Realpolitik op Vlaamse wijze: gewichtloosheid troef

parlement4De Gentse biomassacentrale (waar bomen, geveld in Namibië, met vuile schepen tot hier zouden worden gebracht om te worden opgestookt, en dan nog via maffieuze connecties) komt er dus niet. Het Vlaams Energieagentschap vond het idee maar niks en gaf dus een negatief advies, bewijs dat een administratie af en toe ook nog bij de pinken is.

De politieke vaudeville die zich daarrond afspeelde was minder fraai, en bewijst eigenlijk één ding: dat milieu voor alle meerderheidspartijen een ver-van-mijn-bed-show is, hooguit nuttig voor een rondje Machiavellistisch prikken onder de gordel, deze keer met de Open VLD als pineut.

België doet het helemaal niet goed op milieuvlak en hinkt Europees achteraan, bijvoorbeeld wat betreft de uitstoot van broeikasgas en fijn stof. Maar inzake politiek broddelwerk spant Vlaanderen de kroon, zie het fiasco rond de groenestroomcertificaten, en nu weer dit biomassaverhaal.

Eigenlijk til ik hier zwaar aan: één maal omdat het bij ons helemaal niet opschiet met de verduurzaming van energiewinning (dit gaat echt wel om gezondheid en welzijn, ook van zij die na ons komen), en een tweede maal omdat de Vlaamse politiek zich op een niveau afspeelt dat zelfs het etiket ‘dorpspolitiek’ niet haalt. Als beleid voor 80% bestaat uit partijstrategie, mogen we het wel vergeten. Plaatsvervangende schaamte rond dit geval van verregaande gewichtloosheid.

Catch 21

Ontegensprekelijk zet de N-VA als dominante formatie de toon. Werkelijk alle démarches en ideeën die vanuit deze partij vertrekken, ruiken naar berekening, de ambitie om beleidspartners klem te zetten en om pre-electoraal te scoren. Men krijgt het onbehaaglijk gevoel dat er ergens in het hoofdkwartier continu gestaard wordt naar tabellen en statistieken, en dat de ‘lijn’ die wordt uitgezet helemaal afhankelijk is van opiniepeilingen.

In Doorbraak omschreef Karl Drabbe dit fenomeen bijzonder eufemistisch als ‘bijsturen’, wat de N-VA tot een echte ‘Volkspartij’ (sic) zou maken. Ik weet niet in hoeverre Karl dat ironisch bedoelt, maar een partij die alleen ballonnen oplaat en bochten maakt om tegenvallende peilingen te counteren, dat noem ik gewoonweg politieke fraude.

De nieuwste ‘bocht’ is deze van superbabe Zuhal Demir, die zich zopas publiek uitsprak als voorstander van een vermogenswinstbelasting,- iets waar de N-VA altijd radicaal tegen was. Maar nu bleek uit een onderzoek van Knack en VTM dat liefst 77 procent van de N-VA-kiezers zo’n rijkentaks wel ziet zitten. Hoe kom je daar als partij aan tegemoet, zonder de vermogende kiezers zelf te verontrusten? Wel, daar hebben de partijstrategen een even geniale als simpele oplossing voor bedacht: koppel er voorwaarden aan die toch niet kunnen vervuld worden.

Die voorwaarde heeft Zuhal dan ook met haar ‘bocht’ meegegeven: er moet tegelijk gepraat worden over een beperking van de werkloosheid in de tijd. Ook dat zint heel wat N-VA-kiezers uit de middenklasse, die alle werklozen sowieso als profiteurs beschouwen.

De ironie is nu echter dat zij evenmin hun slag zullen thuis halen, want voor de CD&V zou zoiets politieke zelfmoord zijn, en dat weten ze natuurlijk verdomd goed bij de volkspartij-in-spe. Catch 21, rien ne va plus, pat. Dit is enkel nog vatbaar in speltermen.

Conclusie: de N-VA houdt iedereen aan de praat door niemand echt zijn zin te geven, de flaminganten overigens nog het minst. Ooit heette dat tjseverij.

Bewondering en afkeer strijden bij mij om de voorrang. Bewondering als schaakspeler en Machiavelli-kenner, afkeer als filosoof en aanhanger van inhoudsgebonden politiek, ook wel ideologie genoemd.

Het halfrond is geen rituele plek van de democratie maar een symbool van het immobilisme. Een mens zou er echt bij radicaliseren. Ik schreef het al eerder: de twee enige politiek-relevante partijen in Vlaanderen vandaag zijn het VB en de PvdA. Niet toevallig werden beide geweerd uit de fameuze Parlementaire Onderzoekscommissie Dewael over de aanslagen in Brussel en Zaventem, waar de systeempartijen netjes de koek verdelen om controle op het resultaat te behouden. Met de medewerking van Groen, jawel. Er zouden maar eens vervelende lijken uit de kast kunnen vallen.

