Rijk maakt slim, en omgekeerd: Fernand Huts for president

HutsTussen de aanslag in Orlando en het EK voetbal stond heel de wereld in Vlaanderen nog eens op zijn kop wegens de uitspraak van ene Ferdinand Huts, CEO van de nv Katoennatie. In het weekblad Trends had de man de vinger op de pols gelegd van onze economische teloorgang: de ‘moderne vrouw’, die de ambities van haar man fnuikt en hem te veel laat opdraven voor familietoestanden en quality time (o zonde!), klussen, de kinderen naar de muziekschool brengen, wat ten koste gaat van het ondernemerschap.
Daar kijk ik als ambitieuze schrijver-filosoof, dankzij wiens uit huis werkende vrouw er kaas tussen de boterham ligt, wel even van op. De dag dat ik haar aan de haard kluister om mijn door de natuur voorbestemde rol op te nemen, mag ik rekken gaan vullen in de Colruyt. Dus ja, met veel genoegen moei ik me met het huiswerk van zoonlief, sta in de keuken en neem de stofzuiger ter hand, dit geheel terzijde. Een gezin is toch ook altijd ergens een bedrijf, een vennootschap om het met een Hutsiaanse metafoor te zeggen, en daar verdeel je gewoon de taken volgens noodzaak en opportuniteit.
Wat echt onthutst, is de amplitude die zo’n uitspraak krijgt na dat interview in het zakenblad. Twitter kookte over, de altijd verontwaardigde Vrouwenraad moeit er zich mee, het ABVV, de Liberale Vrouwen, Gwendolyn Rutten, naast een hele rist schrijvers van opiniestukken, de ene voor, de andere tegen. Terwijl niemand op het idee komt om de visie van Fernand Huts op de ‘moderne vrouw’ naast die van pakweg mijn buurman te leggen: als een mening dus, iets dat aan de toog of via de ‘sociale media’ opborrelt zonder veel erg. De vraag is dus vooral waarom de uitspraak van natiebaas Huts over de taakverdeling in het gezin zoveel opschudding verwekt.
Jawel, Fernand verzamelt kunst (naast Rubens prijken de getatoeëerde varkens van Wim Delvoye in zijn collectie,- een prima belegging), leidt met vaste hand het bedrijf dat hij van zijn papa overnam, gaat bijzonder creatief om met de arbeidswetgeving, en geeft exuberante feestjes in een speciaal gebouwd namaakkasteel op de Antwerpse linkeroever. In die materies mag opa Fernand best wel eens het nieuws halen. Het probleem is echter dat zo’n flamboyante natiebaas de dimensies van een orakel krijgt, wiens hutsekluts van meningen over van alles en nog wat door de media eindeloos wordt uitvergroot, ook over de ‘moderne vrouw’, en dat is gewoon lachwekkend, samen met alle reacties die Huts’ uitspraak de voorbije week ernstig namen.
De reden van deze overexposure is zonder twijfel de typisch Vlaamse BV-cultuur en de obsessie van de media om een nomenclatura te handhaven, een kransje van celebrities uit de culturele, economische en uiteraard politieke sfeer, die een soort permanent project van volksopvoeding uitmaken. Hun mening heeft gewicht omdat zij als persoon gewicht hebben, niet omdat die mening op zich interessant, origineel, of visionair zou zijn. Heel af en toe haalt een ‘onbekende Vlaming’ de media, zoals de man die in De Morgen zijn ongenoegen mocht uiten over het politieke haantjesgedrag en het uitzichtloze gekrakeel, waardoor hij zelfs als een curiosum op TV werd opgevoerd in ‘De Afspraak’. Maar doorgaans zijn ernstige opinies voorbehouden aan ‘opiniemakers’ (het woord alleen al), die ons op gezette tijden het sacrament van de waarheid toedienen.
Een tweede reden voor de verhutsing is het idee, eigen aan een tijd van economische laagconjunctuur, dat rijke mensen ook vast slimme mensen zijn. Dat is tot op zekere hoogte ook zo. Fernand is niet dom, anders had hij nooit het dak van zijn bedrijf vol zwaar gesubsidieerde zonnepanelen gezet, weerom een prima belegging, waardoor de energiefactuur voor gezinnen uit de regio’s van Aalst en het Waasland zo’n 150 euro duurder werd, en wij allemaal nog eens 100 euro extra opturtelen om de put te dichten. Huts doet daarmee niets illegaals, hij buit gewoon een subsidiesysteem uit dat zo lek is als een zeef. Een kniesoor die opmerkt dat de dure varkens van Delvoye misschien wel dankzij dat belastinggeld in de stal van maecenas Fernand Duts terecht kwamen.
Respect, je moet het maar doen, zegt de volksmond. Politiek-maatschappelijke kritiek is not done, het volk wil helden en zet geslaagde zakenlui als schoenenverkoper Wouter Torfs en pillendraaier Marc Coucke op een pied-de-stal, die dit ook gretig aanvaarden en uitbouwen tot een platform waarop ze hun maatschappelijk gewicht etaleren. Het verklaart ook het succes van Donald Trump, vastgoedmagnaat en straks VS-president. Niet toevallig ook iemand die vindt dat wijven niet teveel complimenten moeten maken. De jaren ’80 zijn helemaal terug, tenzij we meteen gaan voor de middeleeuwen: kan dat kartonnen kasteel toch nog even blijven staan.
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

