Het fiscaal feminisme van Michel Maus

Vandaag Vrouwendag, iets wat een vrouwenliefhebber als ondergetekende steeds weer voor problemen stelt. Want ja, ik ben voor gelijk loon voor gelijk werk, voor een wereldwijd verbod op genitale verminking en voor zoveel mogelijk vrouwelijke orgasmen. Maar net dat laatste is erover en zou seksistisch kunnen overkomen, want dan benadrukken we natuurlijk de verschillen (het hoogtepunt bij vrouwen is namelijk iets totaal anders dan bij mannen) en zijn de mopjes niet ver weg.

Dat het idee in 1911 te Copenhagen ontstond tijdens een conferentie van socialistische vrouwen, mag een politieke stempel drukken op het gebeuren, maar is op zich natuurlijk geen reden om de betekenis ervan te negeren. En toch.

Het emancipatiedenken, traditioneel door de linkerzijde gecultiveerd, is iets anders dan de strijd tegen onrecht. Dat laatste was er nog toen op 8 maart 1908 in New York de eerste vrouwenstaking plaats vond, gericht tegen de slechte arbeidsomstandigheden in de textielindustrie, onder het motto “brood en rozen”. Let vooral op het laatste, en begrijp waarom Umberto Eco de Roos met het vrouwelijk geslacht én zijn geheim identificeert.

Maar ondertussen zijn complete beroepstakken vervrouwelijkt (het onderwijs en de huisartsenij bijvoorbeeld), zijn er zoveel vrouwelijke als mannelijke academisch geschoolden, zonder dat het feminisme zijn zin van bestaan in vraag stelt. Dat kan ook niet, want teveel mensen houden er een bestaansreden, een zingeving en zowaar zelfs een job aan over. Niet in het minst de media die het ‘item’ steeds weer opwarmen.

Om dezelfde reden raakt het racisme in onze contreien maar niet uitgeroeid: het anti-racisme zou dan namelijk overbodig worden en een hoop mensen in een diepe existentiële crisis storten. Vandaar de afleiding ad absurdum, zie bijvoorbeeld de Zwarte-Pieten-kwestie. En vandaar de onuitputtelijke houdbaarheidsdatum van racisme en sexisme als gesels van deze tijd.

Weg met de tampons

De laatste fase van de emancipatieparadox wordt ingeluid, wanneer de zogenaamde onderdrukkers (hier dus de mannenmaatschappij) de beweging overnemen en zelf bepalen wat en hoe een en ander moet veranderen. Bizarre thema’s en agenda’s duiken dan op.

Dit jaar is de menstruatie hét euvel dat de vrouwen aan hun vrouwelijkheid ketent. Gisteren mocht Michel Maus, hoogleraar fiscaal recht, al op VRT-Terzake het voorstel lanceren om het BTW-tarief op tampons te verlagen van 21 naar 6%. Een redelijk voorstel, want ja, tampons en ander soortgelijk gerief zijn noodzakelijke producten en geen luxe. Ik ken nog zo van die basisproducten die om een basistarief vragen, elektriciteit bijvoorbeeld. Terwijl kunst en antiek, begrijpe wie kan, aan 6% wordt getaxeerd. Maar los daarvan: Michel Maus stelt zich aan en gebruikt die vrouwendag om de publieke opinie eraan te herinneren dat hij een regering van technocraten wil installeren, waarvan hij uiteraard de financiën beheert en die bijna uitsluitend, wat dacht u, uit mannen bestaat. Verlos me van dit soort muisjesdans. In zijn zog doet huisarts en stervensbegeleider Marc Cosyns er nog een schep bovenop, ook naar aanleiding van dezelfde vrouwendag: schaf gewoon de menstruatie af, geen tampons meer nodig en kassa voor de farma-industrie.

Let ook hier op het frappant paternalisme, en toch ook wel de heimelijke wens om van die vijf tot zeven dagen van vrouwelijke seksuele onbeschikbaarheid af te zijn. Altijd wippen dankzij Marc.