Morgen Hemelvaart, nog zo’n bizarre ballonmachinatie waar een hoeveelheid biomassa op miraculeuze wijze verdampt. Hier ook Rerum Novarum genoemd. Of de Ewige Wiederkehr des Gleichen. In het Vlaams: de Kracht van Verandering.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

9 reacties op Realpolitik op Vlaamse wijze: gewichtloosheid troef

  1. Hans Becu zegt:

    1. Het is vnl. de morele druk die met uitgebreide hulp van de “progressieve” pers door milieulobby wordt uitgeoefend die een doordacht milieu-en klimaatbeleid onmogelijk maakt. Alles is emotioneel geladen. Op het hysterische af. Holderdebolder kerncentrales dicht onder Verhofstadt, diaboliseren van Electrabel door Vandelanotte, die dan met een garagist uit Oostende Electrawinds opstart, en ons vervolgens opzadelt met groenestroomcertificaten voor 9.5 mia. De scheurtjeshysterie van Groen, met daarna paniekzaaierij omtrent aardbevingen die hier nooit voorkomen. De discussie rond de klimaatopwarming speelt zich af in dezelfde opgefokte miltitante sfeer waarin vooral Calvo en pipo’s zoals “de Klimaatzaak” uitblinkten. Ga daar als polticus maar eens mee om.
    2. Hetzelfde hysterie- scenario tekent zich af rond fiscaliteit. De burger wordt bestookt met de volstrekt simplistische idee dat de rijken,de banken en de multinationals niks betalen, en dat zij voor alles moeten opdraaien. Dat is onverholen simplisme en plat populisme, want het probleem is complex en genuanceerd. Ik geef een voorbeeld. Men heeft het altijd enkel over vennootschapsbelasting, nooit over patronale RSZ-bijdragen, gewaarborgd loon voor zieke medewerkers, opzegvergoedingen en tientallen andere vormen van parafiscaliteit voor bedrijven. Op dezelfde manier wordt gekeken naar vermogensbelasting. Men doet of die niet bestaat,wat manifest onjuist is, en ze wordt systematisch verward met vermogenswinstbelasting. Toppunt is dat onderhand een kind weet dat vermogensbelasting organiseren op nationaal vlak een fictie is, die alleen tot rampen kan leiden, omdat ze alleen tot kapitaalvlucht leidt. Vermogensbelastingen hebben alleen zin op internnationale schaal, en dat is een werk van lange adem. De binnenlandse discussie wordt op manier plat gemanipuleerd richting links, bonden en middenveld. Niks besparen dus, geen structuurhervormingen, laat maar waaien, en laat-de-rijken-de-crisis-betalen. De pers pakt uit met de Panama-papers. Belachelijk, want oud nieuws en sedert de betere controle op de banken grotendeels achterhaald. Je vraagt je soms werkelijk af of al die linkse hysterici eigenlijk wel weten hoe zulke constructies werken. Ik vind dat gedaas belachelijk. Ja hoor, haal de city maar weg uit Londen, en meet het algemeen welvaartspeil van het VK maar eens twee jaar later. En het rijkste land van de wereld is Zwitserland, waar burgers veel minder belastingen betalen dan hier, voor een veel betere publieke dienstverlening. Hoe komt dat ? Zwitserland stikt van die vieze banken en smerige multinationals. Ik sprak ooit een Zwitserse private banker. Ik vroeg hem waarom hij gevestigd was in Geneve, want hij was helemaal geen Zwitser. Hij antwoordde me : “Monsieur, si vous voulez gagner de l’argent, il faut vous installer ou il y en a.” Laat al die journalisten en filosofen twee cursussen volgen. Eentje economie en fiscaliteit, en eentje gezond, al dan niet Zwitsers, boerenverstand. En van de hysterische toogfilosofen der rechtvaardigheid, spaar ons heer.

  2. filips bossuyt zegt:

    Beste Hans, zeer goede reactie.

