Turks Fruit,- vervolg: Erdogan krijgt bijval van Turks-Belgische politici

Dat onze medemens van Turkse afkomst Erdogan-minnend is, wisten we al. Dat is een neveneffect van het principe van de dubbele nationaliteit, waardoor Turken alhier stemrecht in hun land van herkomst hebben en Recep Tayyip Erdogan hier dus ook stemmen komt ronselen. Een deel van België, Nederland en Duitsland is gewoon virtueel Turks mandaatgebied. Ik schreef het al eerder: verkijk u niet op de belhamels van IS, het maatpakterrorisme uit Ankara is in aantocht. Dit gekoppeld aan de aanspraak die het land maakt op visumvrij verkeer én het EU-lidmaatschap.
Vanuit die vaststelling is het ook ‘normaal’ dat de Turkse president, die de persvrijheid in zijn land ongeveer heeft afgeschaft, zich met zijn Europese achtertuin komt moeien, en bijvoorbeeld vindt dat ook onze pers zich netjes moet gedragen. De knieval van Angela Merkel voor Erdogan, die de vluchtelingencrisis meesterlijk uitbuit, zal ons nog lang achtervolgen.

Een nieuw hoofdstuk in dit Turks Fruit-verhaal wordt nu door Belgische politici met Turkse roots aangesneden.
Het was al opgevallen dat Groen-voorzitter Meyrem Almaci zich onopvallend op de vlakte hield tijdens televisie-interviews, als het over de Turkse president ging en de staat van de democratie in zijn land. Schrik om haar allochtone achterban te schofferen?
Bij de SP.A roert er ook wat, zij het voorlopig in de lagere echelons. Maar voorzitter John Crombez mag wel uitkijken. Ene Ahmet Koç, SP.A-provincieraadslid, vroeg gisteren in Het Nieuwsblad en De Standaard begrip voor de Turkse president, en de noodzaak van zijn autoritair optreden.
Eigenlijk vergroot Erdogan de vrijheden in zijn land, aldus Ahmet, die ongetwijfeld Orwell moet gelezen hebben.
Nu heeft ook Ahmet Koç vrijheid van spreken, en is zijn mening even valabel als die van om het even wie. Alleen: als het over politieke stemmen gaat, zij het voorlopig van bescheiden garnituur, is het oppassen geblazen want voor we het weten zitten we met pro-Erdogan-partijen en een pro-Erdogan regering die de persvrijheid wat nuanceert, wat ikzelf hoogst onbehaaglijk zou vinden. Maar wie ben ik.

De clou van heel de kwestie zit voor een deel in die dubbele nationaliteit: Belgische Turken gaan twee keer stemmen, één keer hier en één keer ginder. Dat maakt hen tot gegeerd kiesvee, maar het veroorzaakt ook een merkwaardig soort ruis op ons politiek debat, waar vooral links zich uitput in bochtenwerk. Studievoer voor politicologen: in België wordt de Turkse gemeenschap opgevrijd door links, in Turkije stemt diezelfde gemeenschap rechts-autoritair en anti-seculier.
Die navelstreng met het moederland is pervers: hoe kan je nu inburgeren in een land, terwijl je tegelijk uitburgert en politieke banden onderhoudt met een ander land waar een dictator (sorry Ahmet) de dienst uitmaakt, die dan bovendien nog expansionistische plannen ontvouwt.
Dat maakt de Turkse gemeenschap zonder meer tot ‘vijfde kolonne’, ook wel Paard van Troje genoemd. Een ideale basis tot stigmatisering, nieuw sociaal dynamiet. Binnen een jaar of tien komt men daar wel achter. Als het kalf verdronken is, zoals een bekend Vlaams spreekwoord zegt.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

3 reacties op Turks Fruit,- vervolg: Erdogan krijgt bijval van Turks-Belgische politici

  1. hans becu zegt:

    zondermeer juist, en wie ogen in zijn hoofd heeft weet dat al 20 jaar.

  2. P. Eggermont zegt:

    Bekijk het eens op die manier… Wat is nationalisme? Nationalisme is de uitdrukking voor een levensvorm binnen een bepaalde groep van mensen met gelijke etnische en culturele affiliaties. Deze uitdrukking is verschillend hier en elders. Vergelijk de Vlamingen met de Walen. Op een super persoonlijk niveau zijn we als collectieve, psychische entiteiten verwikkeld op verscheidene niveaus van interactie. Dat het daarbij niet allemaal rozengeur en maneschijn is, daarover gaat het hier.

  3. Ward Schelfhout zegt:

    Een filosoof is een beetje als een slager. De slager fileert een geit en ziet de sporen van je weet wel wat met je weet wel wie, de ander fileert de politici en ziet de paradoxen waar men in de maatschappij ook al zedig over zwijgt, maar je weet wel wat en je weet wel wie..

Reacties zijn gesloten.