De harem van Recep Erdogan, gelezen als politiek-strategisch model

haremDat de Turkse president Recep Tayyip Erdogan vandaag de wet dicteert aan Europa, beseffen we ondertussen allemaal. Niet in het minst in onze eigen Turkse gemeenschap, waar de Erdogan-adoratie hoge toppen scheert. De vluchtelingencrisis, die de machteloosheid van Europa finaal illustreert, na het Griekse debacle en met Volkswagengate als intermezzo, wordt dé inzet van een nieuwe confrontatie tussen de grootmachten, waarin Turkije, als poort naar de Balkan, over de sterkste troeven beschikt.

Opmerkelijk is daarbij de synchrone evolutie intern: Turkije evolueert snel naar een soort ‘verlichte dictatuur’ met een beperkte persvrijheid, een autoritaire leider en met de islam als staatsgodsdienst. De IS-barbarij is een slang die zichzelf zal opvreten, maar dit is andere koek.

Want terwijl de Islamitische Staat zowat overal afschuw oproept, presenteert de Turkse president een waardig alternatief: een heropstanding van het Ottomaanse Rijk, een middeleeuwse expansiegolf vanuit Istanbul naar Europa die o.m. de val van het Oost-Romeinse Rijk veroorzaakte en pas in de eerste wereldoorlog een einde zou kennen. Het Ottomaanse Rijk 2.0 zal Europa herkoloniseren, niet met groteske fatwa’s maar via een intelligente langetermijnstrategie waarin diplomatiek vernuft en militair machtsvertoon mooi in evenwicht zullen zijn.

Het Europa van de dhimmi’s

EmineOver de toekomstige positie van de vrouw wordt ons vanuit Ankara ook een en ander meegedeeld: aan de haard en de kroost opvoeden is het devies. Maar nu heeft Emine, de vrouw van president Erdogan, daar nog een boeiende voetnoot aan toegevoegd: de harem is volgens haar de plek waar vrouwen een goede opvoeding krijgen. Een echte onderwijsinstelling voor meisjes, specificeert ze. Twee dagen na de Internationale Vrouwendag krijgen we dus deze verlossende boodschap van de Turkse First lady die toch ook de westerse macho’s moet kunnen bekoren: vrouwen horen niet thuis op de universiteit, maar krijgen een mooie kans als de betere seksslavin die niet alleen het alfadier pijpt maar ook Shakespeare kan citeren.

Nu vraag ik me echt af of Emine ook tot zo’n harem behoort en of Recep Tayyip Erdogan als een sultan elke dag mag kiezen, want dit is toch echt wel een pleidooi voor polygamie, zij het dan voorbehouden voor de leidende klasse. Fantastisch gezinnetje, de Erdogans. Maar laten we dat concept van de harem (afgeleid van het Arabisch: حريم , ḥarīm, “afzonderen of verbieden”, verwant met ‘haram’) eens verder onder de loep nemen. Zoals bekend liep daar ook een legertje bewakers rond, de zgn. eunuchen die gecastreerd waren om elke seksuele interventie te beletten. Ze behoorden tot een eigen kaste van ontmand personeel dat ook enig beter vermaak toegewezen kreeg op gebied van de schone kunsten. Vandaar de castraat-zangers die ook in onze cultuur de mode werden.

Als ik nu even de denkpiste van mevrouw Erdogan verder mag doortrekken en hinein interpretieren: als de harem een metafoor is voor de macht van de nieuwe sultan van het nieuwe Ottomaanse Rijk, dan volgt na deze boodschap ook een definitie van de eunuch in het verhaal, en dat zijn wij, als volgzame losers, voorbestemd tot het statuut van dhimmi (een andersgelovige die door de islam wordt getolereerd, maar sterk in zijn burgerrechten is beperkt).

Politiek Europa krijgt in de mondiaal-strategische harem van Recep Tayyip Erdogan de rol van eunuch en/of courtisane toebedeeld, en dat is al bij al nog een genadige maatregel, want alleen onze lul en balzak moeten eraan geloven, voor de rest mogen we best onze kunsten vertonen in de binnentuin. Geef toe, een redelijk akkoord. Ik begin alvast mijn Turks bij te vijzelen en te oefenen in de hoge tonen, U toch ook.

Mozarts overbekende ‘Rondo alla Turca’, van de tijd dat de Ottomanen in Wenen paradeerden, staat overigens al een hele tijd op mijn pianorepertoire. Je weet maar nooit welke kansen uit de lucht vallen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Een reactie op De harem van Recep Erdogan, gelezen als politiek-strategisch model

  1. bertie zegt:

    Mevrouw Erdogan neemt dan misschien de allure aan van gedweeë haremvrouw, maar heeft alleszins de onmiskenbare looks van Grijze Wolvin.
    De link van wolvin naar Rome is een kleine stap voor haar en een reuzenschrede voor het islamisme.
    Het toppunt van islamisme vormen de ingelijfde christene huurlingen of janitsaren, en met hun schellenboom, die een late kopie is van de Romeinse legioenstandaard, keren we weer even terug in de tijd.
    Terugkeren en ronddraaien in een razend tempo doen dansende derwisjen.
    Ze worden er razend van, als je het hoofddeksel van een derwisj een grote fez zou noemen (dat is het neerbuigende equivalent van een hoge hoed), want dat is het absoluut niet, maar wel een uiting van vrome devotie.
    Een hoofddoek is de vroomste devotie-uiting van een onderdanige moslimvrouw.
    Hoe slaafs ze ook mag zijn, welk dom blondje steekt haar haren nu weg onder een hoofddoek?
    Wordt het dus stilaan geen tijd om mevrouw Erdogan, blond van nature of omdat haar man het wil, te ontvoeren uit het serail?
    Ik beken grif dat sommige overgangen er met de haren bijgesleept zijn. Taalcreativiteit kent grenzen.

Reacties zijn gesloten.