Het gebaar van de weggegooide niqab, of de vlinder in het niemandsland

(vervolg van gisteren)

syria_women1

Het zijn beelden die vast wel een of andere internationale persfoto-wedstrijd zullen halen: een vrouw uit het op IS heroverde Syrische stadje Manbij gooit vreugdevol, haast dansend, haar zwarte niqab op de grond die het terreurregime haar verplichtte te dragen. Weg dat uniform, eindelijk lucht, leve de vrijheid. De rest houdt ze aan, jammer. In feite hadden ze gerust verder kunnen gaan en alles afwerpen, tot op haar blootje, want elk kledingstuk is uiteindelijk opgelegd door wetten of conventies zoals de naturisten beklemtonen.

Maar goed, het is een begin en een krachtig statement waarin vrouwen een levenshouding etaleren die hun mannelijke geloofsgenoten compleet verloren blijken te hebben: die van de ironie. Je doet een uniform aan omdat het moet, en je gooit het af van zodra het kan. Je houdt je aan regels, maar enkel omdat iemand met een kalashnikov staat te zwaaien. Je ‘gelooft’ in iets, aan de buitenkant toch, je volgt de opgelegde rituelen, je doet wat moet, maar als de kalashnikovs weg zijn lach je heel de santenboetiek uit.

Het kan met vrouwelijke seksualiteit te maken hebben, en de noodzaak om af en toe te faken. In een land waar vrouwen niets betekenen en het woord ‘verkrachting’ niet bestaat, is enige elasticiteit levensnoodzakelijk. Maar tegelijk toont het de hopeloze belachelijkheid aan van zoiets als een kalifaat, het idee dat je mensen in een territorium kunt verenigen die allemaal doordrongen zijn van één en dezelfde door god geïnspireerde levensbeschouwing en zich daar ook helemaal naar gedragen. Men zal het spel meespelen, de idioten zullen er zelfs echt in geloven, maar op de duur roept het kind toch uit dat de keizer geen kleren aan heeft. Of zoals Abraham Lincoln het zei: “Men kan een deel van het volk de hele tijd bedriegen en zelfs een heel volk voor een tijd, maar niemand kan een heel volk de hele tijd bedriegen.”

Nieuwkomersverklaring

De dag van de bevrijding, het vallen van de maskers en het afwerpen van de gewaden. In België was er in 1945 geen benzine genoeg om de hakenkruisvlaggen te verbranden en het afgeworpen juk van de nazi’s te vieren. Aansluitend waren er ook geen tricolore Belgische vlaggen genoeg om, nu ja, zich aan een nieuw regime over te leveren. Eerst vreugdevol, maar finaal met dezelfde ironie als voorheen, want echte patriotten, daar valt niet mee te leven, dat zijn Jihadi’s met een compleet verdord interieur. Op dezelfde manier zullen de dolle Rode Duivels-supporters snel hun tricolore parafernalia opbergen, als hun ploeg verliest. Het is maar tijdelijk, om erbij te horen. Komedie spelen we overal, thuis, op straat, op het werk, in de club. Is de mens een kameleon?

Meteen werpt dat verhaal van de afgeworpen niqab een vraag in de schoot die ook onze moderne samenleving treft en vandaag meer dan ooit actueel is: burgerschap,- wat is dat voor iets? Wat maakt een inwoner van een land tot een burger? Dat hij/zij bepaalde waarden deelt die het land onderschrijft? Dat is een hachelijke zaak. In verband met de fameuze nieuwkomersverklaring van staatssecretaris Theo Francken, wees de Raad van State er fijntjes op dat je niemand ‘waarden’ kan opleggen. Wel regels en wetten, maar geen waarden, want die zitten aan de binnenkant, en dat is strikt privé-terrein, althans volgens onze moderne mensenrechtenfilosofie. Een burger kan nooit meer zijn dan een marionet, een handpop met een min of meer realistisch stemgeluid. Trouwens, wat betekent nu zo’n handtekening van iemand die gewoon koste wat kost wil binnen geraken,- hoe zou u zelf zijn.

