“Sociale gevallen moeten zich niet voortplanten”: Rotterdam leent ons de Staalmeesters uit

staalmeesters

Incompetente ouders verdienen geen kinderen. Wie de ijzingwekkende verhalen leest over kinderverwaarlozing en –mishandeling, twijfelt geen seconde aan deze stelling. Iedereen weet ondertussen dat de stad Rotterdam een wetsvoorstel overweegt om moeders die niet in staat zijn “hun kinderen veilig en gezond groot te brengen”, verplichte anticonceptiva toe te dienen. Geen moederinstinct, geen voortplanting.

Het zou vooral gaan om drugverslaafden en prostituees die niet omkijken naar hun kinderen, zo’n twintig gevallen per jaar. Maar opeens realiseer ik me dat de potentiële doelgroep veel groter is. Er worden namelijk heel de tijd kinderen mismeesterd, overal. “Doodsbange peuter (2) blijft alleen in wagen achter terwijl mama gaat feesten in discotheek” lees ik in Het Laatste Nieuws. Grote volkswoede, zo’n onwaardige moeder steriliseer je toch ter plekke?

Doet me eraan denken dat ze mij ook wel eens alleen lieten toen ze naar de kermis trokken, heel het kot heb ik bijeen gekrijst. Vader had dan nog hele losse handjes, neen, verre van perfecte ouders: hadden ze die twee maar op voorhand de kinderwens uit het hoofd gepraat, had u deze regels niet hoeven te lezen. Ik ben overigens geen haar beter, gisteren namiddag heel de tijd aan de pc zitten leuteren, terwijl zoonlief zich op deze extra vrije dag kapot zat te vervelen. Shame, hoe hebben ze mij ooit tot het vaderschap toegelaten.

Zucht, kinderen dus, hoe je ze maakt en hoe je ze mismaakt. Een heel gamma van fysieke maar vooral mentale mishandelingen begeleidt het amateuristisch gebeuren dat opvoeding heet. Overal loert de wandaad, het te veel of te weinig. Johny’s en Marina’s bijvoorbeeld die met hun kinderen rondtoeren in een rijdende discobar waar ze blijvende gehoorschade aan overhouden –ik spreek dan nog niet over het smaakbederf-: zaaddodende pasta kan verdere schade beperken.

Krassen op de ziel

sterkemeisjesIk wil het probleem nu niet kapot relativeren, elk kind heeft recht op een warm en veilig nest. Alleen, waar zou je in godsnaam een grens kunnen trekken tussen goede en slechte ouders, voortplantingsgerechtigde en andere, en dat dan nog in een wettekst gieten? Getuigt zoiets niet van enorme arrogantie en kleinburgerlijke eigenwaan? Zijn de veiligste en de warmste nesten misschien ook niet af en toe verstikkend? En wie beslist hoe een goede of een slechte opvoeding eruit ziet? Zowat iedereen dus.

Sinds filosoof J.J. Rousseau, dé vader van de moderne pedagogie en auteur van o.m. “Émile, ou de l’éducation”, zijn eigen kinderen in het weeshuis dumpte (Voltaire bracht het uit), heb ik zo mijn reserves bij deskundigen die bepalen hoe het wel of niet mag, en eventueel drastische oplossingen voorstellen. Maar laten we het nu eens vanuit de slachtofferkant bekijken, het kind van de rekening.

In het zopas verschenen boek “Sterke meisjes huilen niet”, doet ene Lore T. het relaas hoe ze door een alcoholistische moeder aan haar lot werd overgelaten en als twaalfjarige bij een tienerpooier terecht kwam. Het is een hard verhaal, ook hoe ze met vallen en opstaan toch haar leven in handen probeert te nemen. De boodschap is aan iedereen gericht die zich laat gaan in zelfmedelijden, maar wat is onze boodschap aan Lore T.? “Je had niet hoeven te leven, ze hadden gewoon bij je moeder een spiraaltje moeten plaatsen”?

Misschien moet de focus wel wat meer gelegd worden op het traject na de beschadiging, de krassen op de ziel wegmasseren,- krassen die we allemaal hebben. De vraag is, wat doen we met al die grote en kleine letsels? Hoe vechten tegen de determinatie en de wetten van de psychologie die zeggen dat de geschiedenis zich altijd herhaalt? Dat kinderen van slechte ouders ook slechte ouders worden? Die poging om greep te krijgen op het eigen verhaal, en dat ook te delen, onder welke vorm dan ook, lijkt me vruchtbaarder (oeps) dan de maakbare samenleving in laboratoriumvorm na te jagen.

Utopische regelstaat

krunkelsvenHet Rotterdamse idee van de sociale geboortecontrole lijkt wel een doorslag van de N-VA-ballonnen die kinderen al vanaf 14 een enkelband willen omdoen, de vrijemeningsuiting willen beperken, of ineens de algehele noodtoestand willen uitroepen waardoor elke burgemeester iemand zomaar de bak in kan laten draaien, maar ook de vettaks of het verbod op chocolade sigaretten: in se lachwekkend bestuurskundig paniekvoetbal. Een overheid die het Noorden kwijt is, en doorslaat in regulitis. Dat is de paradox van deze tijd: hoe zwakker het draagvlak van de politiek, hoe meer de zaken in de soep draaien, des te sterker leeft het idee van de utopische staat die alles regelt.

