Palmyra revisited: de uitbouw van een Disneypark in de Syrische woestijn is nu niet onze grootste zorg.

AssadTerwijl wij nog volop puin aan het ruimen zijn na de recente terreuraanslagen, heeft het regime van Assad Palmyra heroverd: ruïnes van een belangrijke handelsstad uit de Assyrische periode, waarop later ook Romeinse architectuur verrees. De Islamitische Staat nam de site in en blies een paar tempelruïnes op, tot groot afgrijzen van de beschaafde wereld.
Met veel poeha wordt nu de restauratie van deze site aangekondigd door het Assad-regime, hierin bijgestaan door de Russische bondgenoot. Een leger archeologen en restaurateurs zullen hier neerstrijken en steen per steen heropbouwen, desnoods met behulp van 3D-printers. Binnen een paar jaar moet dit weer een riante toeristische topbestemming worden, inclusief hotels, zwembaden, en kamelentochten, waarbij Unesco en de welbekende Internationale Gemeenschap hun duit in het zakje mogen doen. De maquettes en 3D-simulaties zijn er al. Omdat menselijk erfgoed belangrijk is.
Maar waarom klinkt dit net iets teveel als een goed-nieuws-show en een propagandastunt?
Gelooft iemand echt dat de touroperators zich nu al in de handen wrijven terwijl de jihadi’s de woestijn verder onveilig maken en mogelijk ook nog wel een paar keer Palmyra opnieuw zullen binnenvallen? Hallo? Iemand zin in zelfmoordtoerisme?
De restauratie van Palmyra is nu niet onze grootste zorg. Meer nog: het leidt ons van het echte probleem af. Eens met de Islamitische Staat én zijn wereldwijde terreursatellieten is afgerekend, mag deze site best onder handen genomen worden. Wat zouden we anders aan moeten met het legertje werkloze archeologen dat IS op zijn blote knieën mag bedanken.
Maar ‘first things first’. De internationale Syrië-conferentie in Genève moet eerst het obstakel opruimen waarmee heel de ellende begonnen is, en dat is de figuur van Bashar al-Assad. Hij is, sinds de burgerrevolte in 2010, verantwoordelijk voor het merendeel van de oorlogsslachtoffers in de regio (schattingen gaan van 75 tot 95%). Hij is de president die kinderen liet martelen en vuile splinterbommen gebruikte tegen zijn eigen volk, voor het merendeel ongewapende burgers. Het is op deze chaos in een uiteengevallen land dat IS kon gedijen.
Alleen zijn aftreden kan een doorbraak betekenen in de onderhandelingen die moeten leiden naar een Syrische regering van nationale eenheid en vrije verkiezingen, waarna met de ontmanteling van het kalifaat kan begonnen worden.
Maar Assad is niet van plan om te wijken. De IS-barbarij heeft hem gered. Ware het er niet geweest, hij had het moeten uitvinden, want de perceptie ontstaat dat een oplossing zonder deze dictator, met oorlogsmisdaden op zijn palmares, onmogelijk is.
Maar terwijl ons alreeds het vakantieresort Palmyra wordt aangekondigd, escaleert de situatie en wrijven vooral Poetin, Erdogan en Assad zich in de handen. Zij zijn de drie winnaars van het dodelijk verhaal waar wij mee opgescheept zitten. Dankzij hen zal de vluchtelingenstroom niét opdrogen en loopt het aloude Tweestromenland verder leeg.
IS en het Jihadisme vormen een kanker, wereldwijd, maar de sleutel tot de oplossing ligt in de regio zelf. Het oppoetsen van een hoop stenen is een cynisch gebaar vanwege een machthebber die alleen met zijn eigen overleving is begaan.
Voor de rest zou Palmyra misschien beter een spookachtige ruïne blijven, als aandenken, ooit, aan dit tijdperk van de angst en de terreur. De doortocht van IS was al desastreus, maar de Disneyficatie vanwege het Assad-regime is al even pervers. Soms is opbouwen echt onkies, en vertellen de brokstukken het echte verhaal. Of is dat niet de bedoeling?
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

2 reacties op Palmyra revisited: de uitbouw van een Disneypark in de Syrische woestijn is nu niet onze grootste zorg.

  1. lucdevincke zegt:

    Me dunkt dat de schrijver dezes véél te weinig afweet van
    1) de historische/politieke/economische/culturele achtergronden van de Syrische crisis
    2) van wat er werkelijk gebeurt op het terrein
    en zich voor informatie over de gebeurtenissen/achtergronden/belangen, te veel laat leiden door wat er in de Mainstream Media en door Westerse politici wordt georakeld. Daardoor legt de schrijver dan ook verbanden en verantwoordelijkheden die iemand die zelf op jacht gaat achter informatie (wat elk zichzelf respecterend journalist zou moeten doen…) als volkomen verkeerd zou beoordelen.

Reacties zijn gesloten.