Plastische opvoeding als democratisch project: Joden én moslims moeten met Charlie leren omgaan

cartoonIedereen is voor de vrijheid, maar zodra dat begrip ook concreet moet worden ingevuld, is het hommeles. Als libertaire filosoof kan ik niet anders dan die invulling zo breed mogelijk maken. Jawel, er bestaat zoiets als bescherming van de fysieke integriteit: vrijheid mag er nooit toe leiden dat ze andermans vrijheid aan banden legt. De begrippen ‘laster en eerroof’ vind ik al veel moeilijker, want het is bijvoorbeeld een stok om klokkenluiders mee te slaan, of gewoon om een vorm van perscensuur in te stellen. Zo overwoog de Gentse burgemeester Daniel Termont recent een klacht wegens laster en eerroof, omdat zijn betrokkenheid in de Optima-affaire teveel werd uitgespit.
Kledij? Mode? Lifestyle? Ach, wat vrouwen om het lijf trekken, bikini of boerkini, of helemaal niks, lijkt me toch een duidelijk geval van persoonlijke vrijheid, ook al zitten er misschien verborgen agenda’s achter in deze mannenmaatschappij. Maar de vrijheid van woord en beeld is onaantastbaar, ook als mensen er aanstoot aan nemen. Ik zou zelfs zeggen: vooral dan, want de aanstoot zelf is een aanwijzing dat schrijver of tekenaar een punt heeft. De zomerballon van Peter De Roover om de vrijemeningsuiting ‘om veiligheidsredenen’ aan banden te leggen, was van een onwaarschijnlijke stupiditeit.
Holocaust Cartoon Contest
Hete hangijzers als het negationisme en antisemitisme dan. Ik ben het eens met Etienne Vermeersch dat meningen nooit strafbaar kunnen zijn, ook indien een meerderheid ze fout vindt, of indien ze als ‘ranzig’ worden gekwalificeerd (zie de zgn. uitingen van racisme op de sociale media). Een racistische mening of een tsjoekenmop vind ik eerder iets dat de druk van de ketel wegneemt, dan ‘aansporend tot geweld’. De wet op het negationisme is een onding: wie denkt dat de Holocaust nooit plaats gevonden heeft, of wie denkt van wel, moet dat maar bewijzen. Filip Dewinter én Dyab Abou Jahjah mogen verkondigen wat ze willen (Vermeersch was dan wel weer heel lang een verdediger van het cordon sanitaire, niet helemaal consequent van de prof), en andermaal zal het gezond verstand via het publiek debat oordelen, zoveel vertrouwen in de volksstem heb ik dus wel.
Over negationisme gesproken. Zopas kreeg internationaal gelauwerd tekenaar Luc Descheemaeker uit Torhout de banvloeken van de Israëlische pers én Joods Actueel over zich heen, omdat hij een spotprent had gemaakt waarin de 700 km lange muur die Israël optrok aan de grens met de Palestijnse Westelijke Jordaanoever, voorzien wordt van het opschrift ‘Arbeit macht frei’,– de welbekende leuze die prijkte aan de ingang van het concentratiekamp van Auschwitz. De cartoon werd bekroond door de International Holocaust Cartoon Contest die in Iran werd georganiseerd. Duidelijk met de bedoeling om iets tegenover Charlie te stellen: “als zij de profeet mogen beledigen, dan lachen wij met de Holocaust”.
Eerst iets over Luc Descheemaeker. Hij is allerminst een negationist, maar een geëngageerd leerkracht plastische opvoeding die al een heel palmares bij elkaar heeft getekend, ook cartoons tegen IS en het islamfundamentalisme. Descheemaeker minimaliseert overigens in deze cartoon de Holocaust niet, maar stelt wel de muur tussen Israël en de Palestijnse gebieden in vraag. Als dat niet kan, wat kan er dan nog wel? In feite zou men initiatieven zoals die Iranese Cartoon Contest, ook als is ze uiteraard door het regime gestuurd, moeten toejuichen, want het wijst erop dat de islam uiteindelijk toch onze heilige koe van de vrijemeningsuiting zal accepteren. Met tegenzin, maar toch. Het is misschien wel een schuchter signaal van ontwakende moderniteit. Ik zou alle jihadi’s, rondlopend in onze contreien, een verplichte cursus cartoontekenen willen aansmeren: liever het potlood dan de kalashnikov.
Op die manier wordt het samenleven met deze religie misschien toch nog draaglijk, als ze accepteren dat lachen met alles moét kunnen en zelfs gezond is. Mohammed draait zich om in zijn graf, en dat is een enorme overwinning voor Luc Descheemaeker, Charlie en het liberale Verlichtingsdenken tout court dat we al op sterven na dood waanden. De Joodse lobby zit er dus vreselijk naast, als ze deze plastische therapie verketteren, omdat er toevallig op hun lange tenen wordt getrapt. Zie ook de manier hoe de Turkse president Erdogan humor rond zijn persoon buiten de wet stelt. Van zodra er iets is waarmee niét mag gelachen worden, valt heel het schone principe van de vrijemeningsuiting als een kaartenhuisje ineen. Het is het een of het ander. Ook Joden moet met ‘hun’ Charlie leren omgaan.
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