Natuurlijk moeten die kinderen in penibele gezinsomstandigheden opgevangen worden. Haal ze daar weg, versoepel eventueel de adoptieprocedure. Maar een sterilisatie van sociaal-incapabele (of misschien straks ook wel politiek-onhandelbare) figuren, non merci. Heimelijk hoor ik in deze discussie de ondertoon van de Gutmensch dat alleen fatsoenlijke, bemiddelde, aangepaste mensen zoals Dokter Vankrunkelsven zich mogen voortplanten, wat ook tot een algemene fatsoenering van dit universum zou moeten leiden, god beware ons.

Het zijn overigens altijd de zondige vrouwen die behandeld moeten worden, terwijl een man die zijn baby hersendood slaat omdat het kind hem hinderde bij het gamen (elke week lees je wel zo’n verhaal), overal verder zaad kan schieten.

Bedekte misogynie dan ook nog, ik zie zo het Calvinisme, de Staalmeesters en de bombaste Nachtwacht van Rembrandt opdoemen. Bezorgdheid om welzijn, of groteske bedilzucht van fatsoenrakkers? Rotterdam heeft ons warempel met een clair-obscur opgezadeld.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

5 reacties op “Sociale gevallen moeten zich niet voortplanten”: Rotterdam leent ons de Staalmeesters uit

  1. hans becu zegt:

    Wat de mannen betreft die in deze met rust gelaten worden : volkomen mee eens. Het gaat echter niet om fatsoen of bedilzucht, maar om terechte kritiek op de evidentie waarmee een bepaalde categorie van de bevolking systematisch zijn boerengoesting doet, en de rokende puinhoop die ze achterlaat, dat moet de maatschappij maar oplossen. Ofte the culture of entitlement : ik heb toch ook recht op een kind, maar ik moet me nooit afvragen of ik daar wel zal kunnen voor zorgen. Nog eigenaardiger is de selectiviteit in de verontwaardiging en de repressie. Brave burger gaat 1 keer in de fout en rijdt met een glas teveel op iemand het ziekenhuis in : ze draaien je de bak in. Druggebruiker die verplegend personeel en politieagenten stijf van de amfetamines bedreigt, uitscheldt en molesteert, zoals ene Jonathan Jacob ooit, is slachtoffer, geen dader. Als er gestraft wordt met drugs, dan is het vaak probatie : volg een ontwenningskuur, en je wordt niet gestraft. Mensen die zomaar kinderen op de wereld zetten en er niet naar omzien, daar blijf je dus af, en de gevolgen zijn voor de samenleving. Daar geldt ineens de absolute vrijheid van het individu, en wie aan die vrijheid wil raken krijgt al snel een intentieproces aan de broek gesmeerd : de totalitaire staat, die straks ook in de psychiatrie politieke opponenten gaat platspuiten. Sorry.
    IS gekken komen op TV in de Afspraak, en hebben recht op deradicaliseringsprogramma’s, hun omgeving moet begeleid worden, en er wordt prompt een zak subsidies klaargezet en een blik welzijnswerkers opengetrokken om uitgebreide preventieprogramma’s tegen radicalisering op te zetten. Om bepaalde onnozelaars dus wijs te maken dat je geen onschuldigen mag afslachten. Ik wacht in dat verband nog op de eerste politieke partij die in het kader van het bestrijden van fiscale fraude met een preventieprogramma komt aandraven om die kwaal in te dijken. Anti-Panama of Bahama begeleidingsprogramma’s. Mensen die kwaad aanrichten weten zeer goed dat wat ze doen niet kan, en als ze dat écht uit zichzelf niet weten, dan moet je misschien al eens drastisch durven ingrijpen. Om machtsmisbruik en escalatie te voorkomen, kan je die “ingreep” koppelen aan strikte voorwaarden en de beoordeling overlaten aan een team verantwoordelijke mensen die met kennis van zaken durven te oordelen. Dat kan evenzeer perfect mogelijk in het kader van uitzonderlngsmaatregelen bij terreur. Waar onze samenleving aan kapot gaat, is net het niet meer durven in vraag stellen van tot in het absurde doorgetrokken rechten en vrijheden, en het niet meer durven oordelen over hij of zij die manifest die rechten en vrijheden misbruikt, anderen daarmee zware schade berokkent, en de hele samenleving laat opdraaien voor de gevolgen.

  2. lucdevincke zegt:

    Zulke filosofisch-morele discussies zullen binnen enkele decennia compleet overbodig zijn geworden. De “gewenste” mens zal van voor de geboorte kunnen bepaald worden. Geslacht, uiterlijk, intelligentie en gedrag zullen vooraf geselecteerd (kunnen) worden. Wie de eigenschappen van het “gewenste individu” zal bepalen, dat zal de beslissende factor zijn. De ouders? Farmaceutische bedrijven? De overheid? Corrigeren zal niet meer nodig zijn, omdat ongewenste individuen niet meer zullen moeten worden geëlimineerd maar eenvoudig zullen worden vermeden. Wat waren die nazi’s toch primitief!

