Ecce Homo: hoe het blauw oog van de judoka tot voortschrijdend inzicht lijdt

Dirk
Vastbesloten was ik om deze Olympische Spelen te negeren wegens de Russische staatsdopingaffaire, maar dat gaat gewoonweg niet: drie medailles hebben we al, en alle drie onvervalst Vlaamse, de Walen zijn tot dusver alleen goed om de Belgische vlag te dragen in de openingsceremonie. Zelfs de ‘Belgische’ turnstertjes: wel geen medailles, maar toch een volle ploeg lenige Vlaamse maagdekens, waarvan er eentje verleden nacht een knalprestatie neerzette, en dit op de turnmat wel te verstaan, voor de zieke geesten onder u.
Lof ook voor de omroeper-van-dienst op de Spelen, die de schier onuitspreekbare namen van onze landgenoten met schwung meer dan behoorlijk uitspreekt. Daar is op geoefend, weg die Samba-en-Favella-sneren naar het gastland!
Maar terug naar onze laureaten: de overwinning van Greg Van Avermaet was de schoonste, die van Pieter Timmers de natste, doch de zegetocht van judoka Dirk Van Tichelt was zonder twijfel de meest heroïsche, zeker wat betreft de naviering. We hebben het uiteraard over dat blauw oog the day after waarvoor Dirk drie verklaringen gaf, die telkens pikanter én geloofwaardiger werden.
Eerst was het een gevolg van de judokamp, maar dat geloofde niemand want daarvan was tijdens de tv-reportage niks te zien. Daarna heette het dat iemand met de portefeuille van zijn vriend en sparring-partner aan de haal was gegaan, en dat hij daarin was tussengekomen. Maar ook die versie bleek een gekuiste: de bronzen medaille was gewoon met zijn maat naar de hoeren gegaan en maakte daar kennis met het lokale gebruik om buitenlanders resoluut te pluimen, al dan niet voor of na consumptie van de waar. Ik hoop voor hem tenminste erna. Dat geef ik als Rio-kenner gewoon mee, en voor de rest, honey soit qui mal y pense, we zullen bij de ontvangst op Zaventem snel zien of de medaille de rest doet vergeten, dan wel dat Dirk nog een tweede blauw oog krijgt van vrouw of lief wegens deze escapade.
Nieuwe weerbaarheid
Ondertussen laat de stoere Vlaamse bink ons ook nadenken over de essentie van een verdedigingssport die Judo (Japans voor ‘zachte weg’) van origine is, ontstaan uit de oudere vorm Jiujitsu, de techniek waarmee men een gewapende tegenstander kan onschadelijk maken. Dat blauw oog zit me dan wel wat dwars, want dat betekent dat de sport van Dirk Van Tichelt niet doet waar ze in essentie ooit voor diende: een duik in de onderwereld van Rio overleven zonder kleerscheuren. Dit voor wie zou denken dat er een spelfout in de titel staat.
Als een Ecce Homo (‘Ziet de mens’, de woorden van Pontius Pilatus toen hij de gegeselde Christus aan de Joden toonde) verschijnt de gelauwerde anti-held Dirk Van Tichelt nu in de kranten. Wie kan hier zijn lach nog onderdrukken? Firmin de bokseur, de man die vooral klop heeft gekregen, verwerft hier wereldroem als ineen getimmerde Vlaamse underdog die zich in een bordeel liet bestelen. Ecce Home. Talloze malen is het tafereel afgebeeld (het getoonde schilderij is van Quinten Matsijs), als symbool van het lijden dat verlossing brengt. Maar deze Christelijke leer van de lijdzaamheid, waar de filosoof Nietzsche al tegen te keer ging, inspireert vandaag helemaal tot de foute attitude. De ‘zachte weg’ tegen de terreur, die misschien wel de goede is, bestaat erin dat iedere burger, man, vrouw, zelfs kind, een gek met een machete kan ontwapenen en vloeren. Dat klinkt misschien naïef, maar grote oorlogsverklaringen van politici zijn het nog meer.
Dit gaat dus over nieuwe weerbaarheid aan de basis, die ook moreel opbouwt. De Oosterse gevechtskunst (met nadruk op kunst) in al zijn varianten lijkt me in deze tijd hét antwoord op het angstklimaat en het onveiligheidsgevoel. Laat gewoon iedereen zo’n cursus gevechtssport volgen, subsidiëren die scholen! In plaats van tot de tanden bewapende militairen, die op straat de schapenkudde bewaken, zou elke burger zich deze kunst kunnen eigen maken, wat de psychose sterk zou indijken en de publieke ruimte ook echt kan on-terroriseren. Daarvoor zijn zelfs geen vuurwapens nodig, we hoeven helemaal geen Amerikaans model van totale bewapening te adopteren.
Ik snap bijvoorbeeld niet waarom niet meer vrouwen Tang-soo leren (nog iets straffer dan Jiujitsu) in plaats van te jammeren over seksuele agressie, want daarmee schakel je echt een compleet bosje Syrische, Afgaanse of inlandse nitwitten met een paar welgemikte slagen uit. Elegant, doeltreffend, veel beter dan die truttige pepperspray.
Dank u, Dirk, voor de judoles en het blauwe oog, we weten nu dat in de favella’s de echte Spelen worden gespeeld.
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Een reactie op Ecce Homo: hoe het blauw oog van de judoka tot voortschrijdend inzicht lijdt

  1. Loes Tuymans zegt:

    Beste sanctus,
    Maar als iedereen een of andere “verdedigingssport” op school aangeleerd wordt, dan ook wie we ermee willen bestrijden, of ga je ervan uit dat het toch dropouts zijn? Misschien is zo een cursus juist een manier om ze naar school te lokken, met siroop vangt men vliegen.
    maar wat gaan we er dan mee aanvangen een ze op school zitten ?

Reacties zijn gesloten.