  3. Pingback: Prometheus revisited: de Dag van de Brandweer is toch ook altijd een beetje een Dag van de Pyromaan. | Acta Sanctorum

  4. bertie zegt:

    Wie zal het eerst durven erkennen dat er bij gebrek aan grondstoffen in Vlaanderen voor de komende generaties geen valabel en betekenisvol alternatief bestaat voor kernenergie? Onze eigen kerncentrales laten verkommeren tot ze in een zelfvervullende voorspelling zullen instorten en ondertussen zogezegd schone energie kopen in het buitenland, waarnaar we het raden hebben hoe die is opgewekt. Duurzaam en hernieuwbaar, jaja, het zal wel, en aan de prijs zal het alvast niet liggen om groen uit te slaan.
    Perfect vergelijkbaar met een stinkfabriek op een van onze industrieterreinen die in de Siberische toendra schone lucht moet “kopen”, om hier te mogen blijven produceren. In de ijdele hoop dat die aangekochte propere lucht hierheen komt waaien om nog wat windmolens aan te drijven. Het brengt milieumatig hier en nu noch in de toekomst geen enkele gezonde zode aan een doorgebroken dijk om vervuiling te stoppen en pollutie terug te dringen en er wordt nog wat extra geld over de balk gesmeten, alsof we daar teveel van hebben.
    Politici hebben mij gisteren uitgelegd dat de dure Turteltaks moest dienen om de weinig duurzame Freyafactuur mee te betalen van in het verleden aangegane engagementen met overgesubsidieerde waanzinnige energievervangers, die een minieme fractie vormen van de totale behoefte. Maar er was echt geen andere oplossing.
    Vandaag echter blijkt die hernieuwbare en even dure Tommeltol plots misbruikt te gaan worden om nieuwe en nog waanzinnigere energievervangers te bekostigen, die nog altijd maar een minieme fractie zullen vormen van de totale energiebehoefte. Een gesubsidieerde biomassacentrale of 1.000 gesubsidieerde windmolens. Wie is voor de onrendabele centrale en wie is voor de onrendabele windmolens? Zullen we erom kaarten of lezen we liever een inspirerend boek van Joseph Heller? … Het duurt verduiveld lang voor het besef doorsijpelt dat we in Vlaanderen veel te veel aan het betalen zijn, voor niets anders dan gebakken lucht.
    Inderdaad hangt alles ervan af waarmee we onze erfgenamen in Vlaanderen willen opzadelen. Met duizenden kriskras neergeplofte inefficiënte windmolens en ieder dak en elk stukje groen overwoekerd met overbetoelaagde zonnepanelen, voor de rest ook nog een peperdure slaafse afhankelijkheid van buitenlandse energievoorziening, oncontroleerbaar qua opwekking en prijszetting, en uiteraard torenhoge schulden om dat allemaal te betalen. Of met beheersbaar radioactief afval, dat op 100 jaar tijd in België niet meer totaalvolume zal vergen dan een tien meter hoog voetbalveld.
    Om hoeveelheden nog even in perspectief te zien : dat totaalvolume is even groot als de betonnen fundering voor 150 windmolens op land of 15 op zee, en ongeveer half zoveel als het volume aan zonnepanelen die er vandaag al liggen.

  5. Hans Becu zegt:

    @ Bertie. Groot gelijk en perfect in lijn met wat ik schreef : hysterie. The sentimental society.

  6. P. Eggermont zegt:

    Mijns inziens waait er enigszins toch een nieuwe wind in het halfrond, wat het energiedebat betreft. Hoopgevend is dat er niet langer gebrek is aan coherente energievisies, waardoor men om te beginnen niet meer in de verlegenheid kan komen, er over geen te beschikken. De politieke geladenheid heeft mogelijks alles te maken met het ferme prijskaartje, vastgeknoopt aan een noodzakelijk geachte energieomslag, tenminste wanneer men er niet in slaagt om alles zo wat in goede banen te leiden. De intentie is er om in het reine te komen met zijn verplichtingen als gevolg van het CO2-budget, waar men sowieso niet onderuit kan. Het belangrijkste aspect aan komende transformaties in de economie is het mijden van ‘misallocated investments’ en ‘lock-in effects’!

    Waai maar wind… Misschien in de marge hier vermelden dat geen enkele energiedrager CO2-vrij is. Enkele tabelgegevens op de Science Skeptical Blog illustreren dat. Zo heeft windenergie er een gemiddelde CO2-uitstoot van 25 g/kWh (min. 20, max. 40), zonne-energie 75 g/kWh (min. 50, max. 100), kernenergie 20 g/kWh (min. 10, max. 30), en bijv. gas (bij Stoom- en Gascentrales) 475 g/kWh (min. 400, max. 550). Steenkoolcentrales stoten het meeste CO2 uit met 1025 g/kWh (min. 850, max. 1200). Bij een windturbine bijv. is dit te wijten aan transport, gebruik van kranen bij de opstelling, e.d. Ook kan men stellen dat in principe elke soort van elektriciteitsvoorziening door aanpassing van de technologie, voor verbetering vatbaar is, o.m. qua rendement. In dat opzicht zou de V.S. een goed parcours afgelegd hebben met hun technologie voor energiewinning uit gas. Daarom bestaan er wereldwijd onderzoeksinstituten, zoals voor zonne-energie in het Duitse Freiburg de Fraunhofer-Gesellshaft, waar 1100 mensen aan de slag zijn. Ook wordt reeds een en ander gedaan met de informatie die men kan halen uit weerprognoses, wat moet toelaten hernieuwbare energie minder inefficiënt te maken… Techniek evolueert, in die mate zelfs dat men het heeft over industriële revoluties. Zo is vandaag bij het televisietoestel alles digitaal en vanuit zijn luie zetel verandert men met een druk op de knop de omroep. Lang voor de digitalisering moest men daarvoor nog aan kabels sjorren, die verbonden waren met de dakantenne… Nu is men volop in de ‘Erneuerbarisiering’ aanbeland. Volgens de Zwitserse klimaatwetenschapper Thomas Stocker gaat het hier om de vierde industriële revolutie. Men kan daar beter het positieve van inzien! Per slot van rekening vormen zon en wind een onuitputtelijke bron van energie…