  3. Greta Troubleyn zegt:

    Je stelt het, lijkt me iets teveel zwart/wit zonder nodige nuances noch noodzakelijke vergelijkingen. Voorkomen beter dan de ergere scenario’s. Verschillende mensen dienen nu éénmaal beschermd te worden tegen zichzelf en kunnen geen vrijheid aan, of althans voor een bepaalde tijd in hun leven niet.

    Het lijkt me evident dat mensen die in een zware verslavingsproblematiek zitten, die nog niet eens in staat zijn voor zichzelf te zorgen, het nog uitzichtlozer voor hen kan worden door de druk van een al dan niet gewenst kind, wat niemand ten goede komt.

    Je stelt hier maar als vanzelfsprekend adoptie voor, maar net als de keuze van abortus is dit evenzeer een zware emotionele belasting en geen ideale oplossing voor moeder noch kind.
    Het is trouwens handel drijven met kinderen, wat heden ten dage ook maar al te veel gebeurd en men daar dan blijkbaar weinig tot geen ethische noch morele vraagtekens bij stelt.
    Alsof al die adoptieouders dan zo’n ideale en goede ouders zullen zijn?

    Het voorstel om aan een spiraaltje te denken lijkt me stilaan verouderd – niet efficiënt en zelfs gevaarlijk, reeds gebleken dat door vervanging spiraaltje bij een zwangere vrouw , hersenletsel bij het kind als gevolg had.

    Mij lijken stilaan toch wel met begeleiding en gesprek ter voorkoming zwangerschappen heel wat mogelijkheden te liggen ,er geen sprake is van geen recht op moederschap, maar begeleid en onder bepaalde voorwaarde haalbaar alhoewel politiek gevoelig en moeilijk.
    Meer en meer wordt jonge meisjes aangeraden om eicellen te laten invriezen omdat ze gezonder zijn, meer levensvatbaar als er om welke redenen dan ook op latere leeftijd (meer en meer + 30 en 40 jarigen) een moederwens is.

    Las afgelopen zomer het boek “als de dood voor het leven” over de Chabot zaak( euthanasie en zelfdoding) en wat me hier het meest is bijgebleven en het meest aanstootgevend vond, was het hoofdstuk van Willem Jan Otten. In Nederland hebben ze blijkbaar een “zogenaamd reality programma gemaakt, waar twee moeders met hun kind aanwezig waren en het publiek moest beslissen welk kind mocht blijven leven. Eén vrouw stond toen blijkbaar op en wees de moeder aan, waarvan het kind moest sterven, met de argumentatie dat de moeder ongeschikt was en het kind daardoor sowieso minder kansen zou hebben. Blijkbaar haar enige criteria. Niets zo erg als vrouwen die over het moederschap van andere vrouwen willen oordelen of hun zeg hebben.

    Maar als je het geheel van ellende dan overschouwt lijkt me geboortebeperking door het gebruik van anticonceptiva, of tijdelijke onvruchtbaarheidstoepassingen?, onder lichte dwang toch nog het minste van alle kwaad in het gehele traject waar je die kwetsbare groepen toch meer zult vinden, van geboorte,misdaad tot zelfdodingen?

    Dat dergelijke beslissingen niet zomaar in handen dient te liggen bij “een al dan niet meerderheid van het volk” lijkt me eveneens evident.

  4. bertie zegt:

    De beslissing om kinderen te mogen hebben bij verantwoordelijke mensen leggen, lijkt mij een waanzinnig idee. Je moet maar eens alle wetsvoorstellen overlopen die mensen à la Vankrunkelsven hebben ingediend om te beslissen dat de verantwoordelijkheid die dergelijke ernstige mensen op het eerste gezicht tentoonspreiden, zeker niet absoluut is, verre van. Een Belgisch politicus die de paus wil berispen of zich bekommert om de positie van de vrouw in Afghanistan, heeft die echt niets verantwoordelijkers te doen?
    Over de positie van de vrouw in Afghanistan gesproken, in derdewereldlanden worden kinderen gezien als pensioenvorming. Bij ons niet, want omdat wij niet meer naar de paus luisteren wordt er bij ons wel aan geboortebeperking gedaan, en daarmee zitten we heel binnenkort toch met de gebakken peren, door een gebrek aan voldoende actieven die de pensioenen van de vergrijzende bevolking zullen betalen. Maar de kindjes zelf ginderachter hebben dus een uitzichtloze toekomst en zouden objectief gezien beter niet geboren worden. Ik wacht benieuwd op een ernstig wetsvoorstel van verantwoordelijke mensen om over te gaan tot massale derdewereldsterilisatie, in plaats van die overvloed aan kindjes zo fotogeniek mogelijk te laten verdrinken op hun troosteloze vluchtweg hierheen. Het zijn geen kuikentjes, hé!.

Reacties zijn gesloten.