RIP Jordy: een Vlaamse dakloze… wie wist nog dat dit bestond?

JordyDe dood is altijd nieuws, het leven veel minder. Net aan het einde van de komkommertijd zorgt de dood van een 19-jarige jongeman, eenzaam in een tentje in een Gents park, voor het broodnodige bladvulsel. Een ontslagen instellingenkind, ‘door de mazen van het net geglipt’, zo is de teneur. Mentaal niet volwassen, psychisch labiel, vereenzaamd en niet in staat om zijn leven in handen te nemen. Daarbij passen toch enkele bedenkingen die vermoedelijk niet in de kranten zullen verschijnen.

Net voor mijn korte vakantie schreef ik nog een column over de dramatische situatie in onze zorgsector, die ik link aan de wegwerpmaatschappij, de cultus van het vluchtig-snelle leven, en het onvermogen om met tijd om te gaan en tijd te hebben. Maar het gaat natuurlijk ook over centen en hoe ze besteden. In een rechts-liberaal klimaat is publieke zorg een kost en, voor bepaalde kringen, zelfs verspild belastinggeld. Het verminderen van de vennootschapsbelasting van 33 naar 20%, de absolute dada van financiënminister Van Overtveldt, zal een gat in de begroting slaan dat enkel kan dichtgereden worden met nieuwe besparingen in… de zorgsector. Het is misschien kort door de bocht, maar er zullen nog Jordi’s creperen als VOKA zijn zin krijgt: het is zo breed als het lang is, zeggen ze in Antwerpen.
Daarbij komt,- en dat is dan weer een bemerking die rechtsdragend Vlaanderen zal plezieren,- het tamelijk choquante gegeven dat we beter zorgen voor wie in ons land als asielzoeker terecht komt, dan voor eigen mensen. Ook daar zal de wet van de communicerende vaten gelden: Fedasil zelf becijfert de kost per asielzoeker en per maand op 1250 euro. De totale factuur voor de opvang gaat naar één miljard per jaar. Ik veronderstel dat niemand denkt dat ik hier het Vlaams Belang achterna loop, als ik beweer dat we door onze enorme gastvrijheid een hypotheek leggen op ons sociale zorgsysteem, en dat er ook weer verder zal moeten bezuinigd worden. Jordy, een slachtoffer van de asielcrisis? Maar neen, ook dat is al te kort door de bocht. We zullen op een zeker ogenblik echter wel moeten kiezen en prioriteiten stellen, en jammer dat dit tragisch voorval eigenlijk geen gelegenheid biedt tot een debat. Merk ook het verschil in teneur op tussen de emohype rond de aangespoelde drenkeling Aylan, en de onderkoelde toon rond de van ontbering gestorven jonge Vlaamse dakloze. Toch bedekte schuldgevoelens over een falend systeem?
Tenslotte, om de kerk weer in het midden te houden: dit is niet alleen een triest verhaal van te weinig zorg en begeleiding, maar het stelt ook een moreel probleem op scherp. Jordy was nog een peuter toen zijn ouders uit elkaar gingen. Zijn moeder keek nooit naar hem om, zijn vader zag het ook niet zitten en hertrouwde later. Maar Jordy bleef in de instellingen hangen: restafval van een gebroken gezin, een erfenis die velen in zijn geval niet verwerkt krijgen. In De Standaard doet die vader daar nogal lakoniek over: hij had ondertussen drie andere kinderen bij zijn tweede vrouw, en Jordy paste niet in dat plaatje, jammer. Ik wil hier niet naar iemand de steen gooien, maar toch vaststellen dat een gebroken gezin dikwijls ook gebroken kinderen oplevert, en dat mensen misschien iets te gemakkelijk aan voortplanting beginnen, om dan weer te hoppen naar een andere relatie.
Hulpkreten waren er dus wel, toen de bobijn van Jordy af was. In juni schreef hij nog op facebook: “Effe met mijn eigen gene weg meer kunnen. Hoop dat ik snel door deze slechte periode kom. Steun is welkom”. Of: Altijd blijven lachen, ook al doet het pijn vanbinnen.”
Ach, die sociale media, waar elke kip haar ei legt, of een haan zijn duim opsteekt, maar niemand nog leest. Misschien moeten we ook dat laatste wat meer doen: minder kakelen en meer luisteren.
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Een reactie op RIP Jordy: een Vlaamse dakloze… wie wist nog dat dit bestond?

  1. Hans Becu zegt:

    Dubbelzinnig artikel. Stukje links, de mazen van het net, stukje rechts, kostprijs van de migratie en stukje perfecte Dalrymple die dat soort egoïsten van ouders als die van Jordy perfect beschrijft en keihard aan de kaak stelt. De essentie voor mij blijft dat de sociaaldemocratie de verantwoordelijkheidszin, de burgerzin en de weerbaarheid en zelfredzaamheid van de bevolking fataal heeft aangetast, inclusief die van migranten die het doodnormaal vinden dat ze hier alles krijgen. Het individu in ‘Europa is moreel gezien niet beter dan de banken. De lusten privatiseren, de lasten collectiviseren. En de pers doet aan sentimentele strovuur journalistiek, en de poltici durven niks anders dan blind volgen, waarbij ze de illusie nog versterken dat de overheid alles moet oplossen. Weer Dalrymple dus. Sentimental society.

Reacties zijn gesloten.