Klikpedaal botst op energiereep: Gordelkolder met penibele randbedenkingen

Gordel

Een snotneus die een nukkige grijsaard van zijn fiets probeert te trekken: zo zou men de toestand van het Vlaams-nationalisme kunnen schetsen. Als Overijsenaar en dus randbewoner (een woord waar ik me meer dan gemiddeld mee identificeer) heb ik met groot vermaak, maar nadien darmstoornissen, het filmpje bekeken en herbekeken waarin VB-voorzitter Tom Van Grieken en de Vlaamse minister-president Geert Bourgeois (N-VA) gisteren aan de start van de Gordel in Huizingen met elkaar in botsing kwamen. Alsof de Brusselse rand niet groot genoeg is.

Het VTM-filmpje, nu reeds een tijdsdocument dat in de archieven van de Vlaamse beweging een ereplek moet vinden, toont duidelijk hoe Bourgeois niet wil stoppen en Van Grieken, die iedereen stalkt met zwart-gele energierepen, niet opzij wil gaan en hem eigenlijk ten val brengt. Het verhaal van twee koppige ezels op het midden van de brug. De aanwezigheid van de TV-camera’s was uiteraard cruciaal: wie zou hier overeind blijven?
Speciale aandacht verdienen vooreerst de klikpedalen waarmee de minister-president is uitgerust. Ze klikken, zoals het woord het zegt, je schoenen vast aan de pedalen, waardoor je bij een onvoorziene hindernis gewoon met fiets en al tegen de grond smakt. Als je wielrenners, gekluisterd aan hun vehikel, bij een valpartij nog tientallen meters aan 60 per uur over het asfalt ziet schuiven: het zijn de klikpedalen. Het voordeel is een betere grip op fietstransmissie (ook het been dat opwaarts trekt geeft kracht), het nadeel is dat je zelfs bij een lage snelheid niet tijdig voet aan de grond kunt zetten als dat gewenst is. Anders gezegd: het klikpedaal is onder cyclotoeristen een blijvend onderwerp van debat, maar voor een politicus lijkt het me sowieso een mechanisch equivalent van de welbekende oogkleppen.
BourgoisGeert Bourgeois, de man die zo deerlijk ter aarde ging, is dan ook de vleesgeworden geest van de Vlaamse schouwgarnituren. Geen sprankeltje verbeelding of esprit, alles staat in het teken van het klerkenflamingantisme dat, stevig aangeklikt, de Vlaming al lang in slaap heeft gewiegd op de weg naar nergens. Tom Van Grieken anderzijds, verdeler van energierepen die een boost moeten geven aan het Vlaams karakter van de Rand, heeft in zijn ‘ludieke actie’ vooral nog eens onderstreept wat een bende stoethaspels dat Vlaams Belang wel is. Deze miniversie van Filip Dewinter is waarlijk geen partij voor zijn ambtgenoot De Wever, en blijft aan de onderkant van het register wat molenwieken in de marge. Het VB is politieke Aldi, maar dan nog smakelozer. Pathetische straatperformances van een handvol beroepspolitici en tenenkrullende grappen (“als ik Geert Bourgeois laat vallen zal het in het Parlement zijn) markeren het traject van de partij die het flamingantisme zo vitrioolzuur heeft gemaakt dat het zelfs niet in de afvoer mag en dus als electoraal restafval blijft rondzwerven.
En zo wordt deze Gordelslapstick toch wel een gedenkwaardige pantomime die veel zegt over de steriliteit van het partijpolitieke flamingantisme. Een klikpedaal die over een mislegde energiereep struikelt. De ene jammert over een kapotte pink, de andere kwettert dat het om te lachen was. Ik waan me weer op de speelkoer van de lagere school. En dat allemaal in prime-time op alle Vlaamse zenders als lokaal wereldnieuws.
Ik heb die Gordel nooit gemogen,- het is een typisch voorbeeld van Vlaamse kuddegeest (zie ook de IJzerbedevaarten en het Zangfeest) en politiek-correct activisme,- een contradictio in terminis. Als je wil fietsen, ga dan fietsen. Als je politieke actie wil voeren, doe het, al is het met de verfkwast zoals Flor Grammens. Maar zo’n vis-noch-vlees-bedoening van ‘ludieke’ fruitvliegjes die in zwartgeel rond Brussel snorren, dat is nu eens echt de Vlaamse heikneuterij ten top, ik kan de francofonen alleen maar gelijk geven als ze er de neus voor ophalen en ondertussen olijk verder gaan met Frans te spreken bij de bakker en in de post.
Net op de dag dat Theresa van Calcutta heilig wordt verklaard, krijg ik een penibel gootgevoel bij deze zwartgele clash der gordeldieren. Ik hoop dat dit filmpje het buitenland nooit bereikt, of ik ga ondergronds op vakantie.
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

4 reacties op Klikpedaal botst op energiereep: Gordelkolder met penibele randbedenkingen

  1. Let op het leedvermaak van de 5 militanten met spandoek die de minister-president tegen de grond zien gaan. Het filmpje maakt wel duidelijk dat Geert als geoefende wielertoerist gemakkelijk Tom kan ontwijken, maar bewust de confrontatie kiest.

  2. Johan Verleye zegt:

    En terwijl in Nederland de site Geenstijl wild, gevat én humoristisch om zich heen trapt, bewijst het Vlaamse Belang dat het TOTAAL gespeend is van humor. Zie ook het liedje ‘Dit is Vlaamse Grond’. Meer dan een oubollig karamellenversje op muziek is het niet. Zet de klank af en je moet spontaan aan Agalev van vroeger denken.

  3. P. Eggermont zegt:

    Flandern in Not! Een goede soldaat trekt zijn plan op voorwaarde dat in het moeilijke en onmogelijke wordt voorzien : SPD-pedalen met Toeclips, voor dubbel gebruik (riempjes kunnen losser voor de ‘risicofietstochten’)! Groepsaankoop via het internet?
    –> http://dutch.alibaba.com/product-detail/syun-lp-factory-bike-pedal-spinning-bike-pedals-double-use-spd-and-toe-clip-pedal-60342179988.html
    P.S. : SPD heeft hier niks te maken met politiek (in Deutschland wird gewählt, und jetzt auch ‘clever’ gewählt…).

Reacties zijn gesloten.