Kaat en de ‘porna’: wetenschap is hardcore, en de rest is business.

Kaat

Hoho, even aandacht voor een gloednieuw initiatief van mijn goede FB-vriendin, seksuologe Kaat Bollen. Het betreft het project van een pornofilm voor vrouwen, een genre dat ze porna heeft gedoopt. Die dekselse Kaat.

Het verschil met ordinaire ventenporno laat zich raden: liefdevoller, zachter, wat onscherpte in het beeld, meer blabla, humor, in het begin heeft iedereen nog kleren aan en er is zowaar ‘een verhaal’. Het genre bestaat eigenlijk al als ‘soft-porno’ uit de tijd dat de filmcensuur zich bezig hield met het tellen van lullen en kutten. Maar de porna van Kaat wil uiteraard een toegevoegde waarde aanbieden, namelijk het prikkelen van het vrouwelijk libido dat nu eenmaal minder recht-toe-recht-aan functioneert. Geen erop/eraf, maar iets uitgebreid met een lichtjes onscherpe lens.

Mannen en wetenschap

Dat er een markt is voor vrouwgerichte erotische fantasia: ongetwijfeld, anders waren flutromans als ‘Vijftig tinten grijs’ (E.L. James, alias Erika Leonard) nooit bestsellers geworden. Maar de kringloop- en tweedehandswinkels worden overstelpt met gelezen en wederom gedumpte exemplaren van deze succesroman. Ik proef teleurstelling en zelfs degout: kunnen vrouwen wel om met verbeelde en verwoorde seksualiteit, die uiteindelijk abstract is, niet het ding zelf maar een schaduw ervan? Is het idee anderzijds om lichamelijke intimiteit te exposeren, zelfs literair, niet typisch mannelijk? Is alles wat wij ‘beeldcultuur’ noemen misschien een fallische bezigheid, een gesublimeerde pornoverzameling van het mannelijk libido dat nu eenmaal gericht is op kijken en overzicht, ordenen en beheersen, eerder dan voelen en beleven? Misschien zitten vrouwen wel écht anders in mekaar, en is de seksuologie op zich een mannelijke discipline.

Mannen en wetenschap dus. Het is bekend dat seriemoordenaars grote archieven samenstellen vol krantenknipsels rond hun eigen exploten. Zij zijn hun eigen criminoloog en stellen uiteindelijk zelf het dossier van hun toekomstige vervolging samen. Bizar, dat irrationele van de ratio: er zit systeem in de waanzin.

Wanneer mannelijke pedofielen worden betrapt, blijkt hun pc uit te puilen van beeld- en filmbestanden, netjes geschikt en gearchiveerd. Dom, maar wel ordelijk. Of ga gewoon eens kijken naar een gemiddelde pornosite: dat is absoluut geen amalgaam van gore toestanden, maar een haast wetenschappelijk systeem van rubrieken, soms wel honderden, alfabetisch gerangschikt van Acrobatic tot Young, dat men zo in een eerste jaar geneeskunde kan presenteren. Deze systematiek is er niet zomaar voor de gebruiksvriendelijkheid: ze is de essentie van wat filosoof Michel Foucault de scientia sexualis noemt,- de koele en ordelijke objectivering van de natuur die ons uiteindelijk in de hoogtechnologische maatschappij van de 21ste eeuw heeft gebracht.

Met alle sympathie dus voor Kaat Bollen, maar de term ‘vrouwenporno’ (of porna) lijkt me dus een bastaardbegrip. Ik heb er niks tegen, verre van, maar het gaat zoals zo dikwijls weer om een gefeminiseerde versie van een masculiene obsessie. Zoals het grootste deel van de emancipatielogica. Zijn vrouwen nu echt tot niets meer in staat dan tot mimese, het na-apen van mannelijke cultuurpatronen? Vrouwenporno is zoiets als vrouwenvoetbal: een plastuitgebeuren, een imitatiefenomeen. Dan nog liever de upperware-avonden, girls only, alwaar dames onder elkaar allerlei seksspeeltjes uitproberen.

Voor de rest verhoudt soft porno zich tot hardcore zoals musical tot opera, of het socialisme tot het communisme: het radicale origineel is altijd beter dan het wollige afkooksel. Dat zoveel vrouwen een broodwinning vinden in porno en prostitutie kan in politiek-correct opzicht als slavernij gezien worden, maar anderzijds is het evenzeer een teken van onthechting en superioriteit. Mannen vormen de vraag, vrouwen het aanbod. Door hun lichaam te verkopen overstijgen en ridiculiseren de vrouwen de scientia sexualis en heel de bijbehorende nomenclatuur. Niks emo, het is zoveel per uur en basta. Extra’s bij te betalen. Daarna naar huis en eten koken voor manlief en kinderen.

Kaat is er zelf het beste voorbeeld van: een sekswerkster met universitair diploma en knalprammen die ze op haar trouw breedvoerig als handelsmerk etaleerde. Honni soit qui mal y pense. Wetenschap is hardcore, en de rest is business.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .