‘Wetenschapsfilosofie’ ontploft te Leuven: Mona maakt het uit met Jan

Terwijl een internationaal team van fysici zopas de zwaartekrachtgolf heeft ontdekt –het sluitstuk van de relativiteitstheorie- en met groots vertoon de Nobelprijs claimt, raken in de Leuvense universiteit twee academici slaags, nota bene in de discipline wetenschapsfilosofie. De politie moest er bij gehaald worden, waarna beiden tegen elkaar een klacht indienden. En dat allemaal binnen de muren van het Hoger Instituut voor Wijsbegeerte.
De ruzie tussen de Roemeense doctoraatsstudente Mona Simion en haar promotor professor Jan Heylen haalde de pers, terwijl nog altijd niemand goed weet waarom de twee filosofen met elkaar op de vuist gingen. Gisteren stapte ik dan maar zelf ter plaatse af om me van de ernst van de situatie te vergewissen en met betrokkenen te praten. Zolang het onderzoek loopt mag ik geen details geven, doch wel enkele algemene opmerkingen en nietszeggende beschouwingen.

Academisme en rivaliteit
Vroom denkende Vlamingen denken nog altijd dat een universiteit een oord van serene studie en hoogwaardige kennisoverdracht is. Dat is zwaar overtrokken. In de krabbenmand die universiteit heet, is het knokken voor een plek en oefenen in het betere ellebogenwerk. Intellectueel talent is één zaak, maar assertiviteit, zin voor opportunisme, kontdraaien en hielenlikkerij zijn veel fundamentelere deugden om die begeerde vaste leerstoel en het daaraan verbonden prestige te veroveren.
Op het juiste moment de juiste kaart trekken helpt ook. Daar liep het bij mij fout, want daar heb ik nu eenmaal een bijzonder talent voor. Toen mijn doctoraatsthesis klaar lag om verdedigd te worden, ontstond er een vlammende ruzie tussen mijn briljante maar lichtjes paranoïde promotor Leopold Flam en de rest van de wereld. Niemand wou nog in de commissie zetelen, hetgeen JS de eeuwige status van doctorandus opleverde. Nu kan ik erom lachen, toen niet. Eén zaak staat vast: had ik het tot professor geschopt, dan was ik op filosofisch vlak misschien wel zo’n grijze muis gebleven als Jan Heylen. Dank u, VUB.

Het engelengeslacht
Tweede punt: filosofie is gewoon geen wetenschap. Een filosoof op een universiteit, dat is als de spreekwoordelijke tang op het varken. Hebben natuurkunde, geneeskunde, economie, en zelfs talen of psychologie nog een ‘object’, dan is filosofie puur criticisme en negatie tegenover al wat zich als zekerheid aandient.
Ondanks de misleidende Nederlandse term ‘wijsbegeerte’ zijn wij ruziestokers en al dan niet prettig gestoorden. Plato was een schizofreen en Nietzsche een sociopaat, en alle pogingen daartussen om de filosofie een schijn van deftigheid te geven, strandden op de fameuze discussie over het geslacht der engelen. Wittgenstein weigerde toe te geven dat er geen neushoorn in zijn leslokaal stond, omdat zoiets niet logisch uit te drukken valt.
De zogenaamde wetenschapfilosofie, het vak van Heylen en Simion, had een soort arbiter moeten zijn tussen en over de andere wetenschappen, die er zich, terecht, alleen maar vrolijk over maken.
Het echte terrein van de filosofie behoort Socrates en Diogenes toe: crapuul van de straat, vandaag ook op facebook te vinden, zelden genietbaar en altijd ongemakkelijk. Dus was dat opstootje in Leuven misschien wel een oprisping van authentieke onwijsbegeerte.

Hiërarchie en hormonen
Ten slotte is er, jawel, de seksuele ondertoon van het conflict. De universiteit is sinds de middeleeuwen een bastion van de mannelijke ratio, ook al loopt er vandaag wat vrouwvolk rond, dat zich uiteraard gewillig dient te gedragen, zie de affaire Elias. Dit gaat ook over hiërarchie en hormonen. De niet onknappe Mona wou van promotor veranderen, en allicht sloegen de stoppen bij Heylen toen door.
Nu wordt het meer iets voor Dag Allemaal,- dat ik als prof tot verplichte lectuur zou maken. Quod non dus.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

2 reacties op ‘Wetenschapsfilosofie’ ontploft te Leuven: Mona maakt het uit met Jan

  1. lucdevincke zegt:

    Eh…zeker dat het hier niet gaat om IVAN Heylen en z’n wilde boerendochter?

  2. bertie zegt:

    Een van m’n leraars, behept met een licht spraakgebrek, oordeelde dat ‘wijfbegeerte’ het enige vormde dat de moeite van het verder studeren waard was. Dat vonden wij ook.

Reacties zijn gesloten.