Vrouwen aan de macht: komt het rijk van de voorbind-dildo eraan?

merkels2

Het is een groot misverstand, en zelfs een soort averechts seksisme, om te denken dat vrouwen aan de macht ook een ander soort macht zouden opleveren. Eerst de ‘eiserne Kanzlerin’ Angela Merkel, nu de kersverse premier Theresa May in Engeland, straks misschien Hillary Clinton. In Brazilië zwaait Dilma Rousseff al vijf jaar de plak als president, maar is nu geschorst door het parlement wegens corruptie en belangenvermenging.

Zijn dit vrouwen die, zoals naïeve feministen beweren, macho’s zoals Poetin en Erdogan zouden kunnen te kijk zetten en, godbetert, de wereld een matriarchale bestuurscultuur zouden kunnen schenken, menselijker, met meer empathie, zin voor synthese en totaliteit? Neen dus, integendeel: ze imiteren de patriarchen en perfectioneren het Machiavellisme, door er een vrouwelijk kapsel over te hangen. Dit is m.a.w. pure mimicry. Meer nog: ik verdenk de mannen ervan om in slechte tijden, als alles kwakkelt, een vrouw naar voor te schuiven die de zure appels moet serveren in de vorm van bezuiniging, sociale afbouw, minder privacy, een afgezwakte persvrijheid, meer politie en meer leger, erop en erover.

Margaret Thatcher, absoluut rolmodel

Neem nu Theresa May, door de Britse conservatieven tot nieuwe premier gebombardeerd. Een superbitch, geloof me, die binnen de Tory-partij tot de uiterst-rechtse vleugel behoort, op sociaal-economisch vlak. Ze wordt nu al een nieuwe Margaret Thatcher genoemd, naar de Iron Lady die in de jaren 1980 de mijnwerkersstakingen deed doodbloeden, de Falklands heroverde en de beruchte Poll Tax (die vooral de armere en grote gezinnen trof) wilde doorvoeren. Het beleid van Thatcher, ook beste maatjes met Augusto Pinochet tijdens diens bloedige dictatuur, en met massamoordenaar-dictator Pol Pot tijdens de Cambodjaanse burgeroorlog, is spreekwoordelijk geworden voor een harde, onwrikbare bestuursstijl die het raison d’état altijd liet primeren boven enige vorm van menselijkheid en mededogen.

Ik wil hier niet discussiëren over ideologie of politieke gezindheid. Thatcher en May waren/zijn donkerblauwe rechts-conservatieven, Angela Merkel is een christelijke ex-DDR-dissidente (al zeggen sommigen dat ze Stasi-informante was), Hillary Clinton is een centrumlinkse democrate, Dilma Rousseff een socialiste.

Boven alle ideologische scheidingslijnen betreft het echte, wat men in de volksmond manwijven noemt, die hun mankerende penis helemaal compenseren met de roede van de macht zelf. Of ben ik nu weer te Freudiaans. Ook lager, op alle niveaus, duiken vrouwen op die ons in mannelijkheid overtreffen, maar dan juist daar waar wij het, als nieuwe man, gehad hebben: hyperrationeel, rechtlijnig, doelbewust en desnoods ‘over lijken gaande’. De lelijkheid die ze uitstralen is niet toevallig. Deze macho-vagina’s, die het waarschijnlijk al in de oermatriarchaten voor het zeggen hadden, functioneren voor de rest seksueel “normaal”, hebben een man (die meestal wel op de achtergrond blijft), dikwijls ook kinderen. In Vlaanderen hebben we zelfs een soort vamp, Zuhal Demir, die soms een beetje bloot laat zien. Maar ook Demir doet haar best om het politiek zo masculien mogelijk te spelen, evenals overigens haar partijgenote Liesbeth Homans,- beide politica’s doen onwillekeurig steeds weer denken aan de hoofdfiguur uit de pornoklucht “Ilsa, She Wolf of the SS”.

Doch genoeg gelachen. De vrouwen aan de macht zullen, voortgestuwd door normen van positieve discriminatie, vooral in kwade tijden –en die komen er aan- de sleutelposities innemen die mannen gefrustreerd en melancholisch achterlaten. Ze zullen huismannen worden, afwassen zoals Denis Thatcher, terwijl de vrouw met de zweep regeert, niet gehinderd door zwakke momenten eigen aan de tristitia post coitu.

Deze metamorfose maakt elke vorm van politiek-correct feminisme lachwekkend. In een register van onderdrukte hysterie en gewapend met een voorbind-dildo zal de machtsvrouw zich voorbij de menopauze tillen en de mannelijke logica ten top drijven, tot op het theatrale en parodische af. Er bestaat maar één soort macht, en die is fallokratisch, onze hersenen zijn gewoon niet in staat om er een andere te bedenken. Mankeert de fallus, dan verschijnen fantoomvarianten die zelfs in pikante lingerie Niccolo Machiavelli heruitvinden én overtreffen.

Conclusie: er moet een soort ‘anarchisch’ instinct bewaard blijven dat zich tegen alle macht keert. Zowel die van Bill als die van Hillary. Het tonen van de lulligheid van beiden is dé bestaansreden van humor, de karikatuur, het cartoonisme. En altijd weer gaat het over seks bij die Sanctorum. Margaret Thatcher daarentegen had een absolute hekel aan het thema, ziet u, vandaar.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

4 reacties op Vrouwen aan de macht: komt het rijk van de voorbind-dildo eraan?

  1. Luke zegt:

    Wee ons voor vrouwen aan de macht. In een mannenmaatschappij als de onze hebben ze enkel kunnen opklimmen in de pikorde door zich nog meedogenlozer op te stellen dan hun mannelijke collega’s. Virago’s, de Hyacinths van de politiek waarbij de mannen gedowngraded worden tot Richards. Of waarbij een Meyrem Almaci met een fez en getooid in corset, schrijlings op een op handen en knieën kruipende Erdogan met tepelklemmen zit, terwijl ze hem deskundig met een rottinkje er van langs geeft.

  2. Marc Schoeters zegt:

    Kent u Joachim Sauer? Hij is verbonden aan de Humboldt-Universiteit in Berlijn en wereldvermaard in het kleine kringetje van onderzoekers in de kwantumchemie. Angela Merkel – die nog altijd de achternaam van haar eerste man draagt – trad met hem in 1998 in het huwelijk. Joachim Sauer houdt zich ver van de machtspolitiek. Zo weigerde hij aanwezig te zijn op de eedaflegging van Angela Merkel als Duitse Bondskanselier. Hij vond zijn onderzoek naar microchemische processen belangrijker. Hij schuwt en verafschuwt ook het kabaal van de media. Als groot bewonderaar van Wagner vindt men hem wel vaak in het duister van de operazaal – in elk geval vaker dan in een of ander buitenlands hotelbed naast zijn echtgenote. Daarom noemt men hem in de Duitse pers “het Spook van de Opera”. Maar misschien had Europa er beter voorgestaan als deze kwantumchemicus en operaliefhebber het ambt van zijn vrouw had bekleed. Iemand die weet hoe massale bewegingen van kleine deeltjes grote gevolgen kunnen hebben. En iemand die ook weet dat honger naar de fonkelende Ring van de macht leidt naar de Götterdämmerung.

  3. Fend zegt:

    Er bestaat maar één soort macht en die is fallokratisch… als dit geen boutade is waarvan de versluierde betekenis alleen op anti- feminisme kan wijzen.

  4. P. Eggermont zegt:

    No more dreams about an estrogen free world! Let’s wait and see… When women support each other, incredible things happen!

Reacties zijn gesloten.