Cherokee versus Stamnummer 7: de ene Indiaan is de andere niet.

BuffaloHet kleinste kind weet dat de ontdekkingsreiziger Cristoforo Colombo in 1492 voet zette op het Amerikaanse continent en de inboorlingen Indianen noemde omdat hij meende in Indië terecht gekomen te zijn. Uiteraard noemden ze zichzelf niet zo: het waren Sioux, Cherokee, Apache, om maar de bekendste te noemen: hoofdzakelijk landbouwvolken, elk met een eigen taal en mythologie, die naast elkaar leefden of af en toe ook wel eens een territoriumstrijd uitvochten. Het waren natuurracisten pur sang: eigen volk eerst, want goede gronden zijn van levensbelang.
De blanke kolonisten zouden hen laten kennismaken met een nieuwsoortig, modern racisme: voor de inheemse bevolking was er in de Nieuwe Wereld eenvoudigweg geen plaats. Ze dienden zich te onderwerpen via troebele verdragen, werden gedeporteerd of eenvoudigweg geliquideerd. Heel de ontstaansgeschiedenis van de Verenigde Staten plus de honderd jaar erna staat in het teken van wat we vandaag als een volkerenmoord zouden karakteriseren.
Semantische discussie
Vandaag is er een hernieuwde belangstelling voor de Native American (rare term, want haast elke VS-burger is dat) met als bekendste pleitbezorger Suzan Shown Harjo. Haar eis om de historische waarheid over de genocides op Indianenvolken uit te klaren is op zich terecht. Probleem: ook hier slaat de politiek-correcte verdwazing toe, en worden alle sportclubs met een naam die naar een Indianenstam verwijst (zoals de Washington Redskins), of die zo’n logo gebruiken, dringend aangemaand om daarmee te stoppen.
Terwijl men het in feite ook als een eerbetoon zou kunnen zien, wanneer een sportclub zich identificeert met een Indianentotem. Maar niet dus. En zo wordt een strijd die eerst ging om mensenrechten, culturele erkenning en geschiedkundige waarheid, door een 70-jarig kranig maar volstrekt humorloos besje vervormd tot een –met alle respect- idiote strijd over logo’s en mascottes.
Zopas werd ook de voetbalclub AA Gent, bijgenaamd de Buffalo’s, door Suzan Shown Harjo verzocht om het welbekende logo van het gevederde Opperhoofd te dumpen. Afgezien van het feit dat dit een soort omgekeerd kolonialisme dreigt te worden (een notoire ‘opinion maker’ uit de VS die in Gent de wetten wil stellen), en in de Oost-Vlaamse hoofdstad werkelijk niemand met Indianen lacht,- integendeel,- vind ik dit een stuitend geval van cultuurglobalisme dat euh… niet bij een Cherokee-vrouw (zeg niet Squaw want dat betekent ‘kut’) hoort. Ze kan even goed op de planeet Mars haar punt gaan maken.
Immers, vanuit een authentiek stambewustzijn, waar het eigen verhaal en de tradities maatstafgevend zijn en een wereldbeeld bepalen, maakt het niets uit dat er in de Ghelamco-arena, aan de andere zijde van de oceaan, een stel met pluimen getooide cheerleaders het stadion op en af huppelen. Ze hebben niets gemeen met de cultuur van Suzan Shown Harjo, behalve dus de toevallige naam ‘Indiaan’ die op een misverstand berust, plus een paar daaraan verbonden beeldclichés.
Anders gezegd: de ene Indiaan is de andere niet. Het is een semantische discussie zonder echt voorwerp. Suzan lijkt me zelfs besmet door abstractitis, een typische ziekte van de Westerse veroveraar die op een hele reeks verschillende dingen, feiten, situaties een éénvormig etiket plakt. Zo ontstaan groteske veralgemeningen die eigenlijk het zicht op de dingen zelf belemmeren. Cynisch genoeg is het ook via dat formalisme dat men de Amerikaanse Aboriginals hun land ontfutselde: de zogenaamde Indianen kenden geen schriftcultuur, zetten een kruisje als handtekening en waren blij met een krat whisky.
Ik hoop echt voor Suzan Shown Harjo dat ze hier geen Zwarte-Pieten-kwestie van maakt. De Gentse Buffalo’s hebben evenmin iets met haar strijd te maken, als de Aalsterse Voil Janetten met homofobie.
Verschil in ruimte, tijd, context: als dat gevoel ontbreekt, wordt de wereldtournee-voor-de-goede-zaak van de Cherokee-activiste gewoon lachwekkend, en zullen alle parodische clichés uit Lucky Luke bevestigd worden. Ugh, bleekgezicht zal boeten voor belediging. Oorlog aan stamnummer zeven! (Speurt naar de horizon, de hand horizontaal boven de ogen, en stormt dan joelend de helling af)
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

3 reacties op Cherokee versus Stamnummer 7: de ene Indiaan is de andere niet.