Ergo: de vrouwendag is vandaag een dag waarop mannen demonstreren hoe ze de toekomst van de vrouw zien, lichamelijk, mentaal en fiscaal. Een technocratische kwestie dus. En raar maar waar,- geen vrouw die opstaat en zegt: handen af van mijn Japanse vlag.

Ondertussen word ik, als überfeminist, wel onnoemelijk kwaad hoe ze die vrouwelijke slijkduivel, Femke Van Den Driessche, gaan jossen. Ach, die fiets met motortje waarmee ze niet eens had gekoerst, en die banvloeken van celebrities zoals Eddy Merckx (toch ook ooit op doping betrapt), het UCI-tribunaal (weer een mannenclub) met zijn buitensporige strafeisen (levenslang sportverbod en 50.000 euro boete!), het groezelige basse-classe-milieu van sjoemelaars waarin ze grootgebracht werd (ook weer allemaal mannen),- het ruikt naar onrecht waar geen enkele vrouwendag zich druk over maakt. Hier moet Femen echt eens langskomen. Leve het Femkenisme.

Voor de rest, als vrouwendag onder de aandacht van fiscalisten en gynaecologen komt, is het tijd dat we ermee ophouden. Tijd voor een ander verhaal: minder technisch geneuzel, minder politiek-correct gelul, meer actie op de plaats. Dit laatste geheel naar believen te interpreteren.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

4 reacties op Het fiscaal feminisme van Michel Maus

  1. mieke matthijs zegt:

    Johan, je hebt gelijk , wij vrouwen reageren niet genoeg of protesteren niet luid genoeg. Ook de vrouwenraad geeft weinig commentaar bij zulke zaken..

  2. Koenraad zegt:

    Met die 50.000 euro kunnen de UCI-tribunalisten zich dan ook een fiets met motortje permitteren!

  3. bertie zegt:

    In plaats van naar het vroegere Lourdes is de jaarlijkse bedevaart voor het heil van onze zieken en voor het goede doel, heden ten dage 500 kilometer oostwaarts verlegd, richting de Mont Ventoux. Duizenden devote pelgrims bereiden zich maandenlang minutieus voor om met toeters en bellen (overdag) de top van de kale berg te bereiken. Maar hoevelen van hen zouden, lurkend aan hun bidon vol energiedrank, bij het passeren van Tom Simpsons monument, zich nog realiseren dat virulente dopingbestrijding in het leven is geroepen ter vrijwaring van de gezondheid van de atleet? Want poeiers en pillen die levenslang in de rimboe van het menselijk organisme circuleren, betekent bij medische doping in de prestatiemaatschappij nogal vaak en tegenovergesteld: een kort leven.
    En dan nog …
    Embryoselectie van toekomstige Olympische en wereldkampioenen ontgroeit hier wellicht niet zijn kinderschoenen, terwijl het precaire thema elders in een wereld met minder ethische scrupules waarschijnlijk van staatsbelang wordt geacht.
    Bij ons zullen sportievelingen die tot belangrijke prestaties in staat zijn, cyborgs moeten worden, met motortjes in de billen van de atleten, in plaats van nu domweg in de buis van de fiets. Technische implantaten worden zonder twijfel de allermodernste doping in onze contreien. Om een sfeer van fair play en sportiviteit op te houden en betrapping op vals spel te voorkomen, zullen deze ongeoorloofde hulpmiddelen in de toekomst even rap uit het lichaam te verwijderen zijn als lekkende siliconenborsten nu.
    Is Maria Sharapova nu niet betrapt op doping? ‘k Heb daar altijd al iets mis aan gezien.

  4. Hans Becu zegt:

    Wat mij opviel op die ergerlijk opgefokte vrouwendag is dat er met geen woord gerept werd over de tienduizenden moslima’s in Vlaanderen die nog steeds gevangen zitten in de patriarchale macho-cultuur van de Islam. Voor hen geen Europese vrouwenrechten. Waar waren al die progressieve feministen : tegen hun glazen plafond aan het aanknallen, uit de loonkloof aan het klauteren of over tampons aan het discussiëren met Maus ?

Reacties zijn gesloten.