Porca miseria: schiet niet op het zwijn!

varkens

Hoe dikwijls moet ik het nog zeggen? Een varken is géén vuil dier, WIJ zijn de vuile en vervuilende soort. In de middeleeuwen liep het zwijn vrij rond om de straten proper te houden door alle afval op te eten. Was deze vrolijk knorrende allemansvriend groot en vet,  dan werd hij geslacht en verdeeld onder de armen. Hoe ecologisch, sociaal, genereus kan je zijn?

Over onze dubbelzinnige relatie met de Sus Domesticus heb ik al veel uitgeweid. De clou is namelijk dat, volgens een bepaalde biogenetische hypothese, de mens afkomstig zou zijn van een kruising tussen het oervarken en de chimpansee. Het zou veel verklaren: het varken is onze edelmoedige, empathische, natuurvriendelijke kant, de chimpansee in ons voert oorlog, stuurt haatmails, liegt en gebruikt de wegberm als vuilbak. Uiteraard kunnen noch joden, noch moslims deze hypothese ook maar overwegen, gezien de ‘onreinheid’ van het dier. Vandaar de ironische wending in de geschiedenis, vandaag op de eerste rij mee te maken: twee varkenshatende chimpanseeclans die elkaar willen uitroeien. I rest my case.

Met de industriële kweek in dieronwaardige vleesfabrieken is ook bij ons het varken ontdaan van zijn natuurlijk charisma en vond het scheldwoord ‘vuil varken’ ingang.  En de susofoben winnen terrein. In Wallonië is nu grote beroering ontstaan en zelfs een parlementair debat gevoerd over een wegenaffiche waarin de Waal tot netheid wordt aangespoord, via de slogan ‘Ne prenez pas les aires pour des porcheries’ (“Maak van de snelwegparking geen varkensstal”). Het zijn evenwel niet de varkens die protesteren tegen deze stigmatiserende campagne, doch de bezitters van de op de affiche zichtbare Fiat 500, die zichzelf cinquecentisti noemen en niet willen geassocieerd worden met een zwijn. Wel met een vuilzak, maar niet met dat beest achter het stuur. De ambassadeur van Italië vroeg en verkreeg excuses. Ego te absolvo, in nomine patrii… Het zijaltaar van Sint Antonius schemert.

Nu zal iedereen die Italië een beetje kent, beamen dat het land zelf geen voorbeeld van zindelijkheid is. Nog niet zo lang geleden was ik in Venetië en bezocht er alle toeristische gemeenplaatsen, tot ik per ongeluk aan de Noordkant, een eind van het centrum, tegen een reusachtig stort aanliep dat tot ver in de lagune uitdijde. Italianen zijn echte zwijnen, neen pardon, ik doe niet mee aan de stigmatisering, maar toch. Alles wat wij kennen als Italiaanse schoonheid, Firenze, Rome, Venetië, is die van een postkaart, een façade. Ga tien meter uit de buurt van de Michelangelo van Leonardo da Vinci en je trapt in een hoop drek. Een reis naar Rome betekent als concentratiekampgevangenen met een schoenlepel opgestouwd worden in de Sixtijnse Kapel, vergiftigd worden door de uitlaatgassen op de Via Nazionale, of in elk restaurant bedrogen worden door de kelner. Pane e coperto, of hoe rammel ik die domme toerist de euro’s uit zijn zakken. Wie de teloorgang van de Westerse cultuur fysiek wil ervaren, kan ik alleen maar een reis naar het land van Dante en Petrarca aanraden. De renaissance in omgekeerde zin.

En dan is er natuurlijk nog de zwendel van de Parmaham, u allen bekend: varkens uit België en Nederland die in miserabele omstandigheden naar Italië gedeporteerd worden, om er genaturaliseerd te worden tot Zuiderse hesp en dan terug te keren als charcuterie, door meester-charlatan Jan Fabre dan weer aan een zuil geplakt. De globalistische Parma-leugen, gecultiveerd door de EU-bureaucratie, is veel meer dan een marketingtruc. Ze wijst erop dat wij geen plekken meer kennen, geen identitaire knooppunten, alleen nog verkeersstromen, omwisselingen, circuits, carrousels. We zijn onderweg maar komen nooit ergens aan, en alles is verwisselbaar. Het etiket regeert.

En zo wordt die Waalse netheidscampagne toch weer iets heel anders, met dank aan alerte Fiatvrienden. Bekijk die uitpuilende varkenskop in de veel te kleine doos-op-wielen: symbool van een failliete beschaving die de weg kwijt is, nergens thuis hoort, en net daardoor overal een spoor van vuiligheid achterlaat.  We zijn allemaal op weg naar Parma, gegijzeld door cinquecentISti, klaar voor de slacht. De mens is het grootste, vuilste varken, in de betekenis die hij er zelf aan geeft. En dit beloofde nog wel een grappig stukje te worden. Porca miseria.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Een reactie op Porca miseria: schiet niet op het zwijn!

  1. filips bossuyt zegt:

    Grandioos geschreven.Een varken eet alles, zelfs de mens op

Reacties zijn gesloten.