Vlinks wordt steeds meer de VL-versie van de politieke correctheid à la belge

VlinksZowat een jaar geleden werd ‘Vlinks’ boven de doopvont gehouden, een nogal onwelluidende samentrekking van ‘Vlaams’ en ‘Links’, in de wandel herkenbaar als sociaal-flamingantisme. Nu ben ik best wel te vinden voor een tegengewicht tegenover het rabiate rechtsliberalisme van de N-VA, en komt de Vlaamse beweging naar mijn smaak te weinig naar voor als een beweging die soevereiniteit koppelt aan een missie rond sociale rechtvaardigheid. Er lopen nog teveel collegejongens rond die zich in ouderwets pudeur hullen, alle werklozen als profiteurs zien, kerncentrales nog altijd dé oplossing vinden, en zich voor rest beperken tot het bashen van groenen en socialisten.

Ontkenningsdiscours

Maar met dat Vlinks is ook van alles mis. Niet alleen is ‘links’ een begrip dat uit de 19de en 20ste eeuw dateert (typerend is de voortdurende verwijzing naar het Daensisme),- de samenvoeging met het VL-label leidt ook tot een onaangenaam, suikerziek ‘flou artistique’.
Als ik op de webstek ga, is het allemaal openheid, sociaalvoelendheid, verdraagzaamheid en vredelievendheid dat de klok slaat. Daar herkennen we ons natuurlijk allemaal in, wie niet. Teveel positivisme echter geeft een gevoel dat men associeert met een overmatige consumptie van taartjes bij de koffie: je denkt, jongens, laten we nu eens ter zake komen en echt nagels met koppen slaan. Hoe gaan we dit doen, wie en wat pakken we aan, waar liggen de uitdagingen, waar de valstrikken. Maar neen, het paradijs blijft binnen handbereik,- let u even op dit CVP-achtig preekstoelgeluid:

“Het Vlaamse verhaal dat wij willen schrijven, is een positief verhaal van opbouwen, van versterken van de samenleving en van het dagelijks samenwerken in straten en buurten, op de werkvloer, in de klas, in de woon- en gezondheidszorg. Het is een verhaal van en voor iedereen die hier woont, werkt, op rust is, of passant is. Het is een verhaal dat mensen verenigt, solidariteit vergroot en de gemeenschap versterkt.”

Welja, begin maar te schrijven. Maar elders lees ik dan weer dat een en ander moet gedragen worden door de idealen van de Verlichting, en dan is het snel uit met de harmonie in de beste-der-mogelijke-werelden, want dat snijdt natuurlijk wél als een mes doorheen die gezellige, solidaire samenleving. Wat doen we bijvoorbeeld met subculturen, de moslimpopulatie om er maar één te noemen, die de Verlichtingsidealen aan hun laars lappen, en onverpoosd gaan voor een niet-seculair, theocratisch staatsmodel, met de sharia als grondwet? Wat doen we met de Turken alhier die Erdogan op handen dragen en diens strategie om Europa via het vluchtelingenprobleem verder politiek, sociaal en economisch te ondermijnen, met raad en daad willen steunen? Gewoon de hand reiken en uitnodigen om mee te werken aan een ‘positief verhaal’?

Een bangelijk gevoel bekruipt me hier: Vlinks borduurt verder op de volstrekt achterhaalde multiculturele utopie die uiteindelijk de Belgische failed state opleverde, het pappen en nathouden, het onder de tafel vegen van belangen- en waardenconflicten die er nu eenmaal zijn. Net nu de klassieke linkerzijde in Vlaanderen de oogkleppen begint af te leggen en op zijn minst ‘een probleem’ ontwaart (ik denk o.m. aan de recente columns van Luckas Vander Taelen, Joël De Ceulaer en Herman Brusselmans), pakken Johan Velghe en vrienden uit met een wollig ontkenningsdiscours, verpakt in het aftandse containerbegrip ‘solidariteit’.
Paradoxaal is dan weer de intolerantie, jawel, die aan de dag gelegd wordt jegens de Pegida-betogingen: ‘besmeuren van Vlaamse symbolen’ (sic), onduldbare usurpatie van de leeuwenvlag, vindt Vlinks. Hoezo? We waren toch voor pluralisme? Ach, mij zul je ook nooit zien lopen in zo’n Pegida-evenement naast Filip Dewinter, maar mensen die zich zorgen maken over de toenemende invloed van de onverlichte Islam hebben misschien wel een punt en mogen dat ook demonstreren. Of niet?
Neen, vinden de nonkels en tantes van Vlinks: te ongezellig en te polariserend, niet ‘verbindend’ genoeg. De pensée unique van weleer duikt terug op. Vlinks lijkt steeds meer de VL-versie van de politieke correctheid à la belge, die tot het Molenbeekse fiasco heeft geleid. Jammer, helaas, niet in mijn naam.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

6 reacties op Vlinks wordt steeds meer de VL-versie van de politieke correctheid à la belge

  1. johan hulsbosch zegt:

    Samenhorigheid is bij links blijkbaar gelijkoorspronkelijk met uitsluiting. Allen samen voor de “warme samenleving” met uitzondering van het VB. De laatsten liefst in de kilte van een cel.

