Panama: wat Karel Anthonissen in 2009 niet mocht zeggen

Even hulde aan Karel Anthonissen, lastpost eerste klas bij de Bijzondere Belastinginspectie (BBI), en al een paar keer geschorst omdat hij wél de grote vissen wil opjagen en niet de kleine zelfstandigen het bloed van onder de nagels pesten.
In heel de heisa rond het Panama-schandaal duikt inderdaad zijn naam als klokkenluider op, nu ook bekend raakte dat de Dexiagroep al in 2009 (dus een jaar nadat de Belgische Staat er drie miljard euro had in gepompt) via ‘Dexia BIL’ Panamese schermconstructies voor klanten had opgezet. De spookvennootschappen dienden om bankrekeningen in Luxemburg, Zwitserland en Jersey verborgen te houden. Het systeem begon al in de jaren ’90 en ging door tot aan de ontmanteling van de groep eind 2011. Let dus op de ironie van de zaak: een bank die overeind wordt gehouden met belastinggeld, bedenkt voor allerlei vermogenden constructies om belastingen te ontwijken.
Anthonissen signaleerde dat aan de BBI-top, maar die deed er niets mee. We kunnen vermoeden waarom: volgens De Tijd was het Brusselse hoofdkantoor van Dexia Groep op de hoogte van het offshoresysteem. In de raad van bestuur van Dexia BIL komen we onder meer ex-premier Jean-Luc Dehaene (CD&V) tegen, wiens politiek gewicht het potje hielp gedekt houden. Zoals bekend was ARCO, de holding waar het ACV-geld in geparkeerd stond, een belangrijke aandeelhouder van Dexia, wat de snelheid verklaart waarmee Yves Leterme in 2008 de bank vanuit de staatskas wilde depanneren. Bekend is ook dat de kleine ARCO-aandeelhouders, die zichzelf als spaarders zagen, in de kou bleven staan.

‘Machtswellusteling’

Maar dus Karel Anthonissen. Zeven jaar voor de pers met veel poeha de Panama papers uitbracht, probeerde hij al een en ander te signaleren. Zou men niet beter iemand men zo’n onkreukbaar profiel financiënminister maken?  We herinneren ons opeens ook dat hij in conflict geraakte met die andere Karel, genaamd De Gucht, die in 2005 een winst van 1,2 miljoen euro opstreek met het verkopen van aandelen van een zinkbedrijf, en daar geen eurocent belastingen op betaalde. De schone villa met landerijen in Toscane bleek ook niet in de boeken van het gezin De Gucht voor te komen en was dan weer eigendom van een Italiaans spookbedrijf.
Om een lang verhaal kort te maken: Karel De Gucht kon dat geneus van de BBI niet appreciëren, betwistte via de rechtbank het recht van de fiscus om de bankrekeningen na te kijken, en regelde ook nog eens via zijn politieke connecties een blaam voor Karel Anthonissen, die als een machtswellusteling werd weggezet. Tja, wie is hier eigenlijk de ‘machtswellusteling’?
In het licht van de nieuwe Panama-onthullingen blijkt echter duidelijk dat Anthonissen gewoon iemand is die zijn job ernstig neemt, en vindt, zoals hij in kranteninterviews stelt, dat belastingen betalen niet alleen voorbehouden is aan Jan met de Pet. Maar de politieke druk van bovenaf schijnt deze blijk van burgerzin niet te appreciëren, en gaat voor de bescherming van het grootkapitaal.
We hebben dus meer Anthonissen’s nodig. Niet alleen opiniemakers, maar ook ambtenaren die resoluut aan de kant van de burger staan. In een gepolitiseerde bureaucratie als de onze is dat niet evident. De combine die zich aftekent tussen de grootbanken, het politieke establishment, het gegoochel rond fiscale ‘creativiteit’, de grote vermogens en de familiefortuinen genre Lippens, Boël, De Clerck en de Spoelberch (INBEV-hoofdaandeelhouder en werkelijk in àlle ontduikingsschandalen prominent aanwezig), en zo via de oude en nieuwe adel tot bij het Koninklijk Hof, krijgt de afmetingen van een heuse plutocratie.
In het geval van De Gucht komt daar zeker nog de vrijmetselaarsloge bij en haar invloed op de magistratuur. Het perverse gevolg is, dat de kleine man/vrouw nog meer moet opdraaien voor het tekort in de staatskas, en ook nog meer moeite zal doen om zijn/haar schamele centen te verstoppen voor de wurgende fiscus.