    Mocht niemand ooit in zijn vrije uurtjes gaan experimenteren zijn met een alternator die men vond op het autokerkhof, om er vervolgens windenergie mee op wekken, mochten er geen organisaties duurzame energie zijn opgericht, mochten die geen publicaties hebben uitgegeven en mocht er verder geen onderzoek zijn gebeurd naar elektrische machines en hun karakteristieke gegevens wanneer die op het net van het elektriciteitsbedrijf worden geschakeld, dan zou windenergie nooit het peil hebben bereikt van nu. Door heel veel engagement en vindingrijkheid kwam er op technisch vlak steeds meer vooruitgang en vanwege het financieel voordeel (verdelen van de kosten voor aanschaf, onderhoud, verzekeringen, …) werden samenwerkingsverbanden opgericht, zogenaamde coöperatieven. Men moet dat ook een beetje situeren in die tijd van toen. De koude oorlog, resulterend in de bouw van atoomschuilkelders, de anti-kernenergiebeweging, Greenpeace met zijn acties voor ‘reine rivieren en zuiveren zeeën’, … waren stimuli voor het zoeken naar alternatieven voor de kernenergie. Het succesverhaal van de windmolens werd vervolgens opgepikt door de industrie, die er ‘big business’ van maakte. Een voorbeeld daarvan was het Limburgse HMZ die met zijn Windmaster een speler op de wereldmarkt werd, maar uiteindelijk voor de bijl ging. Vanuit technisch oogpunt zijn windturbines stilaan volwassen geworden, en worden aanzien als een nieuwe waarde in het Vlaams cultuurlandschap, zo moet blijken. http://lib.ugent.be/fulltxt/RUG01/000/698/729/RUG01-000698729_2010_0001_AC.pdf Alleen offshore zijn er nog wat tegenvallers…

    In het prille begin kenden kleinere windmolens enkel hun courante toepassing als elektriciteitsvoorziening bij stacaravans, boten, e.d. De energie kon worden opgeslagen in ‘shipping batteries’, waardoor het mogelijk werd volledig autonoom in zijn elektriciteit te voorzien. Vandaag zijn er vele toepassingen van windenergie, o.m. verschillend in de bouw van de rotor (verticaal, horizontaal, …). Het pionierswerk werd voornamelijk verricht in de Rocky Mountains in de V.S. Zo werd er later het Rocky Mountain Institute opgericht. Ze noemen zichzelf een ‘think-and-do-tank’. Op hun blog werd onlangs nog een artikel gepubliceerd van de staatssecretaris van het Duitse Federale Ministerie voor Economische Zaken en Energie Rainer Baake (Die Grünen), expert in klimaat- en energieproblemen, naar aanleiding van de voorbije klimaattop.
    http://blog.rmi.org/blog_2016_04_11_industrialised_nations_must_lead_an_exit_strategy_for_fossil_fuels Het artikel verscheen eveneens op http://cleantechnica.com/.
    Ook Rocky Mountain Power refereert naar voornoemd rotsgebergte met zijn vele nationale parken en bosgebieden, samen met Pacific Power operatief in 6 verschillende staten, waar zich hun zogenaamde ‘service areas’ en ‘owned projects’ bevinden, goed voor meer dan 1000 MW (Megawatt), inclusief geothermie (in Californië).

    No planet B, seems to me…

  7. Beste Hans, er is een artikel waar u ‘spreekt’ over de 9de van Beethoven; (Ode an die Freude etc)ik heb dit artikel gemist, zet u mij op het juiste been aub, ik mis niet graag een artikel, ik geniet er telkens weer van,
    vr gr
    paul avermaete

Reacties zijn gesloten.