Theologie van de voedseldriehoek, en waarom we toch van iets moeten doodgaan

voedingsdriehoekWe eten gemiddeld 17 suikerklontjes per dag. Dat is het nieuwe onheilsbericht dat ons bereikte via tal van mediën. Natuurlijk geen 17 klontjes zoals we ze in de koffie doen, maar het equivalent van, verstopt in alle mogelijke voedingsproducten.

Suiker is een sluipend gif, dat weten we ondertussen,- het kan leiden tot diabetes, kanker, hart- en vaatziekten. Het wordt toegevoegd als smaakversterker en moedigt overconsumptie aan, want via het geproduceerde dopamine creëren onze hersenen een geluksgevoel, en dat werkt verslavend. Op die manier, via de verborgen verleiders, krijgt de voedselindustrie een permanente greep op onze eetgewoonten.

Maar suiker zit, onder de vorm van fructose, ook in een appel of een banaan, uiteraard in fruitsap, en zeker in alcoholische dranken. Suiker en vet, ze zijn alomtegenwoordig en,- onrustwekkend voor levensgenieters,- ze zitten in al wat lekker is. Over dan maar naar de ‘actieve voedingsdriehoek’ zoals mijn zoon hem in het eerste middelbaar moet kennen. Het beste, aan de basis dus, vanonder; het ongezondste vanboven, aan de top.  Wie die voedingsdriehoek bestudeert, ontsnapt niet aan de vaststelling: de beste plek om gezond te leven is een middeleeuwse gevangenis, en dan nog liefst onder dwangarbeidregime. Water en brood, wekelijks een stukje rat (verschalkt via een korst brood als lokaas), en natuurlijk veel bewegen.

Veel water drinken dus, minstens anderhalve liter, en daar bovenop aardappelen en (bruin) brood. We zitten dan al, even uitrekenen, op 60% van de driehoek. Wat zich daarboven bevindt, moet met de weegschaal geconsumeerd worden: groenten en fruit (matig), vlees/vis/zuivel (zeer matig), smeer- en bereidingsvetten (minimaal), en dan die verderfelijke restgroep met lekkers zoals chips en snoep: de killers dus.

Purgatorium

purgatoriumU begrijpt het probleem: terwijl de voedselindustrie ons vergiftigt, maken de diëtisten ons het leven zuur. Wat kiezen? Men kan in de onderste regionen van de driehoek blijven en lang leven, op water en brood,- wat in de volksmond doorgaat voor gevangenisvoer. Of we stijgen op en tekenen al smullend ons doodsvonnis, een soort galgenmaal. Dit antagonisme tussen een gezond maar saai bestaan en een ongezond maar geneugtevol leven maakt het dilemma uit van de hedendaagse consument, van twee kanten geterroriseerd.

De angst voor suikerziekte en kanker heeft dan een nieuwe industrie tot leven gewekt: die van de zogenaamde dieetproducten, het bio-voedsel, goed verkopende literatuur van gezond-eten-goeroes, naast heel de medische en paramedische begeleidingssector, tot en met de obesitaschirurgie (maagverkleiningen enzo).

Natuurlijk stop je je kind niet vol met cola en chips, maar ik vraag me anderzijds af wat voor een soort misantrope griezels zich met het uitdenken van zo’n ‘voedingsdriehoek’ bezig houdt. De diëtomanie, die ook in de pers breed aan bod komt, maakt zowat alles slecht wat lekker is, en werkt echt als pretbederver: wie gezondigd heeft, moet des te meer boete doen.

GodZietMij-300x228De voedingsdriehoek lijkt zo wel een Dantesk purgatorium, maar dan met het kwaad aan twee kanten. Blijf beneden en leef ascetisch, of stijg het verdorvene tegemoet (de dolci, gelati, zoetigheden alias desserts, de rijstpap) en bestraf uzelf daarna door nog dieper te gaan, nog strenger te vasten. In beide gevallen zijn wij, zwakke zondaren, de pineut en overgeleverd aan bevoogding: de duivelse voedingsindustrie versus de immer manende en bestraffende dieetpastoors.

Niet te verbazen dat de weerzin t.o.v. het diëtisme zo mogelijk nog groter wordt dan tegenover de industriële gifmengers. Misschien maken ze wel gemene zaak en houden ze elkaar in stand.