Opvoeden dan maar, inprenten, brainwashen? Laat het uit, we kennen ondertussen de weldadige invloed van de koranscholen die van zesjarige broekjes mini-jihadi’s maken. Neen, indoctrinatie willen we ook niet, dan nog liever het uniform en het rollenspel, doen alsof, zich aanpassen.

Een buitengewoon lucide uitspraak van de Raad, die in feite de onmogelijkheid van een systeem vaststelt om mensen echt te veranderen. Niemand twijfelt er toch aan dat zelfs de Noord-Koreanen, die de velletjes van hun handen applaudisseren voor de Grote Leider, hun petjes in de lucht zullen gooien eens het regime valt, eventueel via de ‘bevrijding’ door Zuid-Korea. Waarna ze zich als westerlingen zullen kleden, naar Madonna zullen luisteren en Gay Parades zullen houden.

En zo blijken we allen nieuwkomers die ‘uitgenodigd’ worden om zich in te schrijven. In wat? Theo mag het weten, maar baat het niet dan schaadt het niet. ‘Authenticiteit’ is het grote modewoord en iedereen wil zich identificeren, maar dat is weinig meer dan een maskerade, het aannemen van een pose. Patriotten, jihadi’s én holebi’s zweren bij identiteit en blijken uiteindelijk de grootste kuddedieren. Waar is hier het individu, de enkele mens? En dat is de link met het mini-essay van gisteren: ook in onze ‘vrije’ samenleving gelden allerlei dress-codes en onderwerpen groepen zich aan een groepsdruk, laten zich bijeen drijven in comfortabele enclaves en volgen modes om erbij te horen.

De mens heeft nood aan groepsvorming, symbolen en bijbehorende protocollen, zolang we maar niet denken dat dit iets met emancipatie of, godbetert, bevrijding te maken heeft. Het gebaar van de Syrische vrouw en haar afgegooide niqab, toont vooral aan dat vrijheid alleen heerst daar waar het ene leger is vertrokken en het andere nog niet is aangekomen. Even een feest van de ontkleding, het moment van de metamorfose tussen twee verschijningsvormen. Een heerlijke vlinder die opfladdert in het niemandsland.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

2 reacties op Het gebaar van de weggegooide niqab, of de vlinder in het niemandsland

  1. Hans becu zegt:

    De reactie van de Raad van state op het initiatief van Francken illustreert perfect een van de grootste kwalen van onze tijd : de juridisering van de samenleving. Alles wordt door een juristenbril bekeken. En iedereen die ooit in een grote organisatie gewerkt heeft waar juristen de plak zwaaien weet het. De totale verkrampte stilstand, omdat niemand nog iets durft te ondernemen. Het doodt de creativiteit en de ondernemingszin. In dat opzicht evolueren we razendsnel naar een soortement verkrampte mag-niet overgereguleerde samenleving, net zoals de Islam. Ook daar heb je het gouvernement des juges, met verstarde Imams en andere kamergeleerden die elke maatschappelijk probleem met een fatwa willen regelen, en die elkaar dan ook nog om de haverklap tegenspreken. . Hier hebben we de fatwa’s van de raad van state, het grondwettelijke hof, het Europees hof voor de rechten van de mens. Dat laatste wordt daarenboven systmatisch misbruikt als hof van Beroep voor elke Pipo die lokaal uitgeprocedeerd is maar zich uit gebrek aan burgerzin en egoisme weigert bij de rechtsgang neer te leggen. Het initiatief van Francken mag dan voor de jurist-hogepriester niet kloppen, het is wel een loffelijke didactische poging om nieuwkomers te wijzen op de spelregels en op hun plichten terzake. Mochten al die linkse multiculti jongens die deepdown inside Francken een halve fascist vinden, en nu vol leedvermaak in hun vuistje lachen, dertig jaar geleden het gezond verstand van Francken aan de dag hebben gelegd, dan vlogen de moslim-bommen ons vandaag niet rond de oren.

  2. Marjorie Hoefmans zegt:

    Lincoln? >> http://isp.netscape.com/whatsnew/package.jsp?name=fte/lincoln/lincoln
    Een bekend Amerikaans gezegde is wel ‘you can fool all of the people some of the time and some of the people all of the time, but you can’t fool mum’.

Reacties zijn gesloten.