken? Ja – aan die zin was keihard gewerkt. Ik begreep toen dat Hemmerechts onze grootste magisch-realistische schrijfster is. Ooit heeft ze als jonge deerne de Staatsprijs voor proza gekregen. Volkomen verdiend want haar veel oudere echtgenoot – Humohuisdichter Herman De Coninck – zat in de jury. Zeg nu zelf. Een bevriende boekhandelaar beweert dat hij de boeken van Hemmerechts aan de straatstenen niet kwijt kan. En geen enkele vriendin van mij leest haar boeken. Gelukkig kopen de bibliotheken van elk nieuw meesterwerk van weduwe De Coninck bijna de volledige oplage. En terecht. Kristien Hemmerechts verdient de Nobelprijs. Want zeg nu zelf: zoals die een zwarte lesbische gehandicapte feministe met een incestverleden en borstkanker in haar boeken neerzet – dat doet niemand haar na. Niemand.

Reacties zijn gesloten.