  2. P. Eggermont zegt:

    Beweren dat het allemaal geen hout snijdt, zou de waarheid geweld aan doen en een pacifist is tegen geweld… Is het beeld het ware aan de werkelijkheid, de werkelijkheid zelve, zou de filosoof hier kunnen denken. Een utilitarist komt wellicht op een dag als vandaag bij het socialisme uit…

  3. Jan Braeken zegt:

    In principe ben ik vóór elk nieuw politiek initiatief, en kan ik zeer grondig doordachte, met zeer veel groepswerk gepaard gaande pogingen tot vernieuwing en verandering alleen maar toejuichen omdat de huidige oude politiek overduidelijk faalt. De oude en algemene, uitgebreide en ronkende intentieverklaringen, zoals nu ook weer het collectief van Vlinks op haar website presenteert, volstaan echter nog altijd niet om het specifieke en concrete leven te vertegenwoordigen en voldoende duidelijk te maken, gestaafd met voorbeelden uit de praktijk. Misschien was het beter geweest dat Vlinks was begonnen met gedetailleerde, concrete praktijkvoorbeelden, en uit die laatste algemene programmapunten had afgeleid. Dan waren die programmapunten zonder twijfel revolutionair geweest, en visionair. Dat zijn ze nu niet.

    Verder las ik in hun programma geen woord over de strijd tegen fiscale fraude, laat staan een voorbeeld daarvan – dat lijkt mij nu een nieuwe, concrete prioriteit in plaats van het oude randverschijnsel -, over de zowel geografisch, psychologisch, filosofisch als politiek (et cetera) breedste visie, – de oneindige visie -, die de oude, engste visie moet vervangen. Tot mijn spijt, ook voor Vlinks, stel ik vast : enger dan Vlaanderen kan het nog altijd niet in de politiek, indien ik onze wereldpolitiek geografisch overschouw. Voor mij is het niet wachten op een collectief van wereldburgers, maar op dat van de oneindige burgers.

    Als voorlopig besluit is Vlinks volgens mij opnieuw oude wijn in nieuwe zakken.
    Wordt ongetwijfeld vervolgd.

  4. Hans Becu zegt:

    Ik denk dat ik alleen nog stem voor een partij die een realistisch mensbeeld hanteert. Al dat zoeterig gemier over samen, verbinden, en andere stroperige verhalen over samenwerken en solidariteit zijn aan mij echt niet langer besteed. Leve de reallo’s in de politiek.

  5. filips bossuyt zegt:

    Beste Hans, 100% akkoord.

  6. bertie zegt:

    Binnen de Vlaamse beweging zijn vele verenigingen actief, met diverse achtergronden, doelstellingen en ledenaantallen, waarbij het enige dat hen samen verbindt de Vlaamse emancipatie is, die verder ieder op zijn manier tracht in te vullen. De naam en faam van de stichters, de eerbiedwaardige ouderdom van de statuten, de grootte van het ledenbestand of de werkwijze om zijn doel te verwezenlijken, maakt daarbij per definitie de ene vereniging niet beter of niet slechter dan de andere.
    Vlinks heeft wat dat betreft nog veel te leren, en behoort, voorlopig althans, helemaal niet tot de Vlaamse beweging. Wanneer men de basisdefinitie verwerpt dat de ene vereniging niet beter of niet slechter is dan de andere, mag men zoveel men wil de gratuite wens amechtig koesteren, zichzelf er rotsvast toe verklaren en wekelijks stichtende columns schrijven in magazines, maar men staat dan gewoon in een buitenspelpositie en maakt geen enkele kans om te scoren binnen de overkoepelende Vlaamse beweging. En blijft een eerder minuscuul marginaal potje van oververhitte organisators, precies wat men andere en waarschijnlijk even zwarte ketels dus nooit mag verwijten.
    Afgekoelde beginnersfouten kunnen vergeven worden en dat verdient grootmoedig vergiffenis. Halsstarrige verbeten koppigheid en woedend volharden in een boosheid die de onze niet is, verdient om vergeven te worden met kleingeestig vergif.

Reacties zijn gesloten.