Wat rest is dan de volkswijsheid: ‘je moet van iets dood gaan’. Is het niet van 17 suikerklontjes, dan van 12, 8 of vijf. Iedereen maakt voor zichzelf de balans uit tussen een kort maar intens bestaan of een lang leven vol water en brood. Ik pleit voor een eclectisch voedselatheïsme, eten zonder god of gebod maar met de smaak als gids. Waarbij de eigen keuken sowieso in ere moet hersteld worden. Weg die driehoek van zonde en berouw, weg met het voedselfascisme. Vanavond ga ik nog eens mijn leven met een week verkorten via een bord oesters, een glas wijn, brood met volle boter, en het goed gezelschap van mijn dame.

Hoewel die laatste geneugte net wél bevorderlijk schijnt voor de gezondheid. Wellicht daarom compleet ontbrekend in de driehoek van het Grote alziende Oog? (vette knipoog)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

6 reacties op Theologie van de voedseldriehoek, en waarom we toch van iets moeten doodgaan

  1. Koenraad zegt:

    Een normaal mens kan niet “bluvn goan” ! Na een overdaad aan spijs en drank, signaleert ons zeer hoofd en de gespannen buik “the day after” de remedie en wordt de correctie ingezet : door slapjes in de was enkele dagen nauwelijks te drinken en te eten.
    Trouwens, onze media heeft het op geregelde tijdstippen toch over de VERZURING van den witten Vlaming, en plots blijkt dit een foute duiding te zijn geweest… het moest VERZOETING zijn. Maar alla(h), als ZOET onze hersenen een verhoogd geluksgevoel bezorgt, waarom zijn we dan bij de koplopers van zelfdoding ? Die behoren dan waarschijnlijk tot de groep van de piramidaal-suïcidale voedselketenvolgers… En de niet-volgers dan ? Die vergrijzen massaal GOED & ZOET gemutst in een RVT. 😉

  2. Hans Becu zegt:

    Hahaha, schitterend. Dieetfascist. Na de Moslim terreur, de dieet-terreur. Straks moeten we allemaal nog verplicht op Ramadan, om ons erna op het Suikerfeest te barsten te vreten aan mierzoete baklava. En misschien slagen de etno-marketeers er nog in om den volke wijs te maken dat Halal gezonder is. Natuurlijk geslacht, zie je.

  3. Jan Braeken zegt:

    Goed stuk. Akkoord.

    Wat mij opvalt in de meeste voedseltheorieën en dieetboeken, die in onze aankomende ‘eeuw van zwaarlijvigheid’ niet toevallig als mierzoete broodjes over de toonbank gaan, is de ongelooflijke onzin die men daarin ‘wetenschappelijk’ presenteert, – een vorm van wetenschappelijk kapitalisme voor mij -, en die een stuitend gebrek aan historische en geografische kennis over voedsel en eetgewoonten etaleert.

    Goed voor u, Johan, dat jij jezelf trakteert op een rijkelijke maaltijd. Spijtig genoeg zijn er anderen, een groeiend aantal mensen die zich sommige dagen zelfs geen stuk brood meer kunnen veroorloven, laat staan ooit nog lekker zullen kunnen eten. Ik spreek daarbij niet over Afrika, maar over België, Nederland, Engeland, Griekenland, et cetera.

  4. Marc Schoeters zegt:

    Ik vrees voor Johan Sanctorum dat zijn zoon op school verouderd lesmateriaal door de strot geduwd wordt. En niet alleen verouderd – ook plat commercieel. De voedingsdriehoek werd al lang ontmaskerd als fraude – want werd mee opgesteld door de grote agrarische industrie. Daarom het belachelijk grote aandeel aan graanproducten in die driehoek – terwijl er meer en meer bewijzen zijn dat traditioneel brood ongezond is. En wat doet een dooddoener als melk in die driehoek? Sinds het baanbrekend werk van o.a. dr. Dirk Verburghe is de voedingsdriehoek vervangen door een voedingszandloper. Deze laat ons volledig vrij om voor de ongezonde producten aan de ene kant gezonde alternatieven te kiezen aan de andere kant. En weg met de broodheren van de voedingsdriehoek! Maar af en toe een “slechte” schranspartij – na het lezen van Rabelais of het bekijken van Fellini’s “Satyricon” – moet kunnen. Al eindigt die Grande Bouffe best niet als de gelijknamige film natuurlijk…

  5. Marc Schoeters zegt:

    De naam van die voedingsdeskundige is natuurlijk Kris Verburgh. Dat komt ervan iets te schrijven tussen de soep en de patatten…

    • P. Eggermont zegt:

      Trek het je niet aan. Het is mij ook al overkomen. Van je fouten moet je leren, levenslang leren!

Reacties zijn gesloten.