Deze spiraal moet stoppen. We zijn een land met een enorm overheidsbeslag, maar dat ligt aan een cultuur waarin niemand eigenlijk belastingen wil betalen, zij die het kunnen nog het minst. Dit ethisch deficit is uiteraard geen Belgische exclusiviteit, het Panama-construct is wereldwijd vertakt. Toch zie ik als republikein mogelijkheden om via een nieuwe politiek-staatkundige orde ook deze Augiasstal op te ruimen. Meer radicalisme gewenst, om nu maar eens een boeiend woord te gebruiken dat het de laatste tijd zwaar te verduren kreeg.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

2 reacties op Panama: wat Karel Anthonissen in 2009 niet mocht zeggen

  1. walter maes zegt:

    Anthonissen is een gefrustreerde belastingenjager die het niet kan hebben dat er mensen (zelfstandigen) zijn die veel meer verdienen dan hij en die daarbij met alle mogelijke middelen en truken trachten zo weinig mogelijk belastingen te betalen. Wie betaalt er nu met plezier (veel) belastingen ? We zijn allemaal Panamezen ofwel hebben we er de kans nog niet toe gehad. Niet te veel hypocrisie aub. En wat is het probleem met belastingontwijking ?

  2. Hans Becu zegt:

    We zijn een land met een enorm overheidsbeslag omdat Belgie sinds decennia geregeerd wordt door een maffia van CD&V annex middenveld en idem dito voor de socialistische zuil. Door de ontkerstening is er geen enkel ideologisch verschil meer tussen beide. Of : Dehaene, Tobback, Moureaux, Di,Rupo : een pot nat. Wie de verkiezingen wint, heeft geen belang. Die twee zuilen controleren een gigantische stroom van belastinggeld. Zij delen uit aan wie ze willen. De vrije burger bestaat nauwelijks nog, want door de hoge belastingen is ook de goed verdienende volledig afhankelijk van de zgn”solidaritietsmachine” die eigenlijk gedegenereerd is tot een gigantisch subsidieapparaat. Van cultuur tot dienstencheques. Het in stand houden van dat monster wordt nauwelijks nog met argumenten en feiten verantwoord. Enkel nog met het zgn. Morele argument van de “solidariteit”. De wettige volksvertegenwoordiging heeft er geen grip op. Proberen ze er aan te raken, dan volgen stakingen, en, last but not least, juridische procedures. Elke wijziging wordt betwist vanuit corporatistisch eigenbelang, dat permanent en doelbewust verkeerd voorgesteld wordt als het algemeen belang. Al even doelbewust en systematisch wordt elke poging tot verandering moreel gekapitteld als “asociaal”. In die context is fraude eigenlijk een vorm van legitiem burgerprotest, om de zeer eenvoudige reden dat de wettig verkozenen van deze Belgische would-be res publica volledig buitenspel worden gezet. Van het cordon sanitaire rond het Vlaams Belang, tot de de facto castratie van de Nva. Dat dit machtsblok krampachtig vasthoudt aan Belgische constructie is uiteraard geen toeval. Op die manier heeft de CD&V (ACW)met 15% alle touwtjes in handen met haar blokkeringsminderheid, en heeft de socialistische zuil nog altijd meer impact op het beleid dan alle nva volksvertegenwoordigers bij elkaar.

Reacties zijn gesloten.