4 reacties op Rijk maakt slim, en omgekeerd: Fernand Huts for president

  1. Hans becu zegt:

    Leve Fernand en Carine. De enige conclusies die ik trek uit de hysterische reacties van de Magda Demeyers, Kristien Hemmerechts en ander principieel truttige theoriewijven is dat ik er genoeg van heb mij door die “ons kent ons bende” te laten voorschrijven hoe we moeten denken, en wat maatschappelijk aanvaardbaar is of niet. En beste Johan, het is die poltiek correcte bende die van
    Vlaamsnationalisten systematisch fascisten maakt, en is daarmee de grootste en gevaarlijkste tegenstander van de Vlaamse staatsvorming. Huts is een belangrijke supporter van die gedachte. En Huts heeft macht en invloed. De Vlaamse staat komt er nooit zonder steun van dat soort mensen. Kijk maar naar de VVB. Binnen honderd jaar zijn die nog bezig. En dat er intussen bij brede lagen van de bevolking veel meer sympathie is voor Huts en Co dan voor al die politiek correcte linkse media-zuurpruimen, is lekker meegenomen.

    • walter maes zegt:

      100% akkoord. En de ironische ondertoon van Huts (die helaas weinigen snappen) is een heerlijke verfrissing tussen al het politiek-correct gewauwel van de zogezegde ‘opiniemakers’ en hypocriete BV-ers.

  2. walter maes zegt:

    We moeten méér Hutsen hebben niet minder. En zijn uitspraak geldt ook voor het omgekeerde : de ‘moderne man’ die zijn vrouw afremt… Jammer dat de ironische ondertoon in al wat Huts zegt niet door iedereen gesnapt wordt. Het oeverloos gezeik over de ‘nieuwe man’ is soms hilarisch.

  3. vercauteren freddy zegt:

    Veel ongenoegen komt voort uit afgunst. Huts wentelt zich in zijn succes, en dan heb je prijs natuurlijk. Elk woord dat je zegt wordt dan gewogen en desnoods een beetje verdraaid om toch die afgunst een uitgang te geven. Met die afgunst, een typisch linkse eigenschap, kan het alle kanten uit. Collectieve haat die revoluties ontketent, of gezeur als lauwe onvrede in rationele berusting. Bij de Huts story, valt het nogal mee. Alles bij elkaar is het niet ongewoon als vrouwen zeuren. Ze zullen zich altijd wel ergens min of meer in hun kruis getast voelen. C’est la vie. Maar ik reageer eigenlijk op de 2 laatste zinnen: De keuze voor ofwel de jaren 80, ofwel de middeleeuwen. Kijk, aan de middeleeuwen gaan we niet ontsnappen. We voeren die momenteel aan een ongelooflijk tempo in. Zelfs in het beste geval komen we uit in de tijd van de Kruistochten. Het beste geval! Want als het tegenzit, komen we onze vriend Adolf nog eens tegen, na al die sociologische domheid van de laatste 30 jaar. De jaren 80, dat is gewoon pure nostalgie over een tijd toen het hier bij ons nog goed was. Het Europese sociale model stond nog overeind en van de EU werden nog grootse dingen verwacht. Maar mooie liedjes duren niet lang. Kijk rond u, en u zal mij helaas niet kunnen tegenspreken.

Reacties zijn gesloten.