  1. vercauteren freddy zegt:

    Het is nog veel erger, vrees ik. Wij gruwelen van IS, dat oud werelderfgoed aan diggelen slaat uit pure provocatie en haat. Maar als je er goed over nadenkt wordt onze cultuur ook aangevallen door een andere soort barbaren, zoals de squaw (geen compassie). Sinterklaas, zwarte piet, paaseieren, religieuze feestdagen, een hele vocabulaire van “verboden” woorden, een hele bibliotheek van discriminerende boeken, tot zelfs onze Nero, en Kuifje worden op de brandstapel gegooid. Ik ben het zat! Ik heb recht op mijn geschiedenis, en op het respect van derden daarvoor. Ik ben het beu mijn geschiedenis te mijn cultuur te zien demoniseren, als zouden wij, de levenden van 2016 de oorzaak zijn van alle kwaad. Ik zeg u, als het aan mij ligt komt er op de vlag van ons volk : TOT HIER EN NIET VERDER!

    • Hans Bec zegt:

      Ik ben het hiermee volmondig eens. Toppunt is dat al die dikke negers en hypocriete moslimpotentaten die in al die dure internationale instellingen zoals de VN een dikke pree trekken en die daar alleen maar zitten omdat ze het gat likken van de smerige dictator die zijn bevolking laat creperen van de honger, ons dan nog een keer de les komen spellen over Zwarte Piet en mensenrechten, en komen zedenpreken over de godsdienst van de vrede. En als je ze dan nodig hebt, de UNO, UNHRC en heel de Santeboetiek, zoals bij het conflict in Syrie, zijn ze volstrekt inefficiënt en waardeloos. Ze bakken er niks van, ze schermen alleen met verdragen en zwaaien met wetteksten van achter hun bureau. Intussen kunnen die smerige Europese egoïstische racisten de klus in hun plaats klaren. En o wee als er zo’n vluchteling een nacht in het park moet slapen. Vrancken is een fascist, roepen die linkse idioten, zoals Els Keytsman, nu voorzitster van Unia, en ze dient klacht in bij die andere superbureaucratie, de Europse commissie,Er zijn gewoon geen mensenrechten als ze alleen kunnen afgedwongen worden bij Westerse democratieën. Ik meen dat echt : wij zijn zot. Ik vergeet niet licht hoe die onnozele Verhofstadt, Mister Europe, zijn excuses stond aan te bieden nadat die arme zwartjes in Rwanda mekaar met de machete massaal uitgemoord hadden. En en passant nog enkele onschuldige Belgische soldaten mee over de kling gejaagd hebben. Die hadden die moordpartij moeten voorkomen meneer, vandaar die excuses. En dan komt Merkel met wir schaffen das. Ik ben er echt niet meer gerust in.

  2. bertie zegt:

    Bij kinderspelletjes vroeger werd de grotemensenwereld geïmiteerd. Vadertje-en-moedertje, politieagent-en-dief, cowboy-en-indiaan. De opdracht van de indiaantjes was altijd om erin te lukken een paar van de jongste meespelertjes gevangen te nemen en aan de folterpaal te binden met een als lasso vermomd springtouw. Maar vlak voor ze dan gescalpeerd gingen worden met een plastieken tomahawk, werden ze op het laatste nippertje luidruchtig bevrijd door een met pistonnekes wild om zich heen schietende cowboy, die het vanuit zijn hinderlaag allemaal nauwkeurig had gezien en in ’t oog gehouden. De indianen en de bevrijde gevangenen konden desnoods ook meisjes zijn, navenant wie er wou meespelen, maar die ene cowboy moest altijd de meest uit de kluiten gewassen en de hardst lawaai makende jongen zijn van degenen die hun eerste communie al hadden gedaan.
    Echt een accurate voorafspiegeling van hoe het eraan toegaat op de meeste werkplekken.
    AA Gent kan zijn logo met het indianenopperhoofd best vervangen door stinkende voeten. Want er loopt ook nog zo’n uit tijd, ruimte en context gerukte klacht tegen Hergé, die zijn alter ego Kuifje in Amerika liet kennismaken met zwartvoetindianen, maar hen zonder blikken of blozen wel roodhuiden durfde noemen. Vandaar de racistische klacht over huidskleur, zulke zeurende zagers struikelen nooit over de kleur noch de geur van voeten. Nochtans zijn internationaal minder bekende Vlaamse strips ontelbaar waarin zwéétvoetindianen voor onfrisse humor zorgen. Dat mag allemaal wel. Zou het misschien kunnen dat het Gentse voetbalstadion of het geërfd patrimonium van Molensloot (dat ook een kasteel bevat) rijker gevuld is dan de nalatenschap van Hurey, denk ik dan in al mijn kinderlijke onschuld?
    Intussen wenst de Vlaamse scholierenkoepel meer diversiteit in schoolboeken en wil van clichés vanaf. “Wij ijveren voor schoolboeken waar ook andere geaardheden en andere culturen een plaats hebben”, luidt het. Volledig akkoord, hoor, maar als de grootste uit die hoop scholiertjes, van zodra droog achter de oren, geen enkele losse flodder meer mag laten knallen en ze allemaal als misgenoemde indianen of misnoegde spelende kindertjes met dezelfde zwarte zweetvoeten erbij moeten lopen, hoe divers zijn we ze dan nog aan het voorbereiden op het cliché van het echte leven?

Reacties zijn gesloten.