De mens achter de voorzitter: hoe een huilbui politiek van goudwaarde wordt

bartweentMannen die wenen, voor vrouwen is het iets onweerstaanbaar. Niet heel de tijd natuurlijk, want dan krijg je bijnamen zoals Bert de bleiter, alias Bert Anciaux die door de stamboekflaminganten, N-VA incluis, werd uitgespuwd wegens hyperactieve traanklieren: in de Vlaamse beweging is geen plaats voor halbstarken.
Maar één moment van gevoeligheid per decade, en uiteraard niet jammerend maar eerder gesmoord, met de krop in de keel, ja daaraan herken je een groot man, die niet te koop loopt met zijn gevoelens maar ze uitzonderlijk wel durft te tonen. Een blanke pit onder een ruwe bolster, heet dat. En zijn we dat uiteindelijk niet allemaal, wij, stoere manskerels, gehard door het leven, met eelt op de ziel, in de kindertijd thuis ook al geconfronteerd met een geconstipeerde vaderfiguur en een gedweeë, steeds afwassende moederkloek? Vooral daarom was de voorbije dagen hét wereldnieuws in Vlaanderen, ondanks Eandis en het gokschandaal in het voetbal: de tranen die bij Bart De Wever uitbraken tijdens een radio-interview met Friedl’ Lesage. Radio dus, maar toch compleet gefilmd, via het web verspreid, en in alle kranten grote foto’s van een wenende N-VA-voorzitter.
De timing is uiteraard niet toevallig, voor wie dat wél mocht denken, en sorry dat ik nu mensen choqueer in hun argeloosheid: dit moést gewoon gebeuren. De perceptie van de N-VA als harteloze, asociale partij van boekhouders, deurwaarders en tandartsen bestond al langer. Na de woelige defenestratie van Hendrik Vuye en Veerle Wouters was er echter ook een probleem ontstaan rond de voorzitter zelf: wat is dat voor een man die medestanders zo kalt stellt, omdat ze iets te openhartig, als mens (!), in een krant lucht gaven aan hun opinies en gevoelens? Hoe sociopaat kan je zijn, als je partijgenoten eerst ophemelt en een ereplaats geeft, om ze dan de ezelstamp te geven bij het eerste spoor van kritiek?
Zelfsuggestie
Het is misschien een brug te ver om te veronderstellen dat dit emo-optreden vooraf was doorgepraat in een strategisch mini-cenakel. Toch was het opvallend hoe woordvoerder Joachim Pohlman onmiddellijk de juiste framing klaar had: “In wezen is hij een goedhartig iemand, het typevoorbeeld van een ruwe bolster met een blanke pit”. De dag daarop kwam N-VA-er Christoph D’Haese, burgemeester van Aalst, (ajuinstad, wenen, heb j’em), in het praatprogramma “De Afspraak” nogmaals duiding geven over Bart’s huilbui, in identiek dezelfde bewoordingen: gevoelig man, maar verbergt meestal zijn emoties.
Daarom denk ik dat het emo-interview met Friedl’ niet vrij was van een demonstratieve nevenbedoeling, het is allemaal iets té toevallig en op het juiste moment. Dat alle kranten unisono bralden over de-mens-achter-de-politicus, met telkens weer diezelfde foto’s, maakt het nog genanter voor wie er niét klakkeloos in meegaat.
Vraag is dan: weende de voorzitter echt? Was hij echt overmand door emoties? Ja, natuurlijk wel, omdat het interview geprogrammeerd leidde tot dat moment. Doorwinterde mediafiguren zoals Luc Alloo, Staf Coppens en Friedl’ Lesage weten hoe ze mensen voor de micro en eventueel de camera moeten “toucheren” tot ze het niet meer droog kunnen houden. (Het programma van Friedl’ heet dan ook “Touché”). De juiste vragen, de juiste intonatie, de juiste stiltes, tot en met regelrechte zielenknijperij (“Wat zou je je vader nog willen zeggen, gesteld dat je dat kon?”) doen wonderen.
En om nu helemaal de vrouwelijke Bart-fans tegen de schaamharen in te strijken: er zijn trucs om echt te wenen op het juiste moment, en zonder gepelde ajuin. Bedreven acteurs laten, als het script dat vereist, de tranen opwellen en zijn écht geëmotioneerd, omdat ze zichzelf, mede via de juiste tekst en setting, in een mood brengen die de emotie oproept. Noem het zelfsuggestie. Het is niet zomaar gehuichel of banale komedie, het staat op een hoger niveau, vergelijkbaar met de sterfscène van Mimi in Puccini’s “La Bohème”, die ook een steen zou doen wenen. Als ik tijdens een radio-interview zou willen wenen, dan denk ik aan Mimi en haar terminaal gekuch. Succes gegarandeerd, en ik ben dan nog maar een middelmatig acteur.
Maar ik mag dat allemaal niet schrijven, want tranen zijn per definitie authentiek. De grijze zone tussen emotie en sentiment, en vooral het publiek-mediatiek karakter ervan, maakt dat een politicus hier opnieuw als onaantastbaar en onbekritiseerbaar verschijnt. Je lacht niet met iemand die weent, je begint de zakdoek van een man niet te besnuffelen als die snikkend bekent dat hij van zijn vader niet op de juiste manier afscheid kon nemen. Vlaanderen haalt opgelucht adem, ja, de voorzitter is van vlees en bloed, de verraders en afvalligen zijn caracteriels. Of heeft iemand Hendrik Vuye al zien wenen voor de camera’s? Wel dan.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

2 reacties op De mens achter de voorzitter: hoe een huilbui politiek van goudwaarde wordt

  1. hans becu zegt:

    Tja, maar als ik JS was zou ik me meer zorgen maken over hoe het komt dat een Vlaamsnationale partij die ook ingaat tegen de allesoverheersende dominantie van Politiek correct mainstream links in onze pers systematisch als harteloos en asociaal wordt voorgesteld. Ofte gemoraliseer ipv geargumenteer.

  2. Marc Schoeters zegt:

    Ik herinner me hoe ik als zesjarige met mijn moeder in een Antwerpse buurtcinema naar “Bambi” keek. Toen de mama van het hertje doodging – in een gruwelijke bosbrand – begonnen de meer dan honderd kinderen en hun moeders in de bioscoopzaal te wenen en te snotteren. Behalve ik. Niet omdat ik een harteloos monster ben – maar ik huil nooit in het openbaar. Thuis des te meer – en vaak om het minste. Dus toen ik het onderdrukte gesnik van Bart op de radio hoorde liet ik mijn tranen de vrije loop. Ik voelde me diep met hem verbonden want we huilden dezelfde tranen. Krokodillentranen. En de kenners weten welk lot de krokodil wacht in die andere legendarische Disneyfilm – “Peter Pan”. Het monster wordt verslagen en verdwijnt met ingeslikte klok naar de verre einder. Tik tak tik tak – gaat het. Steeds zachter – tot het stil wordt.

Reacties zijn gesloten.