5 reacties op Plastische opvoeding als democratisch project: Joden én moslims moeten met Charlie leren omgaan

  1. Hans Bec zegt:

    Wat niet kan is,dat je je dmv. een anti-israeli cartoon je je plat laat misbruiken door een prijs te accepteren van een de misdadigste regimes ter wereld, wiens wandaden U, heer Sanctorum, hopelijk genoegzaam zijn bekend, of niet ? De cartoon op zich, tot daar, ook al is die volstrekt leugenachtig. Maar net omdat die zo grof leugenachtig is krijgt hij in Iran een prijs. Indien die geëngageerde Vlaamse schoolmeester in Iran een cartoon over Mohammed publiceert, zelfs al is die totaal niet leugenachtig, bungelt hij nog aan de hoogste boom. Ook als je dat in Parijs durft te doen.
    Ik stel met toenemende ergernis de totale zinsverbijstering van onze intellectuele elite vast die zich ten allen kante verstikt in getheoretiseer en blijk geeft van een totaal gebrek aan gezond verstand, zin voor nuance en elementaire ethiek. Het totaal gebrek aan reactie op deze cartoon, en vooral de context, van onze zowat voltallige intelligentia is tekenend. Stel je voor dat die meneer een prijs kreeg van Trump of Poetin voor een anti-islam cartoon van dezelfde orde. My god, het kot ware te klein.

  2. Marc Schoeters zegt:

    Nietzsche schreef dat hij nooit in een god kon geloven die niet lacht. Humor is universeel – zegt men. Dat durf ik te betwijfelen. Tempelgangers en pilaarbijters tonen vaak een schrijnend gebrek aan gevoel voor humor. Neem nu de Politiek-Correcte Kerk. Gelovigen van die kerk zie ik de laatste jaren met steeds verzuurdere mombakkes door het leven gaan. Hun wereldbeeld is sneller in elkaar aan het storten dan de Twin Towers. Het is inderdaad niet om te lachen om heden nog Poco te zijn. Stel je voor – je hebt als Poco altijd die fantastische en verrijkende religie van de vrede verdedigt tegen islamofoben, Trumpettisten, rechtse arbeiders en Crombez-aanhangers. En dan volgt de ene aanslag na de andere: tegen anarchistische tijdschriftgangers, tegen rockliefhebbers, tegen homosexuelen, tegen feestvierders van de bestorming van de Bastille. Als linkse Poco weet je het dan ook even niet meer. Je wordt wanhopig, bitter en zuur. Veel meer dan mompelen dat het niks te maken heeft met de religie van de vrede kom je niet. De Poco’s hadden al geen groot gevoel voor humor – maar nu valt er helemaal niet meer te lachen. Ach. Na het grote offerfeest op de redactie van Charlie Hebdo wou ik mijn Poco-collega’s een hart onder de riem steken met een cartoon. Om ze terug even aan het lachen te brengen. Ik hield het simpel – aangepast aan hun niveau. Ik hing aan de muur van de leraarskamer twee tekeningen. Op de eerste had ik een poppetje met muts en baard afgebeeld – met als bijschrift “dit is mijn buurman en vriend Mohammed”. Op de tweede tekening had ik precies hetzelfde poppetje met muts en baard afgebeeld – met als bijschrift “dit is de profeet Mohammed”. Het tweede mannetje – dat dus volledig identiek was aan het eerste – werd al heel snel door enkele Poco-collega’s van de muur verwijderd. Omdat het “een belediging voor moslimmedemensen is om hun profeet af te beelden”. LOL!

    • hans becu zegt:

      @ Marc Schoeters
      Je hebt gelijk. Erdogan lacht ook nooit, Khomeini en Ahamedinejad ook niet. Trump is een bijtende sarcast, Clinton een overgestresste humorloze ambitiekip. Vergelijk dat eens met Reagan en Bill Clinton, en jawel, ook Obama kon nog lachen, maar ook steeds minder. Bernie Sanders is volstrekt humorloos, Jeremy Corbyn heeft de smoel van een begrafenisondernemer. Onze samenleving wordt compleet gedomineerd door humorloze zeloten, zowel van links als van rechts. Dewinter lacht niet, Wilders ook niet. Dewever lacht veel minder dan vroeger. Marianne Thyssen geeft me een depressief gevoel dat ruikt naar een nonnenklooster. De communicatie van Juncker en Tusk, de leiders van de EU, overstijgen nooit het doods en steriele standaardgebroebel in steenkolenengels. Juncker geeft elke politieke leider zelfs een doodskus. En dan de dominee-dochters, EU commissaris Vestager en Angela Merkel. Het gezicht verstard en de mondhoeken naar omlaag van Protestantse missionaire beginselvastheid. Meryem Almaci stikt bijna constant van verontwaardiging. Spa -fractieleidster Karen Temmerman krijgt geen zin meer op een normale manier uit de strot. Ze schreeuwt altijd alsof de wereld vergaat. Ik heb geen één van onze vakbondsleiders ooit zien lachen. De smoelen van De Leeuw, Marc Leemans en die andere vakbonds-apparatchiks lijken wel het politbureau van de USSR in de jaren 70.
      Lieven Boeve van het katholiek moslim onderwijs lacht ook nooit, Wouter Beke evenmin. Het zijn dan ook beiden farizeeërs. Kris Peeters is geen haar beter, maar kan het farizeeschap met een glimlachje van tijd tot tijd beter camoufleren. Crombez is het lachen ook vergaan, maar dan om geheel andere redenen.
      Alleen de paus lacht nog. En Christof Calvo, maar ik geloof dat wat hem betreft de oorzaak daarvan een milde vorm van zwakzinnigheid is.
      En vooral onze Moslimgemeenschap lacht nooit. Van de vrouwen kan je het vaak ook niet eens goed zien. Hoeveel Moslim-humoristen zijn er ? Schrijven hun schaarse porte paroles ook eens een relativerende column ? Het zijn booslims, en zageventen. De vrouwen zijn nog erger. Klaagallochtonen. De Montassers; Rachida Azziz etc. van deze wereld zijn volstrekt humorloos, net zoals Abu Jajah. Die krijgt alleen een smerige terroristengrijns op zijn boeventronie, de Vlaamse Trump.
      Conclusie : onze samenleving is volledig aan het Islamiseren, omdat ze elke vorm van (zelf)relativering aan het verliezen is,en samen met de lach en de zin voor humor, ook haar levensvreugde. Vandaar ook al die burnouts en depressies. Weg met de Islam, dat vreugdeloos zelotengedoe dat met haar geestelijke en fysieke terreur ons, arme stervelingen, zelfs het meest elementaire genieten en levensvreugd op dit ondermaanse wil ontzeggen. En weg met de linkse zeloten die dit krankzinnig gedoe ondersteunen en wegrelativeren. Het begint met een boerkini, en het eindigt gegarandeerd in steniging van vrouwen voor overspel. Linkse apologeten van de Islam zijn de geestelijke erfgenamen van de marxisten, Trotskisten, Stalinisten en Maoisten en andere tisten van 40 jaar geleden.
      Ze riepen freedom, en Weg met Amerika en het kapitalisme, maar omhelsden kritiekloos de meest gruwelijke communistische dictaturen, de realiteit en de feiten daarbij volstrekt negerend. Uiteindelijk grepen ze naar het Eurocommunisme als laatste reddingsboei, toen de gruwelijke feitenlast te overweldigend werd. Nu proberen hun erfgenamen ons een Euro-Islam aan te smeren. Met een menselijk gelaat, zogezegd, en verzoenbaar met democratie. De leugenaars. En by the way, Stalin, Pol Pot, Mao en Honnecker en heel de meute communistische dictators lachten ook nooit.

  3. P. Eggermont zegt:

    Lachen is gezond! Als je eens goed wil lachen, moet je beslist naar Iran gaan. Juist opletten dat je niet terechtkomt in de politieke vleugel van Zendān-e Evīn, de plaats van de intellectuelen daar… T-shirts met het opschrift ‘FEMINIST’ kan je beter thuis laten. Drie paspoorten op zak waarvan één vals maakt ook geen goede indruk…

    Het alternatief is thuis blijven en aan het strand van Oostende gaan zien of er geen boerkini’s te signaleren zijn. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd! Welke estheet komt er op het idee om in tijden van neoliberale globalisering de zwemtenue voor de moslima’s, qua design van Libanese origine, te gaan verbieden? Van zulk verbod maken juristen brandhout! Binnenkort nog een burgerschapsverklarinkje misschien…

    De gevreesde gevangenis ten noordwesten van Teheran, oorspronkelijk van de SAVAK (veiligheids- en inlichtingendienst van de vroegere sjah van Iran), was bestemd voor enkele honderden gevangenen, maar werd na de Iraanse revolutie uitgebreid tot zo’n 15 000 gedetineerden. Geen ‘boot camps’, want toen de sjah mocht inpakken, was het ‘à la fois’ Amis buiten…

    In het leven gaat het er allemaal ordelijk aan toe, ofwel is juist het tegenovergestelde het geval. De Iraanse cineast Abbas Kiarostami maakte er een kortfilm over, 2 jaar nadat Ayatollah Khomeini aan het roer kwam in Iran en er een voorlopige regering met een ingenieur als premier benoemde… Kenmerkend voor de cineast is zijn penetrerende kijk in het hem omringende universum.

    Orderly or disorderly.

Reacties zijn gesloten.